TravelChat - Ταξιδιωτικό Forum
Ταξιδιωτικές Ιστορίες Μελών => Ιστορίες από ταξίδια στο Εξωτερικό => Καραϊβική => Μήνυμα ξεκίνησε από: STAV στις Αύγουστος 24, 2011, 20:10:36 μμ
-
Όλα άρχισαν από ένα αστείο πέρσι τα Χριστούγεννα. Άντε αυτό το καλοκαίρι είναι η σειρά σου να πας ένα μακρινό ταξίδι. Είναι να μη τάξεις σε μικρό και τρελό και νάσου το Μάρτιο η μικρή Νεφέλη, να λέει: λοιπόν για εκείνο το ταξίδι που λέγαμε, τι λες για Ινδία με σακίδια και να μείνουμε σε σπίτια Ινδών γκουρού; Κόντεψα να λιποθυμήσω. Τρελάθηκες, είσαι καλά, 14 ετών θα πας Ινδία με διαμονή σε σπίτια Ινδών; Τι λες για μία Σόφια ή έστω Μόσχα; Ούτε να το συζητάς, άρχισε να φωνάζει το σκασμένο. Μήπως Ντουμπρόβνικ; Που είναι αυτό, ρωτάει; Αααααα…μακριά της λέω. Ησύχασε, ουφφφφ είπα τη γλύτωσα. Ξαφνικά ακούω κάτι ουρλιαχτά και εμφανίζεται μαινόμενη κρατώντας μια υδρόγειο. Με κοροϊδεύεις; Απορρίπτεται. Ωραία, της λέω αποφάσισε εσύ, αλλά Ινδία ξέχνα την γιατί έχω πάει δύο φορές, δεν ξαναπάω. Άρχισαν τα παζάρια, η υδρόγειος γυρνούσε συνεχώς και τελικά μπήκε το τελικό δίλλημα. Μεξικό ή Κούβα; Ρίξαμε τα ζάρια: Κούβα. Άρχισα να ψάχνω πια σε διάφορα σαιτ για τιμές αεροπορικών εισιτηρίων, πληροφορίες για τη χώρα κ.λ.π. Απρίλιο πια το αποφασίσαμε, είκοσι δύο ημέρες, θα μέναμε σε δωμάτια ντόπιων (casas), θα πηγαίναμε στο καρναβάλι του Santiago de Cuba, θα παρακολουθούσαμε τελετή της σαντερίας, δεν θα πηγαίναμε εκεί που πηγαίνουν τα πακέτα τουριστών δηλ. στο Βαραδέρο, κ.λ.π. Έμεινε ικανοποιημένη και από τότε ζούσε για το ταξίδι. Ήθελε να ξέρει την διαδρομή, να μάθει ισπανικά, salsa… την έπιασα να έχει κατεβάσει από το internet βιντεάκια με μαθήματα χορού και κλεισμένη στο δωμάτιό της να προσπαθεί να αποστηθίσει τα βήματα….ενώ ταυτόχρονα έγραφε ένα μεγάλο κατάλογο των πραγμάτων που θα έπαιρνε μαζί της.
Κλείσαμε και τα εισιτήρια, με Aeroflot, ναι, ναι ξέρω στην άλλη άκρη του κόσμου αλλά η τιμή ήταν 680 Ευρώ , όταν όλες οι άλλες είχαν πάνω από 1200 ευρώ. Αρχίσαμε να ψάχνουμε σε διάφορα ταξιδιωτικά φόρουμ για πληροφορίες, να στέλνουμε σε αγνώστους με θράσος email, ευτυχώς βρήκαμε και την Κική παντρεμένη με Κουβανό και έσωσε την κατάσταση. Έχω φίλο στο Trinidad θα σας βρει και δωμάτια στο Santiago γιατί λόγω καρναβαλιού θα δυσκολευτείτε. Στέλνουμε και ένα email στον Raul, σε δυο ημέρες είχαμε δωμάτια, το τηλ. της Κικής και μια παραγγελιά. Να του πάμε ελαιόλαδον Κρητικό και δύο κομμάτια σατέν ύφασμα κίτρινο και πράσινο, καθόσον ο αγαπητός raul ήταν και ο babalawo, ιερέας του θεού Orula. Τόχαμε, τόχαμε λοιπόν και το τελετουργικό της Σαντερίας στο χέρι, γιατί αν δεν έσφαζε τα κοκόρια , λάδι δεν έβλεπε. Η Κική μας έδωσε ότι πληροφορίες θέλαμε για την Κούβα και έστειλε και ένα πακέτο με φάρμακα για να πάνε στους φίλους της στο Trinidad. Πάρτε ότι μπορείτε, μας είπε, υπάρχουν πολλοί φτωχοί και με το εμπάρκο των Αμερικάνων τα πράγματα είναι δύσκολα. Το είχαν πιάσει και κάποια μέλη του φόρουμ και πριν φύγουμε εκτός από τις ευχές τους να γλυτώσουμε από τις Τσετσένες χήρες στο αεροδρόμιο της Μόσχας, μας φόρτωσαν με άλλα 15 κιλά πράγματα.
Έπρεπε υποχρεωτικά να κάνουμε και ασφάλεια για να πάρουμε τη βίζα. Αρχίσαμε λοιπόν από την Modial όπου ευγενικά μας είπαν ότι για χάρη μας ζητούν μόνο 80 ευρώ το άτομο και να μη το πούμε σε κανένα. Τρελάθηκαν;;;;;; Αρχίζουμε τα τηλέφωνα στα μεγάλα ταξιδιωτικά πρακτορεία, ταξιδεύετε μαζί μας 30, σας κλείνουμε ξενοδοχεία μόνο 40, μόνοι σας 50 Ευρώ. Μετά από μία εβδομάδα ψάξιμο καταλήξαμε στην Αγροτική ασφαλιστική με 24 ευρώ το άτομο. Μα τι είναι τούτοι, όπου σε βρούνε να σε γδάρουνε, βρε κρίση έχουμε ή όχι;
Με την ασφάλεια κατευθείαν στην πρεσβεία στην Αθήνα, ποια πρεσβεία δηλ. το ισόγειο μιας πολυκατοικίας είναι και νάσου μπροστά μας ο Ηλίας, ο Γιώργος, η Φωτεινή, τρεις δάσκαλοι από τη Σάμο για ένα ταξίδι 35 ημερών στην Κούβα. Και αυτοί με Aeroflot και με διαμονή 24 ώρες στη Μόσχα μάλιστα. Ααααα, ωραία δεν είχα μόνο εγώ αυτή τη χαζή ιδέα. Θα τα πούμε στην Κούβα… σιγά μη βρεθούμε σε τόσο μεγάλη χώρα. Ποτέ μη λες ποτέ, όμως.
Πλησίαζαν πια οι μέρες, καταλήξαμε και στο πρόγραμμα – Remedios (1), Camaguay(1), Santiago de Cuba (3), Baracoa (3), Gibara (3), Trinidad (2), Viniales(3), Havana (4) ,κλείσαμε και ένα δωμάτιο στην παλιά Αβάνα, παρότι όλοι έλεγαν να πάμε στο Vedado για καλύτερα δωμάτια αλλά τελικά ήταν η επιτυχέστερη επιλογή. Με 3 σακίδια γεμάτα φτάσαμε 11 το βράδυ στο αεροδρόμιο. Οι Αμερικανίδες μπροστά μας είχαν πάθει ένα σοκ, 100 ευρώ λόγω υπέρβαρου, εμείς στην κοσμάρα μας. Για πού το βάλατε, Κούβα; Ένα μόνο σακίδιο ο καθένας 23 κιλών!!! Τρελαθήκατε και το άλλο τι θα το κάνουμε; Πετάξτε το, δώστε το, χαρίστε το, δέστε τα δύο σε ένα, κάντε ότι θέλετε μας είπε αλλά να μην υπερβαίνει το καθένα τα 23 κιλά. Μα είναι καλά, τι θα κέρδιζαν;;; Ακολουθήσαμε τις Αμερικανίδες που είχαν πιάσει μια μεριά και φορούσαν το ένα ρούχο πάνω στο άλλο βρίζοντας τη Μόσχα , το Λένιγκραντ κ.ο.κ. Και εμείς μαζί τους, τα απλώσαμε όλα πάνω σε τραπέζια και αρχίσαμε τις ανακατατάξεις, όταν ξαφνικά έρχεται μια καλή κυρία και λέει: μπορείτε να πάρετε 9 κιλά μαζί σας μέσα στο αεροπλάνο!!! Νέες ανακατατάξεις, τα σακίδια να κοντεύουν να σκιστούν, ο Άγγλος που κοιμόταν κάτω από τα τραπέζια να βρίζει ότι δεν τον αφήνουμε να κοιμηθεί, εμείς να βρίζουμε και τον άγγλο τώρα και τελικά μαζί με τις τετράπαχες από τα πολλά ρούχα αμερικανίδες άντε μανά ξανά στο γκισέ. Α, το ένα είναι 23,5 μου λέει, την κοίταξα τόσο άγρια που δεν είπε δεύτερη κουβέντα ενώ οι αμερικανίδες στάζοντας από τον ιδρώτα λόγω της ιδιαιτέρας ενδυμασίας τους είχαν σκάσει στα γέλια. Επιτέλους στο αεροπλάνο με άλλους 3 έλληνες και 100 Ρώσους. Μπράβο πέραση η Ελλάδα. Περάσαμε Βουλγαρία, Ρουμανία, Ουκρανία, μετά από κάθε χώρα να τα γέλια και τα φωνές των Ρώσων. Ρε μπαμπά γιατί γελάνε μετά από κάθε χώρα; Μάλλον γιατί δεν πέσαμε. Όταν θα φτάσουμε μετά από 3,5 ώρες στο Σερεμετοβο, οι Ρώσοι θα ξεσπάσουν σε χειροκροτήματα καθόσον το Α319 μόνο για τέτοιες πτήσεις δεν έκανε. Ωχ, 9 ώρες αναμονή στο αεροδρόμιο, πώς θα περάσουν; Κάτι το ότι ήθελες καμιά ώρα να πας από το ένα τερμιναλ στο άλλο, κάτι το χάζεμα στα μαγαζιά γιατί για να αγοράσεις κάτι εκεί, να σου κοπούν τα χέρια, 2 ευρώ το μικρό μπουκαλάκι το νερό. Δεύτερη ερώτηση που σκοτώνει από την Νεφέλη, πώς θα γνωρίσουμε τις τσετσένες χήρες; Φάε τη γλώσσα σου, δεν θα προλάβεις. Επιτέλους μπήκαμε σε ένα Α330-200 μεγάλο αεροπλάνο, άνετο με ατομικές τηλεοράσεις κλπ. , φάγαμε 2-3 φορές και μετά 11,5 ώρες νάσου και η Κούβα.
(http://www.travelchat.gr/forum/gallery/3/3266_24_08_11_9_27_03.jpeg)
Κατεβαίνουμε αεράτοι, βγάλτε γυαλιά, αφήστε ελεύθερο το μαλλί, ρουφήξτε κοιλιά να σας φωτογραφίσουμε. Αρπάζουμε τα μπαγκάζια μας, αλλάζουμε χρήματα, 1 ευρώ=1,35 cuc, και βγαίνουμε για ταξί. Μία αυστηρότατη κυρία ρωτά για πού το βάλατε, ααα…παλιά Αβάνα.. 25 cuc το ταξάκι. Ευτυχώς είχαμε κλείσει μία casa στην παλιά Αβάνα. Οι πιο πολλοί τουρίστες προτιμούν το Vedado, περιοχή με ξενοδοχεία και καλύτερες casas, αλλά εμείς εκεί. Παλιά Αβάνα, μέσα στο κέντρο της ζωής, όλα να μπορούμε να τα προσεγγίσουμε χρησιμοποιώντας τα πόδια. Θα εκτιμήσουμε πολύ γρήγορα την επιλογή μας,
(http://www.travelchat.gr/forum/gallery/3/3266_24_08_11_9_21_41.jpeg)
Casa Emilio
Address: Havana st. No 209,
Between Empedrado and Tejadillo str.
Old Havana
Phone: 861 02 53
Mobile: 52918202
Η αυστηρότατη κυρία βγάζει μια φωνή: Ε, Eduardo, casa Emilio. Δίνει το χαρτάκι, φορτώνουμε ότι έχουμε και αρχίζει να απλώνεται μπροστά μας σαν κινηματογραφική ταινία η Αβάνα. Κάτι ψελλίζαμε περί των κτηρίων, αλλά ο οδηγός κατβασε το μαύρο γυαλί του και μας βάζει μια πόστα ότι μιλάμε πολύ και του αποσπούμε την προσοχή. Ωχχχχ έτσι είναι οι Κουβανοί;;; Φτάνουμε στην casa μέσα σε άκρα του τάφου σιωπή, ένας στενός δρόμος με παλιά σπίτια, μια μικρή καφετί ξύλινη πόρτα και κάποιος που είχε γράψει με λαδομπογιά στην είσοδο, Emilio. H πόρτα ανοίγει και μπροστά μας εμφανίζονται 40 μικρά , απότομα σκαλάκια. Ζαλωθήκαμε τα σακίδια και αρχίσαμε την ανηφόρα…ααααα και άλλη πόρτα, άλλα 20 ακόμη. Φτάσαμε στην κορυφή που μας υποδέχτηκε ο Yosbel- 26χρονο cubano καμάκι. Γυάλισε το μάτι της μικρής, δεν είπα τίποτε, αυτός άρχισε αμέσως να μας ξεναγεί, να μας ενημερώνει, να μας προτείνει εις άπταιστον ισπανική γλώσσα, της οποίας μόνο το si ξέραμε μέχρι τότε. Ευτυχώς εμφανίστηκε ο Μάριο, ο μάγειρας που η τριβή του με τις τουρίστριες ανέβαζε τις μετοχές του στην αγγλική γλώσσα. Επιτέλους μπήκαμε στο δωμάτιο, συμπληρώσαμε χαρτιά, παραχαρτιά, πληρώσαμε και 15cuc έκαστος, η πιο ακριβή casa που μείναμε και μετά βουρ στην ταράτσα για το πρώτο μας mohito με θέα τις ταράτσες των σπιτιών της παλιάς Αβάνας. Δεν αντέχαμε και πολλά μετά το ρώσικο ταξίδι και πέσαμε για ύπνο, γιατί την άλλη ημέρα ξεκινούσε η περιπέτειά μας στην Κούβα.
-
:good: :good: :good:
Περιμένουμε με αγωνία τη συνέχεια!!! :smile_:
-
Περιγραφη super!! :good:
Περιμενουμε τη συνεχεια αλλα και φωτογραφιες... πολυ θα ηθελα να δω τις ταρατσες των σπιτιων της παλιας Αβανας. :dance:
-
βασίζομαι στην βοήθεια της ελίνας, δεν μπορώ να βάλω τις φωτογραφίες ανάμεσα στην ιστορία και μάλλον πρέπει να τις ανεβάσω πρώτα στην gallery :nea:
-
βασίζομαι στην βοήθεια της ελίνας, δεν μπορώ να βάλω τις φωτογραφίες ανάμεσα στην ιστορία και μάλλον πρέπει να τις ανεβάσω πρώτα στην gallery :nea:
Αν μπορεις να τις βαλεις στη gallery θα ηταν οτι καλυτερο... απο κει θα τις παρω και θα τις βαλω μεσα στην ιστορια σου. :smile_:
-
:clap: :clap: :clap:
Με τις Foto!!! :good: :good: :good:
Περιμένω!!! :happy:
-
Τέλεια περιγραφή so far... :clap:
-
Kαιρό είχα να διασκεδάσω τόσο διαβάζοντας μια ιστορία...είσαι πραγματικά φοβερός αφηγητής!!!!!!!!!!!!!!
Μη μας αργήσεις τη συνεχεια,περιμένω εναγωνίως!
-
υπομονή όπου νάναι φεύγει η τσετσένα χήρα και θα έρθει και η συνέχεια
-
ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ :clap: :clap:
ΧΙΛΙΑ ΜΠΡΑΒΟ
-
περιμενουμε με την συνεχεια :clap: :clap: :clap:
-
καλά,τέλειο!!!!
και στον γραπτό και στον προφορικό λόγο,άπαιχτος!!! :clap:
ΥΓ."...γυάλισε το μάτι της μικρής...",ακόμα γελάω...αν θες πες και τίποτα :laugh: :laugh:
-
Ξυπνήσαμε με κεφάκια. Η Νεφέλη ρίχνει την ιδέα για πρωινό , να δούμε και τον Yiosbel, για μαζέψου μικρά ακόμη δε φτάσαμε. Ευτυχώς το σκηνικό είχε αλλάξει, τώρα ήταν η Leyaxis, καθηγήτρια Αγγλικών η οποία όμως δεν ήξερε λέξη από Αγγλικά και η Junia , οι οποίες άνοιξαν το στόμα τους και δεν σταμάτησαν να μιλούν, εμείς να απαντάμε το γνωστό si, το πρωινό να μεγαλώνει με χυμούς, φρούτα, μέλια, αυγά, αυτές συνέχιζαν ακάθεκτες και στο τελευταίο si η Junia βγάζει τη φωτογραφία του 15χρονου γιού της, δείχνει τη Νεφέλη και κάτι με ρωτάει. Να μη πω si τώρα γιατί τη βάψαμε, ποιος ξέρει τι θέλει, κάνω το χαζό και πετάω τη δεύτερη λέξη που μάθαμε πια buono. Ευτυχώς εμφανίζεται η μαμά του Emilio, μια αριστοκρατική κυρία, η οποία άρχισε να μας λέει μάλλον την ιστορία του σπιτιού αλλά και για τον μεγάλο της γιο, ζωγράφο με εκθέσεις στο Μαιάμι, Νέα Υόρκη, Μαδρίτη. Μας γύρισε σε όλο το σπίτι, τις τεράστιες πόρτες των δωματίων, τα παλιά αναπαλαιωμένα έπιπλα, τις πορσελάνες, τους μεγάλους πίνακες ζωγραφικής. Όπως εμφανίστηκε από το πουθενά, έτσι και εξαφανίστηκε αφήνοντας πίσω της μόνο τις αναμνήσεις της να αιωρούνται στο παλιό colonial σπίτι και εμάς να καθόμαστε από τους παλαιούς καναπέδες στις κουνιστές καρέκλες, προσπαθώντας να μυρίσουμε την αύρα της παλιάς Αβάνας. Ήρθε η ώρα να δούμε και τι θα κάνουμε, ορμάμε στη Junia και αρχίζει ένα θέατρο του παραλόγου χρησιμοποιώντας χέρια και πόδια. Πώς πάμε για Remedios; Μα με το Viazul , το ΚΤΕΛ δηλ.. Και που είναι τούτο βρε Junia μου; Αυτό, το έπιασε αμέσως, Calzada de Esteban, να και το τηλέφωνο (45) 916445. Την κοιτάω, αρπάζει το χαρτί και παίρνει αμέσως τηλ., κάτι λέει στα κουβάνικα, ξανά το θέατρο με τα χέρια. Με ταξί στο λεωφορείο 10cuc, το λεωφορείο πάει Santa Clara -10 cuc- ο καθένας και από εκεί με ένα ταξί 20cuc φτάσατε στο Remedios, δηλ 50cuc, αλλά δυστυχώς το χάσατε τέτοια ώρα που ξυπνήσατε. Να πάρετε τρένο, αλλά δε το συνιστώ. Δε κάθεστε σήμερα στην Αβάνα και να φύγετε αύριο και να πάλι η φωτογραφία του 15χρονου. Ααααα όχι, αυτό πάει πολύ. Εμφανίζεται και ένα ζευγάρι Ισπανών, αρχίσαμε τη συζήτηση και μας ρίχνουν την ιδέα. Δε πάτε να νοικιάσετε ένα μικρό αυτοκίνητο, θα πάτε με την ησυχία σας, να τρακάρετε αποκλείεται δεν υπάρχουν άλλα αυτοκίνητα και θα σταματάτε όπου γουστάρετε. Ρίχνω μια ματιά στην Νεφέλη, μια στην φωτογραφία του 15χρονου που εξακολουθούσε να κρατάει ως χήρα τσετσένα η Junia και χωρίς λόγια σηκωθήκαμε. Πάμε να ρωτήσουμε, δε χάνουμε τίποτα. Που;; Στη Malecon, στο Vedado , δίπλα στο National. Βγήκαμε πια στο δρόμο, στη ζωή της Κούβας, στα παιδιά που έπαιζαν στους δρόμους γκαζές, στις γυναίκες με τα βαμμένα έντονα νύχια, στους δεκάδες ανθρώπους που κάθονταν μπροστά στις πόρτες των σπιτιών τους και σε κοιτούσαν με ένα απλανές βλέμμα και σε 3 τετράγωνα μπροστά μας η φημισμένη Malecon.
Φτάσαμε πολύ γρήγορα στο κρατικό, μοναδικό στην ουσία γραφείο ενοικιάσεως αυτοκινήτων
Rex
Linea y Malecon, Vedado
Ciudad de la Habana, Cuba
Tel: +53 7 835 6830
Υπήρχαν και άλλες δύο εταιρίες με διαφορετικά ονόματα όπως η cubacar κλπ, αλλά στην ουσία όλες παρέπεμπαν εδώ. Μια ουρά από Ευρωπαίους οι οποίοι περίμεναν οι βόρειοι μεν άγγλοι και γερμανοί υπομονετικά, οι νότιοι γάλλοι, ιταλοί και ισπανοί αλλόφρονες. Περιμέναμε υπομονετικά ανυπόμονοι, κουτσομπολεύοντας τους υπόλοιπους αλλά κυρίως τους κρατικούς υπαλλήλους οι οποίοι κινούνταν σε ρυθμούς Κούβας, αργά αλλά σταθερά. Wait. Ακούγαμε τους Ισπανούς να φωνάζουν για τα 30cuc φόρο υπέρ του κράτους για κάθε ημέρα ενοικιάσεως αυτοκινήτου, τους Γάλλους να ουρλιάζουν τι θα γίνει περιμένουν 3 ώρες να φέρει κάποιος το αυτοκίνητο, τις Ιταλίδες να βάφονται και να μιλούν ταυτόχρονα. Όταν έφτασε επιτέλους η σειρά μας, α Grecia, crisis εεε; Παναγία μου το έμαθαν και αυτοί και μας λυπούνται; Που καταντήσαμε, της Κούβας θα γίνει. Τέλος πάντων ο λόγος για το αυτοκίνητο πάλι, δεν γλυτώνει κανείς με ποσό λιγότερο από 50-60cuc την ημέρα για το μικρότερο αυτοκίνητο ενώ για τα μεγαλύτερα των 6-7 ατόμων το κόστος έφτανε τα 135cuc, ποσά τεράστια για την περίπτωση της Κούβας. Πήραμε το αυτοκίνητο, το ονομάσαμε γυριστρούλα και πίσω στον Emilio, ένας δρόμος ευθεία ήταν δηλαδή. Κατεβάσαμε τα πράγματα, η Νεφέλη χάρισε μια γυναικεία τσάντα στην Junia, που μας είχα δώσει η ΑΝΕΛ να χαρίσουμε στην Κούβα. Την πήρε κλαίγοντας, ευχαριστώντας και εξαφανίζοντας ευτυχώς την φωτογραφία του υιού, δώσαμε και ένα ραντεβού για μετά από 15 – 16 ημέρες και όπου φύγει φύγει. Βγαίνουμε εύκολα από την Αβάνα και αποφασίζουμε να πάρουμε όχι τον κεντρικό δρόμο αλλά τον παραλιακό την via Blanca κατευθυνόμενοι πρώτα για Matanzas, την Αθήνα της Κούβας. Ο δρόμος πολύ καλός, εμείς και κανένα άλλο αυτοκίνητο παρά μόνο δεκάδες άνθρωποι που έκαναν ωτοστόπ με τα χρήματα στο χέρι. Όχι να λέμε την αλήθεια τέτοια αξιοπρέπεια λαού δεν την έχουμε συναντήσει σε άλλη χώρα. Αν τους έπαιρνες μαζί σου, θα σου έδιναν το αντίτιμο του εισιτηρίου τους. Να πάρουμε κανέναν; Άσε να συνηθίσω λίγο το χώρο και θα πάρουμε. Περάσαμε από το Guanabo παραθεριστικό θέρετρο των Κουβανών, θα έρθουμε όταν θα είμαστε Αβάνα μονολόγησα, και κατευθυνθήκαμε προς Santa Cruz. Σε όλη αυτή την ακτή, αναπτύσσεται μια σειρά από κοραλλιογενείς κολπίσκους, λίγες μικρές παραλίες και από την άλλη πλευρά η ενδοχώρα με διάσπαρτες μαγκότες. Από την playa del Este μέχρι την Boca de Caruco είναι 16 χιλιόμετρα. Τίποτε το αξιοσημείωτο. Από την Boca de Caruco και μετά εμφανίζονται πύργοι γεωτρήσεως πετρελαίου, οι οποίοι χαλούν την ατμόσφαιρα σε ορισμένα σημεία. Καλά δεν είπαμε και Τέξας, κάτι μικρά μηχανήματα.
Φτάνουμε στην Santa Cruz del Norte όπου κυριαρχεί η μυρωδιά της μελάσας από την fabrica cubaron, ναι αυτή που παράγει το ρούμι Havana Club. Πάμε να την δούμε, λέει η Νεφέλη; Ότι πει η ninia, όπως την ονόμαζαν οι Κουβανοί και έτσι έφαγα κόλλημα και εγώ. Και δεν πάμε, ο φύλακας άφησε τη μεσημεριανή ραστώνη, ρώτησε από πού ξαμοληθήκαμε εμείς, Grecia μια και φαίνεται έχει πέραση η Ελλάδα εκεί, μόνο Γερμανούς μη βρούμε μπροστά μας και αρχίζουν και μας βρίζουν που χαλάμε τα λεφτά τους, βγάζει μια ρυπαρή μπουκάλα ρούμι να πιούμε από το ίδιο στόμιο που θα ήπιαν όλοι οι εργάτες του εργοστασίου, φρίκαρα. Επίσκεψη γιοκ, δεν επιτρέπεται να μπουν τουρίστες μέσα, λέει, κρίμα. Ακριβώς σε εκείνο το σημείο υπάρχει μια παράκαμψη για το camilo Cienfuegos, έναν οικισμό που πριν από την επανάσταση, η σοκολατοποιία Hershey με έδρα την Πενσιλβάνια κατείχε στην περιοχή 180 στρέμματα χωραφιών ζαχαροκάλαμου-και για το λόγο αυτό ιδρύθηκε το χωριό - το Hershey-για να εξυπηρετήσει δηλ. τις ανάγκες της εταιρείας. Πέντε χιλιόμετρα παράκαμψη για να δει κάποιος μια πόλη ετοιμόρροπη χμμμμ, αξίζει μάλλον μια ματιά έτσι μόνο για να δει αν είναι τυχερός τρένα αντίκες αλλά και για την ιστορία της καθώς ο κύριος Hershey , παρασκευαστής καραμέλας, το 1883 επισκέπτεται το Chicago και αποφασίζει να αγοράσει τα πρώτα μηχανήματα αυτόματης παρασκευής σοκολάτας από μια γερμανική εταιρεία από τη Δρέσδη. Το 1900, ο Hershey παρουσιάζει τις πρώτες μπάρες σοκολάτας γάλακτος Hershey, ενώ το 1903 ο Hershey, θα ταράξει τα νερά, αφού τα προϊόντα του μικρού εργοστάσιου σοκολάτας του, θα κυριαρχήσουν στην βιομηχανία σοκολάτας και γλυκισμάτων κάνοντας πλέον τη σοκολάτα προσιτή και στα ευρύτερα κοινωνικά στρώματα, αφού μέχρι τότε ήταν προνόμιο των ευκατάστατων. Όποιος είχε χρήμα έτρωγε και σοκολάτα, όλοι οι άλλοι φάτε μάτια ψάρια. Ο Hershey θα χρηματοδοτήσει την κατασκευή των λεωφόρων Chocolate και Cocoa, θα κατασκευάσει καινούρια σπίτια για τους υπαλλήλους του, θα κατασκευάσει σιδηρόδρομο για να ενώσει τις φυτείες καλαμποκιού με τις γειτονικές πόλεις, τις οποίες έχει επιλέξει για παραγωγή γάλακτος, και τελικά θα ενώσει τις ράγες του δικτύου του με το κεντρικό δίκτυο σιδηρόδρομων των Η.Π.Α. Όλα αυτά στην Αμερική, αλλά ταυτόχρονα η εταιρεία Hersey Chocolate Co., θα αγοράσει τεράστιες εκτάσεις σε χώρες της Λατινικής Αμερικής και στην Κούβα λόγω φτηνών εργατικών χεριών, τσιφλικάς του κερατά ο κύριος. Για να μπορεί πιο εύκολα να μεταφέρει τα προϊόντα του μέσα στην Κούβα και μετά στην Αμερική, έφτιαξε και μια σιδηροδρομική γραμμή. Από το 1916 αμαξοστοιχίες έφευγαν κατευθείαν από το λιμάνι της Αβάνας και έφταναν στο Matanzas περνώντας βέβαια από εδώ. Δεν έχει αλλάξει τίποτε Η σιδηροδρομική γραμμή υπάρχει ακόμη, ξεκινάει από το λιμάνι της Αβάνας και τα τρένα αντίκες φτάνουν μετά από 3 ώρες εδώ. Κρίμα που δεν ήρθαμε μέχρι εδώ με το τρένο, τι τρένο δηλ. ένα σαράβαλο με σιδερένια καθίσματα , που σταματάει σε κάθε χωριό και μετά λες θα ξεκινήσει ή όχι, όπως μας είπε μια αγγλίδα που ταξίδευε με τρένα. Αυτή είχε ξεκινήσει από τα μαύρα μεσάνυχτα για να πάρει το τρένο του Hershey, το οποίο ξεκινάει από τον σταθμό Casablanca station Tel. (7) 862-4888, πέντε φορές την ημέρα, μία διαδρομή που το κανονικό τρένο την κάνει σε 70 λεπτά. Κόστος 3cuc. Η Νεφέλη μου τα έριξε χοντρά και ήθελε υπόσχεση ότι αργότερα θα πάρουμε το τρένο. Αλλά κανένα δεν είναι σαν τα τρένα αντίκες του Hersey. Φύγαμε γρήγορα για τον επόμενο προορισμό. Μετά την Playa Jibacoa ο δρόμος μπαίνει λίγο εσωτερικά, χάνεται η επαφή με την παραλία για να καταλήξει η via Blanca κατευθείαν μέσα στο λιμάνι του Matanzas. Λίγο πριν από τη διχάλα που κάνει ο δρόμος και την μεγάλη γέφυρα, δίπλα στο θέατρο, παρκάραμε έτσι ερήμην στην calle 79 για μια βόλτα στο matansas. Μια τεράστια τοιχογραφία που αναπαριστά την Αθήνα μας υποδέχεται στη γωνία με την calle 83. Καλά τι δουλειά έχει η Αθήνα εδωπέρα ακούω την εύλογη ερώτηση; Ησιωπή μου προς απάντησή της. Βρισκόμαστε ανάμεσα σε δύο ποτάμια , τον Yumuri και τον San Juanμε πολλές γέφυρες να ενώνουν τις δύο πλευρές, μάλλον για Βενετία της κούβας έπρεπε να το λένε με προβοκάρει η μικρά. Το μήνυμα το πήρα, είσαι ανίδεος περί τούτου. Η Ματάνσας πήρε το όνομα της από τη σφαγή των Ισπανών από τους Ινδιάνους το 1510 , αργότερα ήταν σημαντικό κέντρο μεταφορά δούλων ενώ ήταν το πολιτικό και πολιτιστικό κέντρο της Κούβας κατά τη διάρκεια της ρομαντικής περιόδου, όλα ξεκινούσαν από εδώ άλλαξα την κουβέντα. Άλλο σε ρώτησα εγώ και συ αλλάξεις την κουβέντα, μου τα ρίχνει για δεύτερη φορά. Ξαφνικά μπροστά μας εμφανίζεται το θέατρο καμάρι της πόλης, το Teatro Sauto. Ένα από τα ωραιότερα κτήρια νεοκλασσικού ρυθμού της Κούβας, με αγάλματα ελληνικών θεοτήτων να το κοσμούν ενώ οι τοιχογραφίες της οροφής απεικονίζουν τις μούσες. Ορίστε να γιατί τη λένε η Αθήνα της Κούβας, αμίλητη αυτή, είχα το πάνω χέρι τώρα, γλύτωσα δε θα μου την ξαναμπεί η μικρά για το επόμενο μισάωρο. Ανηφορήσαμε την calle 83, από τη μια μεριά το εντυπωσιακό νεοκλασικό Palacio del Gobierno (σήμερα κάτι σαν Δημαρχείο, εκεί βρίσκεται ο εκπρόσωπος της δύναμης του λαού, άντε βγάλε άκρη) ενώ ακριβώς απέναντι ο Catedral de San Carlos Borromeo του 1878.
(http://www.travelchat.gr/forum/gallery/3/3266_26_08_11_1_52_10.jpeg)
Στο επόμενο τετράγωνο μετά την calle 288 βρισκόταν το καταπληκτικό Museo Farmacéutico που χτίστηκε το 1882 και δεν έχει αλλάξει καθόλου με τα σκαλιστά ξύλινα ράφια, τα πορσελάνινα βαζάκια και μπουκαλάκια από κρύσταλλο με ότι φάρμακο τραβάει η ψυχή μας. Λίγα μέτρα πιο πάνω ένα σημερινό φαρμακείο. Σκέτη θλίψη, άδεια ράφια, 5-6 μπουκαλάκια στη μία πλευρά και άλλα 5-6 στην άλλη. Υπάρχει τρομερή έλλειψη φαρμάκων, το εμπάρκο των αμερικάνων και των δυτικοευρωπαίων τους έχει στερήσει τη δυνατότητα ύπαρξης φάρμακου σε κάθε μορφή κυρίως χαπιού. Όλα ήταν ιδιοκατασκευάσματα. Δεν καταλάβαμε ποτέ σε τι αποσκοπεί αυτό το γελοίο εμπάρκο φαρμάκων, τιμωρία του λαού ή του καθεστώτος; Αλλά και γιατί δεν υπάρχει εμπάρκο στην cocacola αλλά υπάρχει στα φάρμακα;;
(http://www.travelchat.gr/forum/gallery/3/3266_26_08_11_1_53_28.jpeg)
Ακριβώς απέναντι το Parque de la Libertad, κόσμος και κοσμάκης και μία μπάντα να παίζει αφροκουβάνικη μουσική. Άλλο που δε θέλαμε, αράξαμε , δυο μαυρούλες μιας κάποιας ηλικίας και δυο νεαροί τραγουδούσαν με πάθος για τον έρωτα που έχασαν, για τον έρωτα που θα έρθει, εμφανίστηκαν και οι χορευτές, 3 νέγρες γελώντας χόρευαν για τον εαυτό τους τι κίνηση απίστευτη, είναι στο αίμα τους δεν εξηγείται αλλιώς. Η Νεφέλη κοιτούσε γοητευμένη και απορημένη και κάποια στιγμή δεν άντεξε μου την πετάει. Αυτά δε μοιάζουν με τη salsa που μάθαινα στην πατρίδα. Προσπαθούσα να της εξηγήσω ότι οι Κουβανοί έχουν τον ρυθμό μέσα του ενώ εμείς οι ορθολογιστές ευρωπαίοι προσπαθούμε να μάθουμε τα βήματα με το 1,2,3. . Ναι μα είναι περίεργη salsa, τόσα βιντεάκια κατέβασα από το internet. Είδε και απόειδε ένας μαυρούλης κυριούλης δίπλα μας, τα είχε πάρει φαίνεται που εμείς οι ανίδεοι λέγαμε salsa και salsa, μας επανέφερε στην τάξη.
(http://www.travelchat.gr/forum/gallery/3/3266_26_08_11_1_54_49.jpeg)
No salsa, danzon, danzon, καλά ρε φίλε δε σε προσβάλαμε κιόλας, ξένοι είμαστε. Look, look και άρχισε να χορεύει, δείχνοντας μας τα βήματα. Οι τύπισσες συνέχισαν τον ξέφρενο ρυθμό τους αλλά προστέθηκαν και τα παλληκάρια, ενώ το πλήθος άρχισε να κινείται ρυθμικά, ξεδιπλώνοντας μπροστά μας μια χορευτική παράσταση με σκηνικό την ίδια την πόλη. Μια ταινία του Δαλιανίδη στα στενά της Πλάκας του 50. Ο κυριούλης συνέχισε ακάθεκτος, πρώτα είχαμε την contradanza που την έφεραν εδώ Αγγλοι, Γάλλοι, Ισπανοί το 1800, μετά με την επίδραση των αφρικανών είχαμε το danzon καθαρά δικός ήχος και χορός. Ηρούμπα της οποίας γεννέτηρα είναι η Matanzas θα εμφανιστεί αργότερα. Πολύ υπερήφανος για τις γνώσεις του, πολύ ευγενικός για την τεράστια προσπάθεια που έκανε για να τα εξηγήσει με χέρια , πόδια, μορφασμούς σε δύο ανίδεους περί των ισπανικών έλληνες. Αποφασίσαμε να γυρίσουμε λίγο την πόλη με τα υπέροχα κτήρια, έτσι και αλλιώς το Matanzas είναι η πρώτη πόλη στην κούβα που ανέπτυξε το νεοκλασσικό στυλ. Ένα μεγάλο gracias στον monolo, έτσι λέγανε τον κυριούλη, αλλά αυτός τίποτε μας πήρε από κοντά, να μας δείξει την υπέροχη πόλη του. Πραγματικά ήταν, χρειαζόταν να μείνουμε μια ολόκληρη ημέρα εδώ.
(http://www.travelchat.gr/forum/gallery/3/3266_24_08_11_9_24_51.jpeg)
Καταλήξαμε στο café de Athenas, μόνο κουβανοί μέσα, η ζωγραφιά πίσω να θυμίζει την Αθήνα που χάσαμε, την Αθήνα που δύσκολα και αν θα ξαναβρούμε. Ακούγοντας την λέξη έλληνας είχες την αίσθηση της φιλικότητας του λαού προς εσένα, και με μια bucanero τα πράγματα γίνονταν ακόμη καλύτερα. Αργότερα θα μας τα εξηγήσουν ,Ρώσσος και Αμερικανός μην έλεγες, όλα τα άλλα δεκτά. Με είχε πιάσει το δυτικό άγχος να φύγουμε για να μην νυχτώσουμε στο δρόμο, άλλο που δεν μας έλεγαν όλοι στην Ελλάδα, όχι νύχτα οδήγηση στους δρόμους της Κούβας. Θα βρούμε το αυτοκίνητο; Σιγά μη το χάσουμε να λέει η ninia. Όλοι οι οριζόντιοι δρόμοι είναι με ζυγό αριθμό και οι κάθετοι με μονό. Πολύ μου την μπαίνει το μικρό και δε θα τα πάμε καλά. Ξεκινάμε για το Remedios.
-
στην ηλικια σου και με τη δουλεια που κανεις θα περιμενε κανεις να έχεις καταληξει σε ένα μοντελο διαπαιδαγωγησης για τις κορες σου....αντιθετα εσυ, τη μια την πας στα μονοστηρια του θιβετ σε λιτο κι απεριττο ταξιδι,και την αλλη την πας στην κουβα με τους αισθησιακους χορους και τους αισθησιακοτερους νεαρους.... :dizzy:παρολα αυτα ομολογω οτι κι εγω θα ημουν ευτυχης με εσενα πατερα ,οπως ειναι σιγουρα οι κορες σου.......(το σκεφτηκα γιατι με διαφορα της ηλικιας που εχουμε θα μπορουσα να σε έχω και πατερα... :yahoo: )
συνεχισε ,σε διαβαζουμε φανατικα.....
-
Έχουμε μείνει κολλημένοι σην οθόνη...περιμένουμε τα κατορθώματα της Νινίας και του μπαμπά της!!!
Μη μας αφήνεις να ξεροσταλιάζουμε...
-
Με 'χει συνεπάρει η περιγραφή σου..περιμένουμε τη συνέχεια!!! :smile_: :smile_:
-
:yahoo: πολυ καλη η ιστορια, ωραια περιγραφη!Αυτος ειναι πατερας