TravelChat - Ταξιδιωτικό Forum
Ταξιδιωτικά Επίκαιρα - Ανακοινώσεις - Προσφορές => Μας Ενδιαφέρουν => Μήνυμα ξεκίνησε από: dk στις Ιούνιος 20, 2008, 23:21:52 μμ
-
Εδω και λιγο καιρο παρακολουθω την προσπαθεια αυτου του ανθρωπου,που σκοπο εχει την εκπληρωση ενος μεγαλου του ονειρου,να κανει το γυρο του κοσμου.Ειμαστε ''φιλοι''πλεον με το Δημητρη και ανταλλασουμε mails.Με αυτο τον τροπο του δινω κουραγιο να συνεχισει.
Οσοι θελετε να επισκεφτητε τον Δημητρη,η σελιδα του ειναι: www.godimitris.gr
Λιγα λογια γραμμενα απο τον ιδιο για τον σκοπο του.
Το ταξίδι
Άλλοι κάνουν το γύρο του κόσμου με ποδήλατο, άλλοι με αυτοκίνητο, ή με κάποιο άλλο μεταφορικό μέσο. Ως Έλληνας, αποφάσισα το δικό μου «όχημα» να είναι ο ελληνικός πολιτισμός και ειδικότερα η ελληνική γλώσσα την οποία μπορείς να συναντήσεις σε όλα τη μήκη και πλάτη του πλανήτη.
Αν «τα όρια της γλώσσας μου, είναι τα όρια του κόσμου μου», σύμφωνα με τον γερμανό φιλόσοφο Wittgenstein, τότε γιατί να μην φτάσω μέχρι τα όριά μου; Nα ταξιδέψω από την Παταγονία μέχρι την Αλάσκα και από την Αφρική και την Αυστραλία μέχρι τη Σιβηρία...
Πήρα λοιπόν το σάκο μου και άρχισα την περιπλάνησή μου στα τέσσερα σημεία του πλανήτη.
Ένα όνειρο. . .
Μην με ρωτήσετε γιατί θέλησα να κάνω το γύρο του κόσμου. Δώστε όποια απάντηση θέλετε. Το σίγουρο είναι ότι σε αυτή τη ζωή έχουμε το δικαίωμα να διεκδικούμε τα όνειρά μας. Όποια κι αν είναι αυτά, όπως μια καλή δουλειά, ένα αυτοκίνητο, ένα σπίτι ή ένα εξοχικό, μια ιδανική σχέση, Φίλους. . . Αμέτρητα όνειρα.
Το να τα κάνουμε πραγματικότητα όμως δεν είναι εύκολο. Ισως για αυτό να τα ονειρευόμαστε. Απαιτούνται πολλές θυσίες, σκληρή δουλειά, επιμονή, υπομονή, θάρρος, αισιοδοξία, πείσμα. και πολλά άλλα συστατικά. Πολύπλοκη συνταγή. Όμως στα όνειρά μας δεν πρέπει να είμαστε φτωχοί.
Αισθάνεσαι πιο πλήρης όταν κυνηγάς το όνειρό σου. Διαβάζοντας την Ιθάκη του Καβάφη, νομίζω τελικά ότι ίσως αυτός ο αγώνας να είναι καλύτερος ακόμα και από το ίδιο το όνειρο. Είναι η πορεία, οι εμπειρίες, οι άνθρωποι, οι καταστάσεις, οι προκλήσεις, ο πόνος, η χαρά, όλα αυτά που θα μας συνοδεύσουν στο ταξίδι, στον αγώνα μας προς την Ιθάκη. Αυτό προσπαθώ να κάνω. Είναι όμορφο να αγωνίζεσαι για τα όνειρά σου.
Ο γνωστός συγγραφέας Κοέλιο λέει ότι όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ, όλο το σύμπαν συνωμοτεί στο να γίνει πραγματικότητα. Θα διαφωνήσω μαζί του. Έπειτα από σκληρούς αγώνες για να καταφέρω τελικά να περιπλανιέμαι στον κόσμο, κατάλαβα πως όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ, πρέπει να φέρεις το σύμπαν πάνω - κάτω.
Αναζητώντας «χαμένους» Έλληνες
Όταν βρέθηκα μόνος στην Ουσουάια της Παταγονίας στην Αργεντινή, εκεί που οι πινακίδες γράφουν συμβολικά «Το τέλος του κόσμου», συνάντησα τον Demetrio. Παιδί Έλληνα που είχε χάσει κάθε επαφή με την πατρίδα. Η ιστορία του με συγκίνησε. Τον βοήθησα να βρει τις ρίζες του. Στην πορεία ανακάλυψα και άλλους «χαμένους» Έλληνες. Οι ιστορίες που έγραψα μέσα από αυτό το site συγκίνησαν κι άλλους. Όλοι μαζί τους βοηθήσαμε να βρουν τους συγγενείς τους. Ανακάλυψα έναν ακόμη λόγο για να κάνω αυτό το ταξίδι. Από άκρη σε άκρη της Γης θα ψάχνω «χαμένους» Ελληνες, και πιστέψτε με, υπάρχουν παντού.
Η παρέα μεγαλώνει. . .
Στην πορεία του ταξιδιού ξαφνιάστηκα από τον αριθμό των επισκέψεων στο site. Σε διάστημα 9 μηνών είχα περισσότερες από 100.000 επισκέψεις από περίπου 60 χώρες. Καθημερινά ο αριθμός των e-mail που δέχομαι αυξάνεται. Η ανταπόκρισή σας είναι πολύ μεγάλη. Όλο και περισσότεροι συμμετέχουν σε αυτό το ταξίδι, έστω και για πέντε λεπτά από το γραφείο τους.
Εντυπωσιακός είναι και ο αριθμός των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης που αναφέρθηκαν σε αυτή την προσπάθεια. Περισσότερες από 800 αναφορές από Media σε όλο τον κόσμο, μέχρι τον Δεκέμβριο του 2006.
Πάρε ένα σάκο κι έλα. . .
Έτσι «γεννήθηκε» και το σύνθημα «Πάρε ένα σάκο κι έλα.». Ο κόσμος μας μπορεί να γίνει καλύτερος εάν ταξιδέψουμε και δούμε άλλους πολιτισμούς και μέρη. Σας καλώ λοιπόν να πάρετε ένα σάκο και να έρθετε. Δεν σας λέω για όλη την πορεία του ταξιδιού, αλλά για δέκα μέρες. Έτσι θα συμμετέχετε κι εσείς σε αυτήν την περιπλάνηση, αλλά και θα επηρεάσετε την πορεία της.
Κι εάν δεν έρθετε μαζί μου, πάρτε το σάκο σας και αποδράστε μόνοι ή με τους φίλους σας.
Οι «σταθμοί» στο ταξίδι
Βασική αρχή στο ταξίδι είναι ότι πρέπει να αφεθούμε στο ρυθμό του κόσμου. Στο ξεκίνημα είχα προγραμματίσει όλη την πορεία, ανά εξάμηνο. Έπεσα έξω. Τελικά το ταξίδι θα πάρει μεγαλύτερο χρόνο από ό,τι υπολόγιζα. Δεν ξέρω πόσο. Ίσως και άλλα πέντε χρόνια. Θέλει διάθεση και υπομονή. Δεν βιάζομαι. Όσο αντέξω.
Στο πρώτο εξάμηνο, λογικά θα είχα κάνει το γύρο της Λατινικής Αμερικής. Στην πράξη πρόλαβα να δω μόνο τις μισές χώρες. Είναι αδύνατο να βιώσεις και να γράψεις υπεύθυνα τις εμπειρίες σου από ένα μέρος που απλά το προσπερνάς. Δεν θέλω να κάνω κάτι τέτοιο.
Έτσι από τον Φεβρουάριο του 2007 θα βρίσκομαι και πάλι κάπου στην Κεντρική και στην Βόρεια Λατινική Αμερική. Ελπίζω μέχρι τον Δεκέμβριο του 2007 να έχω ολοκληρώσει την αποστολή μου εκεί. Αμέσως επόμενος σταθμός θα είναι η Αυστραλία.
Αν θέλετε να μάθετε πού βρίσκομαι, αλλά και τους επόμενους προορισμούς, μπορείτε να το μάθετε καθ' οδόν. Βλέποντας και κάνοντας.
Υποστηρικτές
Χρήματα, για όσους ρωτάτε, δεν έχω. Με δανεικά άρχισα το ταξίδι, με δανεικά συνεχίζω. Ευτυχώς ως δημοσιογράφος έχω τη δυνατότητα να εργάζομαι ως ανταποκριτής. Δουλεύοντας σκληρά καλύπτω τα βασικά μου έξοδα. Τα δε έξοδά μου είναι περιορισμένα στο ελάχιστο. Μέχρι σήμερα στα τέλη Ιανουαρίου του 2007, χορηγούς που να μου δίνουν χρήματα δεν έχω. Αλλά και εάν περίμενα να μαζέψω τα λεφτά για να φύγω, ακόμη δεν θα είχα ξεκινήσει.
Βασικοί υποστηρικτές στο ταξίδι είσαστε εσείς. Με κάθε επίσκεψη στη σελίδα μου δίνετε δύναμη ψυχής. Ίσως αυτό είναι και το σημαντικότερο από όλα. Τα χρήματα έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Ένα τέτοιο ταξίδι θέλει περίσσια ψυχή. Αυτή προσπαθώ να μαζέψω. Κάθε επίσκεψή σας στην ιστοσελίδα μετράει.
Εύχομαι το ταξίδι σας μέσα από αυτές τις σελίδες να είναι ευχάριστο. Αν θέλετε να επικοινωνήσετε μαζί μου, απλά στείλτε το κείμενό σας από το contact. Θα σας απαντήσω.
Χαίρομαι που είσαστε στην παρέα. Πείτε και στους φίλους σας να έρθουν. Μαζί θα μοιραστούμε εικόνες, εμπειρίες, μύθους, γεύσεις, έθιμα, φίλους, λέξεις, προορισμούς... Μαζί θα διαπιστώσουμε ότι αυτά που μας ενώνουν είναι περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν... Μπορεί και μαζί να ταξιδέψουμε. Τίποτα δεν είναι απίθανο!
Με τιμή
Δημήτρης
-
Ο Δημήτρης κάνει αυτό που όλοι οι ταξιδιάρηδες έχουν κατά καιρούς ονειρευτεί.
Μπράβο για το κέφι του και το κουράγιο του.Τον παρακολουθώ ανελειπώς
και πολλές φορές μου έχει δώσει συμβουλές για τα ταξίδια μου.
Τον ευχαριστώ για τις πολύτιμες πληροφορίες που μας δίνει από τα πέρατα του κόσμου :D :D :D
-
Eτσι ειναι Ντινα ,οπως τα λες!!!
Νομιζω πως αυτο τον καιρο ο Δημητρης ειναι Ελλαδα εεε?
-
Ναι γύρισε και δεν βλέπει την ώρα και τη στιγμή να ξαναφύγει
ο αγαπητός Δημήτρης Παρούσης. ::) ::)
-
Ο Δημητρης μέσα απο τις περιγραφές του ταξιδεύει όλους εμάς που θα θέλαμε να κάνουμε αυτό ακριβώς που κάνει.
Παρακολουθώ τα ταξίδια του με μεγάλο ενδιαφέρον και ζήλεια μπορω να πώ. Αύτο το καιρό είναι Ελλάδα, ελπίζω σύντομα να ξεκινησει παρέα με το σάκο του για νέες περιπέτειες.
-
Σας παραθέτω ανακοίνωση απο το site του Δημήτρη Παρούση www.godimitris.gr, σχετικά με προσκληση επ' ευκαιρίας της παρουσίασης του πρώτου του βιβλίου.
=================================
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΝΑ ΤΑ ΠΟΥΜΕ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ
Λίγο πριν φύγω, ευκαιρία να τα πούμε από κοντά.
Πολλοί μου ζήτησαν να οργανώσουμε ένα πάρτι. Τελικά η καλύτερη λύση είναι να βρεθούμε όλοι μαζί στην παρουσίαση του πρώτου βιβλίου του godimitris.
Ετσι σας καλώ να βρεθούμε την Τετάρτη 22 Οκτωβρίου 2008 στις 6.45 το απόγευμα στην Ενωση Ανταποκριτών Ξένου Τύπου στην οδό Ακαδημίας 23
(στο κέντρο της Αθήνας, απέναντι από την ΕΣΗΕΑ. Τέσσερα τετράγωνα από το κτίριο της Βουλής. Μπορείτε να έρθετε με το μετρό Σύνταγμα ή το μετρό Πανεπιστήμιο).
Εκεί θα παρουσιάσω το πρώτο βιβλίο της ταξιδιωτικής σειράς «Πάρε ένα σάκο κι έλα
». Ένα βιβλίο αφιερωμένο στην Κούβα, με όσα ζήσαμε μαζί από αυτές τις ιστορίες και άλλες που θα εκδοθούν για πρώτη φορά.
Θα είναι χαρά μου και τιμή μου να τα πούμε εκεί. Φρόντισα να είναι απόγευμα σε μια μέρα που τα καταστήματα είναι κλειστά. Ετσι μην επικαλεστείτε ότι δεν μπορείτε να έρθετε
:)
Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μου στο 697 35 35 011 ή στείλτε mail μέσω του contact. http://www.godimitris.gr/contact.php
Αφού χρήματα δεν κατάφερα τελικά να μαζέψω για να εξασφαλίσω την επόμενη φάση του ταξιδιού μου, τουλάχιστον θα πάρω ενέργεια από εσάς. Η προσπάθεια αυτή θέλει ψυχή και η ψυχή δεν ξέρει από χρήματα, αλλά από εμψύχωση. Πολλοί μου προσφέρατε χρήματα. Ξέρετε ότι δεν τα δέχτηκα. Την έμπρακτη όμως συμπαράστασή σας σε αυτή την προσπάθεια θα την εκτιμήσω όσο όλο το χρυσάφι του κόσμου.
Σας περιμένω λοιπόν. Εσάς και τους φίλους σας. Αυτές οι τελευταίες μέρες είναι αφιερωμένες σε σας συνταξιδιώτες μου. Σύντομα θα λάβετε και απάντηση σε όσους δεν έχω απαντήσει μέχρι τώρα. Η αντίστροφη μέτρηση άρχισε. Ο σάκος μου είναι σχεδόν έτοιμος.
Σας περιμένω. . . να συνεχίσουμε μαζί το ταξίδι. . .
===========================================
godimitris.gr
-
Εγώ θα είμαι εκεί.
Αφού δεν μπορώ να πάρω το σάκο μου και να τον ακολουθήσω για πολλούς και διάφορους λόγους,
ας πάω τουλάχιστον μέχρι την Αθήνα :smile_:
-
Μαλλον κι εγω!!!
-
Θα είμαι και εγώ εκει :shout:
-
Μόλις απέκτησα το πρώτο βιβλίο του Δημήτρη Παρούση μιας και παραβρέθηκα στη παρουσίασή του απόψε :smile_:
Ενας άνθρωπος χαμηλών τόνων με πολύ χιούμορ και ευγένεια. Για ακόμα μια φορά θα του ευχηθώ υγεία, καλά ταξιδια και σύντομα να έχουμε τις καινούργιες ιστορίες του.
-
Kι εγω το απεκτησα Δημητρα, χωρις να παρεβρεθω (επαγγελματικοι λογοι) και μαλιστα με ονομαστικη αφιερωση!!! :yahoo:
-
Το ξέρω φίλε μου, ήμουν μπροστά στην υπογραφή του βιβλίου :yahoo:
-
Καταπληκτικός!!!!
Ανθρώπινος και φιλικός με όλους, από τους πιο διάσημους μέχρι τους απλούς αναγνώστες του,διάκριση καμία.
Χάρηκα πολύ που τον γνώρισα την επομένη θα είμαι και πάλι εκεί.
Του εύχομαι να μείνει ,ακριβώς όπως είναι. Άνθρωπος. :smile:
-
Εγω θελω να ζητησω συγνωμη απο το Δημητρη που δε μπορεσα να παρεβρεθω. :pardon:
Ηταν ομως εκει οι αντιπροσωποι μου...που τις ευχαριστω(και τις δυο) για την ενημερωση που μου εκαναν αλλα και για το βιβλιο που μου δωρησαν και μαλιστα ενυπογραφο!!! :good:
-
Παρουσίαση βιβλίου του Δημήτρη Παρούση
(http://img515.imageshack.us/img515/1940/57860016.jpg) (http://img515.imageshack.us/i/57860016.jpg/)
Ξυπνούν τα όνειρα και γίνονται ταξίδι. Έτσι, κάποια ανύποπτη στιγμή παίρνεις το σακίδιό σου και ξεκινάς για το γύρο του κόσμου. Πρώτη στάση στο "λεωφορείο" της περιπλάνησης, η Κούβα. Κάπως έτσι ήταν για τον δημοσιογράφο Δημήτρη Παρούση η αρχή της περιπέτειας που έγινε βιβλίο. Το πρώτο της σειράς "Πάρε ένα σάκο κι έλα..." που φέρει τον τίτλο "Κούβα" . "Μια χώρα όπου ο χρόνος μπερδεύει το παρόν με το παρελθόν χωρίς να γνωρίζει την ύπαρξη του μέλλοντος", όπως λέει ο συγγραφέας του.
Το βιβλίο παρουσιάστηκε χθες το βράδυ, στην αίθουσα της Ένωσης Ανταποκριτών Ξένου Τύπου, από τον υφυπουργό Εξωτερικών και αρμόδιο σε θέματα αποδήμου ελληνισμού Θεόδωρο Κασσίμη, τον πρόεδρο της Ένωσης Ανταποκριτών Ξένου Τύπου Δημήτρη Μεσσίνη, τον πρόεδρο και τον α' αντιπρόεδρο της ΕΣΗΕΑ Πάνο Σόμπολο και Δημήτρη Τσαλαπάτη, αντίστοιχα.
Αναφορές στο βιβλίο και τον συγγραφέα, προβολή μικρών ταινιών από την κάμερά του συνέθεσαν μία ξεχωριστή βραδιά για εκείνους που θέλησαν να μοιραστούν το ταξίδι αυτό μαζί του και να γνωρίσουν μέσα από τις εικόνες και τις μαρτυρίες έναν τόπο και τους ανθρώπους του, ορισμένοι εκ των οποίων είναι και "δικοί" μας άνθρωποι, Ελληνες που κρατούν γαντζωμένη επάνω τους με πάθος την καταγωγή τους.
Το βιβλίο είναι μία αυθόρμητη καταγραφή της κατάστασης που επικρατεί στη χώρα του Φιντέλ Κάστρο. Ένα βιβλίο που "εντυπωσιάζει τόσο από τη δομή όσο και από τον τρόπο γραφής γιατί ο Δημήτρης, μολονότι πολύ ανθρώπινος, δεν παρασύρεται από το συναίσθημα", είπε ο κ. Κασσίμης επισημαίνοντας ότι ο συγγραφέας, μαζί με το πάθος του που κατάφερε να το κάνει έργο και δουλειά, είναι και πολύ καλός δημοσιογράφος, ενώ τον ευχαρίστησε γι' αυτό που προσέφερε στην ελληνική ομογένεια στην Κούβα.
Το όλο εγχείρημα συνδυάζει τον παλιό με τον σύγχρονο τρόπο ενημέρωσης. Κείμενα και αμεσότητα του Ιντερνετ κάνουν τις ιστορίες να καταγράφονται σε πραγματικό χρόνο. Για τα ελληνικά δεδομένα είναι η πρώτη φορά που επιχειρείται μία τέτοια προσπάθεια, μία προσπάθεια στην οποία πίστεψε το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων (ΑΠΕ) και στήριξε τον Δημήτρη Παρούση από τα πρώτα του βήματα στην αναζήτηση των "χαμένων" Ελλήνων ανά τον κόσμο, όπως έγραψε στον πρόλογο του βιβλίου ο Γενικός Διευθυντής του ΑΠΕ-ΜΠΕ Γιώργος Ταμπακόπουλος.
Η προσφορά του Δημήτρη είναι μεγάλη, επιτελεί εθνικό και κοινωνικό έργο με τον τρόπο αυτό, τόνισε ο κ. Σόμπολος, εκφράζοντας την εκτίμησή του για τον δημοσιογράφο αλλά και άνθρωπο Δημήτρη Παρούση, καθώς και την ευχή του να συνεχίσει με τον ίδιο ζήλο το έργο αυτό.
Είναι ένα βιβλίο που ρουφιέται, μια δουλειά σε βάθος που καθιστά πολύ αξιόλογη την προσπάθεια του Δημήτρη, είπε ο κ. Μεσσίνης, ενώ ο κ. Τσαλαπάτης τόνισε ότι ο συγγραφέας έκανε κάτι που θα το ζήλευαν πολλοί και το έκανε μόνος του, ξεκινώντας από την αφετηρία ενός ονείρου και αντιμετωπίζοντας πολλές φορές δυσκολίες και κινδύνους.
'Εχω μάθει να είμαι χορηγός της ζωής και του εαυτού μου, είπε ο Δημήτρης Παρούσης, παρουσιάζοντας μέσα από τις εικόνες στιγμές της εμπειρίας του. Μιας περιπέτειας που κάλεσε όλους να μοιραστούν μαζί του και έχοντας σαν εργαλείο το βιβλίο αυτό να πάρουν και αυτοί τον σάκο τους και να ταξιδέψουν.
πηγη Omogeneia.ana-mpa.gr
-
Φωτογραφίες από την παρουσίαση του βιβλίου
Το βιβλίο του Δημήτρη «Πάρε ένα σάκο κι έλα» που είναι αφιερωμένο στην Κούβα.
Το πλήθος κόσμου που παραβρέθηκε στην παρουσίαση και ανάμεσα τους οι δικιές μας Ντίνα και Δήμητρα (κορίτσια σας εντόπισα). :laugh:
(http://img704.imageshack.us/img704/4420/gobook11.jpg) (http://img704.imageshack.us/i/gobook11.jpg/)
(http://img689.imageshack.us/img689/3516/gobook12.jpg) (http://img689.imageshack.us/i/gobook12.jpg/)
(http://img696.imageshack.us/img696/3045/gobook13.jpg) (http://img696.imageshack.us/i/gobook13.jpg/)
(http://img408.imageshack.us/img408/6560/gobook14.jpg) (http://img408.imageshack.us/i/gobook14.jpg/)
-
Δε το πιστέυω!!!!!!!!
Είχες βάλει κατασκόπους???? Ποιος είναι ο παπαράτσι???
-
Αφου σας ειχα πει να γυροφερνετε διπλα στο Δημητρη για να σας βλεπουν οι καμερες, εσεις καταφερατε να ειστε μονο σε μια φωτογραφια. :laugh:
-
Μπηκα λιγο στη σελιδα του και διαβασα αυτο... ''Είμαι ακόμα εδώ. Σιωπηλά υπομένω, κι όσο αντέξω. . . ''
-
Aυτο το μηνυμα ελαβα απο τον Δημητρη...
Το ταξιδι συνεχίζεται...
Από τον Μάρτιο είμαι στη Χιλή και για τους επόμενους μήνες θα περιπλανιώμαστε στη Λατινική Αμερική.
Καλο ταξιδι φιλε...
-
Ανυπομονώ να διαβάσω τις νέες περιπέτειες του φίλου Δημήτρη....Καλό ταξιδι και απο μένα!!!
-
Που βρισκεται ο Δημητρης τωρα?
Παρασκευή 6 Μαρτίου 2009
(Η περιπλάνησή στον Παναμά δεν ολοκληρώθηκε ακόμη. . .)
Σήμερα θα πάμε στην πόλη Colon. Μια πόλη φάντασμα πια. Λένε ότι είναι επικίνδυνα να κυκλοφορείς εκεί ακόμη και τη μέρα. Και έτσι μου φάνηκε ότι είναι. . .
Το ταξίδι συνεχίζεται,
πάρε ένα σάκο κι έλα. . .
Περισσοτερα στη σελιδα του Δημητρη www.godimitris.gr
-
Που βρισκεται ο Δημητρης τωρα?
Δευτέρα 23 Μαρτίου 2009
Το πλάνο της επιστροφής μου από τον Παναμά για την Ελλάδα τελικά δε χαράχτηκε με τη λύση του αεροπλάνου. Ένα εισιτήριο one way για Αθήνα κάνει κάπου 1.200 δολάρια.
Κάθισα στον υπολογιστή μου και με την βοήθεια του ίντερνετ χάραξα μια νέα πορεία.
Βρήκα εισιτήριο one way από την πρωτεύουσα της Κολομβίας, την Μποκοτά, μόλις με 270 δολάρια. Η εταιρεία είναι η Air Comet. Από εκεί θα βρισκόμουν στη Μαδρίτη. Από Μαδρίτη με λεωφορείο θα κατευθυνόμουν στη Βαρκελώνη. Η τιμή 35 ευρώ. Στη Βαρκελώνη θα συναντούσα την πιο στενή μου συνεργάτιδα, την Πηνελόπη. (Χωρίς την Πηνελόπη δεν ξέρω αν θα υπήρχε το godimitris)
Από τη Βαρκελώνη έκλεισα με 25 ευρώ πτήση για το Αμστερνταμ.
... συνεχίζεται
Περισσοτερα στη σελιδα του Δημητρη www.godimitris.gr
-
Που βρισκεται ο Δημητρης τωρα?
Νότια Χιλή, Σάββατο 25 Απριλίου 2009
Αποφάσισα να κατέβω μέχρι τους παγετώνες της Παταγονίας στη νότια Χιλή, ένα μέρος όπου ο χειμώνας έχει φτάσει εδώ και ένα μήνα, αλλά οι φωτογραφίες από τα τοπία θα είναι μοναδικές, αποκλειστικές θα έλεγα.
Επειδή θα είμαι χαμένος στους παγετώνες δεν θα έχω ίντερνετ για πέντε μέρες. Αρα μην ανησυχήσετε, απλά θα είμαι συντροφιά με μερικούς ξεχασμένους πιγκουΐνους διασχίζοντας τα παγωμένα νερά των φιόρδς της νότιας Χιλής και νομίζω ότι θα δω περισσότερους από 20 παγετώνες.
συνεχεια εδω: http://www.godimitris.gr/view.php?artid=1608
-
Που βρισκεται ο Δημητρης τωρα?
Χιλή, Puerto Natales, Κυριακή 17 Μαΐου 2009
Είναι όμορφη η αίσθηση να περπατάς σε δρόμους, κάπου στην άκρη της Γης και να έχεις παρελθόν. Τρία χρόνια πριν ήμουν εδώ και θυμάμαι κάθε λεπτομέρεια του χωριού. Σα στο σπίτι μου.
Εχω την εντύπωση ότι στην επόμενη γωνία θα συναντήσω το πατρικό μου, αυτό που λογικά είναι καμιά 15.000 χιλιόμετρα βόρεια, στη Νέα Ορεστιάδα και θα δω τη μάνα μου να με χαιρετά.
Μια άλλη όμως μάνα με χαιρέτησε. «Δημήτρη», με φώναξε. Η χροιά της φωνής της τέτοια που δεν πίστευε αυτό που έβλεπε. Κι εγώ από το κρύο νόμισα ότι έχω παραισθήσεις. Νόμισα ότι κάτι πάει στραβά με την ψυχολογία μου και δεν γύρισα. «Δημήτρηηηηη», η φωνή ξανά ήχησε στα κόκκινα αφτιά μου και ο εγκέφαλος έδωσε εντολή να σταματήσω. Γύρισα και...
... συνεχίζεται http://www.godimitris.gr/view.php?artid=1628
-
Που βρισκεται ο Δημητρης τωρα?
Χιλή, Παταγονία, 28 Ιουνίου 2009
Στις 1.186 μέρες της περιπλάνησής μου στον κόσμο, δεν είχα αρρωστήσει ούτε ώρα. Καιρός ήταν λοιπόν, και τις τελευταίες 15 μέρες ο οργανισμός μου παραδόθηκε στους ιούς. Πολλοί φοβήθηκαν ότι είχα και τη νέα γρίπη. Τελικά έπειτα από πολύ πόνο και υπομονή στέκομαι και πάλι όρθιος. Ολες αυτές τις μέρες δεν μπορούσα να κουνηθώ.
Αγναντεύω τους Παγετώνες της Χιλής, ένας κόσμος μοναδικός, δυσπρόσιτος, απόκοσμος, σαν παραμύθι, άκρως επικίνδυνος αυτή την εποχή λόγω του χειμώνα.
Εχω ακόμη κάτι ζαλάδες, μόλις συνέλθω, ανυπομονώ να ξεδιπλώσω τούτες τις ιστορίες στο τέλος του κόσμου.
Το ταξίδι συνεχίζεται,
πάρε ένα σάκο κι έλα. . .
-
Που βρισκεται ο Δημητρης τωρα?
Περού, Λίμα, 30 Σεπτεμβρίου 2009
Καλημέρα σας από τη Λίμα του Περού. Στην τελευταία ιστορία μας, δηλαδή πριν τη διακοπή της ιστοσελίδας για τεχνικούς λόγους, ήμουν στο τέλος του κόσμου, στους παγετώνες της Χιλής, στην Παταγονία.
Σε όλο αυτό το χρονικό διάστημα συνέχισα μα ταξιδεύω και στην ουσία βρέθηκα κάπου 5.000 χιλιόμετρα βορειότερα, σχεδόν στον Ισημερινό.
Είμαι σε δίλλημα. Τι κάνω? Δημοσιεύω επί τροχάδην τις παλιές ιστορίες μέχρι να φτάσουμε στο σήμερα?
Πείτε μου τι θέλετε.
Τα μηνύματα που μου στείλατε είναι περισσότερα από όσα περίμενα. Ειλικρινά πήρα πολύ ενέργεια. Εντός της εβδομάδας θα έχω απαντήσει σε όλους σας. Σας ευχαριστώ.
Είμαι καλά. Οποτε όμως το μυαλό μου θυμάται την Ελλάδα, μου ανεβαί
... συνεχίζεται εδω http://www.godimitris.gr/
-
Άλλος ένας υπέροχος "τρελός" που έχει βαλθεί ο τόπος του να τον φάει. Να τον εξοντώσει. Βλέπετε δεν είναι καλό παράδειγμα για την νέα γενιά οι άνθρωποι που ξεκουνάνε από τους καναπέδες τους. Στο πύρ το εξώτερο λοιπόν.
Μαζί σου φίλε μας και οτι μπορούμε ας το κάνουμε κι εμείς.
-
Που βρισκεται ο Δημητρης τωρα?
Χιλή, Puerto Eden, 7 Οκτωβρίου 2009
Στην κυριολεξία στο πουθενά. Εκεί βρέθηκα. Σε ένα χωριό της Παταγονίας, δύο μέρες με πλοίο, βόρεια, από το Puerto Natales. Ο μόνος τρόπος πρόσβασης. Το Puerto Eden. Δύσκολα το βρίσκεις στο χάρτη. Το πιο απομονωμένο χωριό της Χιλής και της Παταγονίας. Χωρίς δρόμους, χωρίς έστω ένα ελικοδρόμιο. Ανάμεσα στις πανύψηλες Ανδεις και τα νερά των φιόρδ της χερσονήσου της Τελευταίας Ελπίδας όπως την ονομάζουν.
Δεν είναι πάνω από εκατόν εξήντα οι κάτοικοι του χωριού. Ζουν αποκλειστικά από τη θάλασσα. Στο λιμανάκι κάποια σαπιοκάραβα και κάπου στην άκρη του χωριού μια ναυτική βάση και κάποιες χρησιμοποιημένες τορπίλες, μάλλον από πρόσφατες ασκήσεις.
... συνεχίζεται εδω http://www.godimitris.gr/
Το ταξίδι συνεχίζεται,
πάρε ένα σάκο κι έλα. . .
-
Χιλή, Παταγονία, 23 Οκτωβρίου 2009
Περπατώντας πάνω σε παγετώνες δεν είναι και τόσο εύκολο. Μετά από αυτό όμως η νέα ιστοσελίδα είναι παιχνίδι. Ετσι συμβολικά στις 26 Οκτωβρίου η νέα ιστοσελίδα του godimitris θα είναι στον αέρα, με την ελπίδα ότι οποιοδήποτε τεχνικό πρόβλημα θα αποτελεί παρελθόν για την καθημερινή μας περιπέτεια.
Πολλές αλλαγές αναμένονται. Ευτυχώς ευχάριστες. Και το κυριότερο. Από τούτη την ιστοσελίδα θα μπορείτε να δραπετεύετε από την Ελλάδα και εγώ δεν πρόκειται ποτέ πια να γκρινιάζω. Κοιτάμε μπροστά και πάμε σε μέρη μακρινά, να τα κατακτήσουμε. . .
Το ταξίδι συνεχίζεται http://www.godimitris.gr/
Δημήτρης.
-
Που βρισκεται ο Δημητρης τωρα?
Περού, Λίμα, 18 Νοεμβρίου 2009
Η σημερινή ιστορία είναι… γέννημα μιας υπέροχης εμπειρίας που βίωσα πριν λίγες μέρες. Πήγα σε μια συναυλία με μουσική Andina, μουσική των ανθρώπων των Ανδεων. Για πρώτη φορά στο Περού δύο μεγάλες προσωπικότητες και μουσικοί, οι κιθαρίστες Raul Garcia Zarate και ο Manuelcha Prado βρέθηκαν στην ίδια σκηνή. Δεν γνώριζα καν την ύπαρξή τους νωρίτερα. Εδώ όμως είναι θρύλοι. Ειδικά ο Zarate που με την κιθάρα του έχει φέρει την παραδοσιακή περουβιανή μουσική σε κάθε σπίτι. Τα εισιτήρια πουλήθηκαν σε μια μέρα. Ουρές κόσμου έξω από το χώρο της συναυλίας που ζητούσαν όσο όσο ένα μαγικό χαρτάκι.
Μου έκανε φοβερή εντύπωση. Σα να ήμουν από άλλο κόσμο. Εγώ τυχαία βρέθηκα εκεί χωρίς να γνωρίζω πόσο σημαντική ήταν αυτή η μουσική συνάντηση που θα παρακολουθούσα. Δεν ήξερα καν τί θα ακούσω...
Το ταξίδι συνεχίζεται http://www.godimitris.gr/
Δημήτρης.
-
Περού, Λίμα, Κάλαντα, 31 Δεκεμβρίου 2009
Από αυτή τη γωνιά του κόσμου, σας εύχομαι καλή χρονιά, με υγεία και χαμόγελα. Ευχές απλές αλλά ουσιαστικές. Γιατί η ουσία στη ζωή είναι τα απλά πράγματα.
Φίλες και φίλοι συνταξιδιώτες καλά μας ταξίδια με το νου, την ψυχή και το σάκο μας…
Καλημέρα από το Περού. Εδώ τελικά θα με βρει ο νέος χρόνος. Δίπλα στον Ειρηνικό, κάπου στη Λίμα.
Από τη μία ο ήλιος έβαλε τα πορφυρά του και χάθηκε αποχαιρετώντας έτσι τη χρονιά, από την άλλη το φεγγάρι έγινε «μπλε». Μπλε φεγγάρι λένε σήμερα την πανσέληνο που είναι έξω από το παράθυρό μας. Στην πράξη δεν έχει αλλάξει χρώμα. Απλά σήμερα συμβαίνει ένα σπάνιο φαινόμενο. Λογικά κάθε χρόνο έχουμε την ευκαιρία να δούμε 12 γεμάτα φεγγάρια. Κάθε περίπου τρία χρόνια όμως ένας μήνας έχει δύο πανσέληνους. Και κάθε 19 χρόνια, την πρωτοχρονιά έχουμε το μπλε φεγγάρι.
Δεν ξέρω αν συμβολίζει κάτι αυτό. Ξέρω ότι η επόμενη πρωτοχρονιά με μπλε φεγγάρι θα είναι το 2028. Αρα αυτό το βράδι ας αφιερώσουμε λίγα λεπτά παραπάνω παρατηρώντας τη Σελήνη…
Εδώ στο Περού το φεγγάρι φαίνεται διαφορετικό, γιατί απλά το παρατηρώ από διαφορετική γωνία από ό,τι στην Ελλάδα. Οι αναμνήσεις όμως με γυρίζουν πίσω, αυτές τις μέρες.
Αλλά πόσο μεγάλος μπορεί είναι ο κόσμος όταν όλοι είμαστε στη σκιά ενός τόσο μικρού φεγγαριού.
Εγώ θα κάνω πρωτοχρονιά με το Δημήτρη και τη Γαλήνη. Τα Αρμενάκια (http://armenakia.blogspot.com/ ) που αποφάσισαν να τα παρατήσουν όλα για λίγο για να ανακαλύψουν τον κόσμο και τον εαυτό τους. Μάλιστα σας ετοιμάσαμε και τα κάλαντα.
Δείτε, ακούστε και ασημώστε μας…
Το ταξίδι συνεχίζεται και στο 2010… Πάρε ένα σάκο κι έλα… http://www.godimitris.gr/
-
Χρόνια πολλά στο Δημήτρη.....και μπορώ να πώ πως......απλά.....ΖΗΛΕΥΩ!!!!! :mad:
-
Στη σελιδα του Δημητρη τωρα...
Σάββατο 27 Φεβρουαρίου 2010
Αν και βρίσκομαι μόλις 400 μέτρα από τον Ειρηνικό ωκεανό, στη Λίμα του Περού, δεν είχαμε κανένα επικίνδυνο τσουνάμι. Είμαι ασφαλής και όλα είναι υπό έλεγχο.
Ούτε και ο σεισμός έγινε αισθητός εδώ που βρίσκομαι. Μπορεί Περού και Χιλή να συνορεύουν, αλλά η απόσταση μου από το επίκεντρο του σεισμού είναι κάπου 3.000 χιλιόμετρα. Δηλαδή σα να έγινε ο σεισμός στην Αθήνα και εγώ να βρισκόμουν πιο μακριά και από το Λονδίνο.
Σας ευχαριστώ για τα μηνύματα σας και με συγκίνησε το ενδιαφέρον και η ανησυχία σας. Είμαι ασφαλής και όλα είναι υπό έλεγχο.
Με όσους φίλους μπόρεσα να μιλήσω από τη Χιλή, είναι καλά. Μίλησα μέσω ίντερνετ με Ελληνες και Χιλιανούς φίλους. Η κατάσταση είναι υπό έλεγχο στο Σαντιάγο, αλλά ανησυχώ κι εγώ για την Κονσεπσιόν, όπου κι εκεί υπάρχουν και Ελληνες.
Εχω δύο ακόμη νέα. Το πρώτο είναι ότι σαν σήμερα πριν ένα χρόνο, τέτοια ώρα βρισκόμουν στο αεροπλάνο από Αθήνα για Σαντιάγο. Δηλαδή συμπληρώνω ένα χρόνο στην τρίτη φάση της περιπλάνησής μου και σε ένα μήνα συμπληρώνω συνολικά τέσσερα χρόνια godimitris.
Το καλύτερο νέο είναι ότι επιτέλους σε λίγη ώρα θα συναντηθώ με τη Βούλα και τον Ακη, που εδώ και 1.000 μέρες κάνουν το γύρο του κόσμου με ένα 4Χ4. Περισσότερα στο www.theworldoffroad.com Τους περιμένω από ώρα σε ώρα. Ετσι από Τρίτη οι ιστορίες μας θα συντονιστούν καθώς θα φύγω μαζί τους για την επαρχία του Περού και θα μπούμε στη Βολιβία.
Το ταξίδι συνεχίζεται, πάρε ένα σάκο κι έλα… http://www.godimitris.gr/
-
Που βρισκεται ο Δημητρης τωρα?
Περού, Huancayo, 1 Νοεμβρίου 2010
(http://www.godimitris.gr/imager.php?id=aHR0cDovL3d3dy5nb2RpbWl0cmlzLmdyL2FkbWluL2ZpbGVzL3BlcnVodWFuY2F5by81MTJwZXJ1aHVhbmNheW8xIDA1MC5qcGcmd2lkdGg9NTgw)
Η πρώτη μέρα του Νοέμβρη, σε όλης τις χώρες της Λατινικής Αμερικής, είναι αφιερωμένη στους νεκρούς. Dia de los muertes, κάτι σαν τα δικά μας ψυχοσάββατα, μόνο που σε αυτή την Ηπειρο, η Ημέρα των Νεκρών γιορτάζεται μόνο μια φορά το χρόνο.
Είναι ίσως από τις πιο εντυπωσιακές γιορτές των λατινοαμερικάνων. Ξαφνικά τα νεκροταφεία τους μετατρέπονται σε πολύχρωμες φιέστες με χιλιάδες κόσμου να περιφέρεται ανάμεσα στα μνήματα, να στολίζουν με λουλούδια και πολύχρωμες σερπαντίνες τους τάφους, όλοι οι συγγενείς με τα φαγητά και τα ποτά τους να στρογγυλοκάθονται δίπλα στους νεκρούς τους και να τρώνε μαζί τους. Πλανόδιοι οργανοπαίκτες, ασταμάτητα, δίνουν το ρυθμό της μέρας με νότες που φτάνουν μέχρι τον ουρανό και ξυπνάνε αγγέλους. Μια μύηση με τους νεκρούς, η απόλυτη ταύτιση δύο κόσμων σε μια συχνότητα. Είναι η στιγμή που οι άνθρωποι δεν φοβούνται τον θάνατο, αλλά τον αποδέχονται στη ζωή τους.
Την πρώτη φορά που βρέθηκα σε μια τέτοια γιορτή, ήταν στο Μεξικό. Δυστυχώς δεν είχα μαζί μου ούτε φωτογραφική μηχανή, ούτε κάμερα. Κράτησα όλες τις εικόνες για μένα. Είναι η πιο σημαντική γιορτή στο Μεξικό και η πιο πλήρης σε εικόνες, χρώματα, γεύσεις και αρώματα αλλά κυρίως σε συναισθήματα. Στιγμές που ανασταίνουν κάθε νεκρό…
Είχα υποσχεθεί ότι την επόμενη φορά θα έκανα μια σχετική αναφορά, βρισκόμουν κάπου στη Χιλή, αλλά πάλι δεν τα κατάφερα να την μοιραστώ μαζί σας.
Σήμερα βρέθηκα στο Χουανκάγιο, η τρίτη μεγαλύτερη πόλη του Περού, κάπου στο κέντρο της χώρας, σε υψόμετρο μεγαλύτερο από 4.000 μέτρα. Τα νεκροταφεία της πόλης βρίσκονται σχεδόν στο κέντρο και είναι από τα παλαιότερα της χώρας. Χιλιάδες οι νεκροί που είναι στοιβαγμένοι σε ιδιότυπες πολυκατοικίες έως και δέκα ορόφων. Αιώνια «διαμερίσματα» που ίσα χωρούν τα φέρετρα και μια τζαμαρία απέξω που θυμίζει στους ζωντανούς ποιος αναπαύεται που…
Οι «νεκρόπολις» όπως λένε τα κοιμητήρια σε όλη τη Λατινική Αμερική θυμίζουν μινιατούρες πόλεων. Εντυπωσιακότερο νεκροταφείο είναι αυτό στο Μπουένος Αίρες. Ποτέ μου δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα υπήρχαν στοιβαγμένοι σε ορόφους οι σωροί των νεκρών. Ζωή και αυτή, να είμαστε αναγκασμένοι ακόμα και στο θάνατο να «μένουμε» διαμερίσματα…
Σε μερικά μνήματα μπορείς να διακρίνεις και το φέρετρο, στο ύψος των ματιών σου. Σε άλλα πρέπει να ανέβεις με σκάλα και κάποια είναι υπόγεια.
Πρέπει σήμερα από τα νεκροταφεία να πέρασε στη διάρκεια της μέρες τουλάχιστον ο μισός πληθυσμός της πόλης. Κάπου μισό εκατομμύριο παιδιά, γονείς, ηλικιωμένοι, μάνες, γιαγιάδες και εγγόνια. Ολοι με τα ταπεράκια τους, τις ανθοδέσμες τους, άλλοι διάβαζαν ακόμη και τις εφημερίδες με τα νέα, οι μουσικοί έδιναν το ρεσιτάλ τους με τους πιο παράφωνους να κάνουν τα τρίζουν τα κόκαλα των νεκρών.
Εχω ετοιμάσει και ένα βίντεο. Προσπαθώ να το ανεβάσω, αλλά η σύνδεση είναι αργή. Σε πρώτη φάση έχω βάλει την ιστορία και τις φωτογραφίες και ελπίζω να καταφέρω να βάλω και το βίντεο. Σας το οφείλω, το είχα υποσχεθεί.
Το ταξίδι συνεχίζεται,
πάρε ένα σάκο κι έλα. . .
... συνεχίζεται εδω http://www.godimitris.gr/
-
Εχω ετοιμάσει και ένα βίντεο. Προσπαθώ να το ανεβάσω, αλλά η σύνδεση είναι αργή. Σε πρώτη φάση έχω βάλει την ιστορία και τις φωτογραφίες και ελπίζω να καταφέρω να βάλω και το βίντεο. Σας το οφείλω, το είχα υποσχεθεί.
Να και το βιντεο...
-
Ο Δημήτρης ήρθε... είδε... κι έφυγε!!
(http://www.godimitris.gr/imager.php?id=aHR0cDovL3d3dy5nb2RpbWl0cmlzLmdyL2FkbWluL2ZpbGVzL2F2Z3VzdG9zMjAxMS8yMDExOEFrYWxva2VyaTIwMDExIDA0NC5qcGcmd2lkdGg9NTgw)
Κοιτώ τις κάρτες που έστελνα τακτικά στην Πηνελόπη, από όλα τα μέρη της περιπλάνησής μου, εδώ και πέντε χρόνια.
Η Θεσσαλονίκη είναι η βάση μου και αυτός ο πίνακας με τις κάρτποσταλ σα να έχει όλες αυτές τις εμπειρίες από τις περίπου 2.000 μέρες ταξιδιού, σε μια εικόνα.
Pause, αυτό έκανα αυτόν τον καιρό. Παύση όχι στο ταξίδι, αλλά στην επικοινωνία μας.
Το ταξίδι συνεχίζεται απτόητο. Συνέβησαν πολλά κατά την απουσία μου, ευτυχώς τίποτα σημαντικά αρνητικό. Η επιστροφή στην Ελλάδα, δε θα έλεγα ότι με γέμισε τις μπαταρίες, τις αισθάνομαι γεμάτες, απλά ήθελα να με βάλω σε μια τάξη.
Θα είμαι Αθήνα όλο το Σεπτέμβριο. Τα ξημερώματα στις 30 του μήνα ανεβαίνω ξανά σε ένα αεροπλάνο για να συνεχίσω την περιπλάνησή μου.
Οπου με βγάλει ο αέρας του ταξιδεύειν…
Επρεπε από καιρό να κόψω κάθε σχέση μου και έννοια εξάρτησης από την Ελλάδα. Δεν το έκανα. Πρέπει να το πράξω γιατί διαφορετικά θα μείνω πίσω και θα χάσουμε κάθε επαφή.
Μου δίνω μια τελευταία ευκαιρία. Το Σεπτέμβριο μπαίνω σε μια διαδικασία να αποδείξω και πάλι ότι δεν είμαι ελέφαντας, μήπως και βρω κάποια συνεργασία και στο τέλος του μήνα θα πάρω πια το σάκο μου μακριά από την Ελλάδα, μπορεί οριστικά.
Μέσω του contact μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μου. Ισως να τα πούμε και από κοντά ή τηλεφωνικά. http://www.godimitris.gr/index.php?page=contact&hl=greek
Αλλαξαν πολλά αυτά τα χρόνια. Αλλά το ταξίδι συνεχίζεται και θα συνεχίζεται. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να μας στερήσει το αυτό που θέλουμε. Τα θέλω μας είναι χαλί μπροστά μας. Κάντε μαζί μου το επόμενο βήμα.
Δημήτρης
Το ταξίδι συνεχίζεται, πάρε ένα σάκο κι έλα…
28/8/2011
http://www.godimitris.gr/