TravelChat - Ταξιδιωτικό Forum
Ταξιδιωτικές Ιστορίες Μελών => Ευρώπη => Ιστορίες από ταξίδια στο Εξωτερικό => Ιταλία => Μήνυμα ξεκίνησε από: Ειρήνη στις Ιούλιος 21, 2008, 12:14:11 μμ
-
Η αφορμή γι αυτό το ταξίδι που έκανα τον Απρίλη του 2006, μοιάζει με παραμύθι… ένα παραμύθι που ξεκίνησε πριν από 100 περίπου χρόνια…
Την νύχτα της 6ης προς 7η Φεβρουαρίου 1906, ένα τρικάταρτο ιστιοφόρο (Οινουσσιώτη πλοιοκτήτη), το «Αγγελική», με φορτίο οικοδομικά υλικά (τούβλα, κεραμίδια, κα), έπλεε από την Μασσαλία με προορισμό τη Κωνσταντινούπολη. Το ταξίδι αυτό έμελλε να είναι και το τελευταίο του. Συνάντησε ισχυρή θύελλα λίγο έξω από την Seccagrande (μεγάλη ύφαλος/ξέρα), το επίνειο της πόλης Ριμπέρα, που είναι πλησίον του Ακράγαντος (Agrigento) της νοτίου Σικελίας. Σε απόσταση μικρότερη από εκατό μέτρα από την ακτή, το πλοίο προσέκρουσε σε ύφαλο και το «Αγγελική» βυθίστηκε αύτανδρο παρασύροντας στον υγρό του τάφο και τους δέκα ναυτικούς, όλους συγγενείς μέλη Οινουσσιώτικης οικογένειας – τρία αδέλφια με τα παιδιά τους και έναν ξάδελφό τους. Μετά από μέρες η θάλασσα εξέβρασε τα σώματα τριών ανδρών. Τα δύο αναγνωρίστηκαν και ενταφιάστηκαν από τους Σικελούς στο κοιμητήριο της Ριμπέρας, μαζί με το τρίτο που δεν αναγνωρίστηκε.
Ο καιρός κυλούσε, μέχρι που ένας εξαίρετος επιστήμονας, γιατρός και ενάλιος αρχαιολόγος από την Ριμπέρα, στηριζόμενος στις αφηγήσεις των γεροντότερων, καθώς και σε στοιχεία που είχε επιμελώς συλλέξει, ανακάλυψε το 1992, το ναυάγιο του «Αγγελική» στο βυθό της θάλασσας. Το 1996 ο ίδιος ο γιατρός φρόντισε να φτιαχτεί στην Ριμπέρα το μνημείο των απολεσθέντων ναυτικών, μία σύνθεση αποτελούμενη από τις δύο άγκυρες του καραβιού τοποθετημένες χιαστί και από μέρος του φορτίου (τούβλα) του «Αγγελική», με μπρούτζινη επιγραφή η οποία γράφει: «Στους ναυτικούς του «Αγγελική» και σ’ όλους τους απολεσθέντες ναυτικούς». Ο τραγικός θάνατος των Ελλήνων ναυτικών γέννησε το 1996 μια ευτυχή εξέλιξη: την αδελφοποίηση των δύο δήμων, των Οινουσσών και της Ριμπέρας.
Πέρασαν άλλα 10 χρόνια και το 2006 με αφορμή την συμπλήρωση ενός αιώνα από το ναυάγιο, οι δύο δήμοι αποφάσισαν να πραγματοποιήσουν εκδηλώσεις, με απώτερο στόχο τη διατήρηση και βελτίωση της αδελφικής σχέσης. Έτσι λοιπόν τον Απρίλη, ο Δήμαρχος Οινουσσών με μια αντιπροσωπεία μελών της τοπικής αυτοδιοίκησης και της περιφέρειας βορείου Αιγαίου, εκπαιδευτικούς και άλλους τοπικούς παράγοντες, επισκεφτήκαμε την Ριμπέρα.
Ταξιδέψαμε μέσω Ρώμης για το Παλέρμο, όπου μας περίμενε ένας έλληνας δημότης της Ριμπέρας με πούλμαν, για να μας συνοδεύσει μέχρι εκεί, μιας και είναι 2 ώρες μακριά. Η πρώτη εκδήλωση που είχαν ετοιμάσει για εμάς, πραγματοποιήθηκε αμέσως μόλις φτάσαμε, σε κέντρο της περιοχής, όπου τα μέλη της λέσχης των Λάιονς είχαν ετοιμάσει επίσημο δείπνο. Ένα καλωσόρισμα που δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ. Αν και φτάσαμε πολύ αργά το βράδυ λόγω καθυστέρησης της πτήσεως, αν και οι Σικελοί μας περίμεναν νηστικοί στο κέντρο πάνω από 2 ώρες, μόλις έφτασε το πούλμαν «παρατάχθησαν» όλοι δεξιά και αριστερά και έφτιαξαν έναν διάδρομο όπου περάσαμε ανάμεσά τους και μας χαιρέτισαν με μεγάλη εγκαρδιότητα καλοσωρίζοντάς μας στα ελληνικά. Αμέσως δε μόλις τακτοποιηθήκαμε στα τραπέζια μας η ορχήστρα τους έπαιξε τον εθνικό μας ύμνο. Ακολούθησαν οι απαραίτητοι χαιρετισμοί των δύο δημάρχων και μετά γλεντήσαμε για αρκετές ώρες με μουσική και χορούς σικελιάνικους αλλά και ελληνικούς.. Ζεστός λαός, χαρούμενος, εκδηλωτικός και αυθόρμητος, μας μετέδωσαν, αν και ήμασταν κουρασμένοι από το πολύωρο ταξίδι πολύ κέφι και μας παρέσυραν σε σισιλιάνικους ρυθμούς με μπόλικο τοπικό κρασί και νοστιμότατα φαγητά. (Αλησμόνητα θα μου μείνουν τα ριζότο τους). Συγκίνηση μας προκάλεσε η παρουσία ενός υπερήλικα της Ριμπέρα, ο οποίος ως στρατιώτης κατοχής είχε βρεθεί στη Σάμο το 1940. Χάρη στη συνδρομή του σώθηκε από την πείνα μια οικογένεια, η οποία μέχρι σήμερα του χρωστάει ευγνωμοσύνη. Ο γεράκος αυτός δεν σταμάτησε όλο το βράδυ να κλαίει από χαρά και να μας αγκαλιάζει, να τραγουδάει Θεοδωράκη και να παίζει ελληνικούς σκοπούς με μια φλογέρα… Έτσι έκλεισε η πρώτη ημέρα του ταξιδιού μας…
Η επόμενη ημέρα, όπως και όλες οι υπόλοιπες, μας υποδέχτηκε με μια υπέροχη ανοιξιάτικη λιακάδα… ο ουρανός καταγάλανος και η ζέστη αισθητή. Το σημερινό μας πρόγραμμα ξεκίνησε με την επίσκεψή μας στο Instituto Tecnico Commerciale e per Geometri, αδελφοποιημένο σχολείο με το Τεχνικό Επαγγελματικό Λύκειο Οινουσσών. Στο γραφείο του ιταλικού σχολείου είναι μονίμως αναρτημένη η ελληνική σημαία για να θυμίζει τη φιλία, που ενώνει τους δύο θεσμούς. Ο Διευθυντής, ο Υποδιευθυντής και οι καθηγητές είχαν ετοιμάσει μια θερμή υποδοχή με τοπικά γλυκά και ποτά. Η επίσκεψή μας ολοκληρώθηκε με ανταλλαγή δώρων. Ακολούθησε επίσκεψη στο Δημαρχείο της πόλης όπου μας υποδέχτηκαν ο Δήμαρχος με τους δημοτικούς συμβούλους και άλλους εκπροσώπους τοπικών αρχών και φορέων, πολλοί κάτοικοι αλλά και μια ομάδα παιδιών με τοπικές ενδυμασίες. Εκεί πραγματοποιήθηκε τελετή στην αίθουσα συνεδριάσεων. Στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε επίσκεψη στον καθεδρικό ναό της Ριμπέρα μεγάλος ναός και εντυπωσιακός, αφιερωμένος στον Άγιο Νικόλα. Ο σκοπός του ταξιδιού μας συμπεριλάμβανε και επίσκεψη στο κοιμητήριο. Λίγα λουλούδια για τους ναυαγούς, αλλά ιδιαίτερη συγκίνηση στον τάφο του αυτόπτη μάρτυρα του ναυαγίου, ο οποίος ήταν 5 χρονών παιδάκι, όταν φτάνοντας στη παραλία εκείνο το πρωινό της 7ης Φεβρουαρίου του 1906, βρήκε τους ναυαγούς στην αμμουδιά και αυτό που αξίζει να γράψω, είναι ότι είχε ζητήσει όταν φύγει από τη ζωή, να βάλουν μαζί του ένα κομμάτι από το ναυάγιο… Το μεσημέρι μας βρήκε στην παραλία του Seccagrante όπου βρίσκεται το μνημείο… μια ατελείωτη αμμουδιά με πολλά όμορφα σπίτια, μιας και εκεί έχουν εξοχικά πολλοί ντόπιοι, αλλά κυρίως Ιταλοί από την βόρεια Ιταλία…
Οι εκδηλώσεις ολοκληρώθηκαν και πλέον οι φίλοι μας δεν έβλεπαν την ώρα να μας δείξουν τον τόπο τους και να κάνουν ότι μπορούν για να μας διασκεδάσουν. Ο γιατρός που είχε κάνει τις υποβρύχιες έρευνες μας υποδέχτηκε στην αγροικία του, ένα όμορφο παραδοσιακό κτίσμα στο κέντρο της πεδιάδας της Ριμπέρα, μια πεδιάδα γεμάτη πορτοκαλεώνες μιας και η περιοχή φημίζεται για τα αρωματικά και ζουμερά πορτοκάλια που παράγει, αλλά και ελιές και αμπέλια… Στο κτήμα του γιατρού λοιπόν απολαύσαμε φρεσκοστημμένη πορτοκαλάδα και γευτήκαμε παραδοσιακά σπιτικά γλυκά… Η ώρα περνούσε ευχάριστα και το απόγευμα μας βρήκε στην μεγαλύτερη πόλη της περιοχής την Σιάκα. Παραθαλάσσια πόλη, με το λόφο του Σαν καλόγερο να δεσπόζει από πάνω της (ανεβήκαμε το λόφο, έχει το ομώνυμο μοναστήρι στην κορυφή, και η θέα είναι πραγματικά εκπληκτική καθώς εκείνη την ώρα χρωματιζόταν υπέροχα από ένα θαυμάσιο ηλιοβασίλεμα). Η Σιάκα λοιπόν μια πόλη φημισμένη για τα θερμά λουτρά και τα σπα που διαθέτει, μας άρεσε για το παραδοσιακό της χρώμα το οποίο δένει με την σύγχρονη πλευρά της. Η ημέρα μας ολοκληρώθηκε με άλλο ένα γλέντι και μια υπερκατανάλωση φαγητού (ξέρετε… ριζότο, ψάρια, θαλασσινά, γλυκά και εξαίρετο κρασί).
Την επόμενη ημέρα ξεκινήσαμε από το μεσαιωνικό χωριό Μπούρτζιο όπου επισκεφτήκαμε την φημισμένη νεκρόπολη και την εκκλησία του Αγ. Ιωσήφ και στη συνέχεια παρακολουθήσαμε σε τοπικό εργαστήριο πως κατασκευάζεται μια καμπάνα, και σε κεραμοποιείο προσπαθήσαμε κι εμείς να ζωγραφίσουμε κεραμικά και πλακάκια. Η πρωινή μας βόλτα ολοκληρώθηκε στο ορεινό χωριό Καλταμπελότα, που είναι χτισμένο στην κορυφή ενός βουνού και έχει μια απίστευτη πανοραμική θέα σε όλο τον κάμπο και τις ακτές. Το απόγευμα φτάσαμε στην Κοιλάδα των Ναών, στην αρχαία ελληνική αποικία του Ακράγαντα, όπου εντυπωσιαστήκαμε από το πλήθος αλλά και το μέγεθος των αρχαίων ναών που διασώζονται με κυριότερο τον άριστα διατηρημένο ναό της Ομόνοιας. Το βράδυ ακολούθησε το δείπνο του αποχαιρετισμού, όπου με την οικειότητα που είχαμε στο μεταξύ αποκτήσει, εξελίχθηκε σε μια απίστευτη βραδιά όπου όλοι νοιώθαμε σαν μικρά παιδιά κοντά σε αυτούς τους τόσο φιλικούς, εκδηλωτικούς, φωνακλάδες, και γελαστούς καινούριους φίλους μας… τραγουδήσαμε ιταλικά και ελληνικά τραγούδια και χορέψαμε από συρτό μέχρι ταραντέλες, με πρώτο και καλύτερο τον γεράκο μας, ενώ το ντόπιο κρασάκι μας είχε «αυξήσει» τα ταλέντα στο χορό και στο τραγούδι…
Αποχαιρετιστήκαμε με αγκαλιές, φιλιά και υποσχέσεις και την επόμενη ημέρα επιστρέψαμε στο Παλέρμο για μια σύντομη βόλτα και αναχώρηση για Ρώμη… πολύ όμορφο το Παλέρμο παλιά και νέα πόλη εξίσου εντυπωσιακές, αλλά ξεχωρίσαμε την Όπερα η οποία ξεπερνά σε μέγεθος τη Σκάλα του Μιλάνου όπως μας είπαν και τον τεράστιο καθεδρικό ναό της πόλης.
Αναχωρώντας το απόγευμα της ίδιας μέρας, η καρδιά μας έμεινε εκεί στην Σικελία, με τους ζεστούς ανθρώπους της και όλοι κρατήσαμε τις πιο γλυκές αναμνήσεις από το όμορφο αυτό νησί της Μεσογείου…
-
Σαν παραμυθι ξεκινησε και σαν παραμυθι τελειωσε Ειρηνη μου!!!
Συγχαρητηρια για την αψογη αφηγηση. :)
-
H πολύ γλυκιά ιστορία σου Ειρήνη μου, αποτελεί για μένα
ύμνο στους ναυτικούς μας.Μπράβο σε σένα για την τόσο όμορφη
περιγραφή και σ όλους εκείνους που πήραν μέρος σ αυτή την εκδήλωση φιλίας. :)
-
Ευχαριστώ και τους δυο σας για τα καλά σας λόγια :D
-
Ειρηνη μου εγω τωρα το διαβασα!!!
Μπραβο...πολυ καλο. :clap:
-
Ειρήνη πολύ όμορφη η ιστορία σου ... :good: :good: