Θράκη η Τριεθνής! 2. Βουλγαρία- Τουρκία.

[dimosf]

Μετά από 80 χμ μπήκαμε και πάλι στη Stara Zagora. Στο GPS είχαμε βάλει τη διεύθυνση όπου βρίσκεται το μεγάλο μνημείο των υπερασπιστών της πόλης. Μπήκαμε στο κέντρο της πόλης ώσπου η γνωστή φωνή ανακοίνωσε: «Φτάσατε στον προορισμό σας». Δεν είναι δυνατόν. Κάποιο λάθος έγινε. Είμαστε στο γνωστό μας από την προηγουμένη πάρκο!! Μάλλον έβαλα λάθος τη διεύθυνση. Επανεκκίνηση του GPS και ξανά τη διεύθυνση. Ξεκινάμε κάνουμε κάποιους κύκλους και ξανά στην ίδια θέση !!!! Ε, ρε χαρτογράφηση να σου πετύχει!! Και τώρα; Την ώρα που σταμάταγα, βλέπω μια κυρία που πήγαινε προς το σταθμευμένο της αυτοκίνητο. Κατεβαίνω γρήγορα και τη ρωτώ αν ξέρει αγγλικά. Για καλή μας τύχη ξέρει και μάλιστα αρκετά καλά.
- Θέλουμε να πάμε εδώ, και της δείχνω στον οδηγό τη φωτογραφία του μνημείου.
- Μα αυτό είναι έξω από την πόλη. Βρίσκεστε μακριά.
- Και πως μπορούμε να πάμε;
- Είναι λίγο δύσκολο. Θέλετε να σας πάω εγώ;
- Μα δεν είναι ανάγκη (τι καλά που θάτανε, λέω από μέσα μου). Μην σας βάζουμε σε κόπο.
- Δεν είναι κόπος. Θέλετε;
- Ευχαριστώ πολύ.
- Ακολουθήστε με.
Μπαίνουμε στα αυτοκίνητα, μπρος αυτή, πίσω εγώ και αφού κάναμε μια αρκετά μεγάλη και πολύπλοκη διαδρομή φτάσαμε μετά από 15 λεπτά στο πάρκινγκ μπροστά στο μνημείο. Κατεβαίνω και ευχαριστώ θερμά την ευγενέστατη κυρία. Πόσοι άραγε στον τόπο μας θα φέρνονταν με τον ίδιο τρόπο;
Εν τω μεταξύ, όταν μπαίναμε στην πόλη, χαθήκαμε στην κίνηση με τους φίλους μας. Το κινητό χτύπαγε μάταια. Έτσι δεν είχαμε παρά να περιμένουμε. Κοιτώ το μνημείο μπροστά μου και εντυπωσιάζομαι από το μέγεθος αλλά προβληματίζομαι κιόλας από τα πολλά σκαλιά. Τι κάνουμε τώρα; Δεν μπορεί, σκέφτομαι. Κάπως θα πηγαίνει πιο ψηλά το αυτοκίνητο. Μπαίνω λοιπόν πάλι μέσα και οδηγώντας γύρω από το τεράστιο μνημείο βρίσκω ένα πλέγμα από δρομάκια. Ακολουθώντας κάποιο βρίσκομαι λίγα μέτρα κάτω από το μεγάλο πύργο του. Ακολουθώντας κάποιο άλλο φτάνουμε σε ένα φυλάκιο στη βάση ακριβώς του μνημείου. Εδώ είμαστε! Ο φύλακας όμως έχει αντίρρηση, μέχρι που του δείχνω το σήμα του αναπηρικού. Μου ζητά τσιγάρο και απογοητεύεται όταν του δίνω να καταλάβει πως δεν καπνίζω. Εν τω μεταξύ χτυπά το κινητό. Οι φίλοι μας ρωτώντας από δω κι από κει φτάσανε και ήταν στο πάρκινγκ. Μας βλέπουν και ανεβαίνουν τη σκάλα. Το πρώτο που κάνει η φίλη μας, η μόνη που καπνίζει από την παρέα, είναι να δώσε λίγα τσιγάρα στο φύλακα. Μόνο που δεν μας έκανε τεμενάδες!!
Το μνημείο αυτό κατασκευάστηκε το 1977.για να τιμηθούν οι ντόπιοι εθελοντές και οι Ρώσοι στρατιώτες που θυσιάστηκαν στη μάχη που έγινε εκεί στις 31 Ιουλίου του 1877 στη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου. Αποτελείται από δύο τμήματα.

Το δεξί είναι κάθετα τσιμεντένια μπλοκ, μέσα από τα οποία ξεπροβάλλουν μπρούτζινες φιγούρες στρατιωτών.

Αριστερά του τμήματος αυτού ξεκινά μια σκάλα που οδηγεί στο δεύτερο τμήμα, που είναι ένας τσιμεντένιος «πύργος» με διάφορα σχήματα στην κορυφή του (σα σημαία με ένα σταυρό πάνω της). Όλα αυτά σε υπερφυσικές διαστάσεις. Δεν θυμάμαι να έχω δει μεγαλύτερο μνημείο στη ζωή μου. Δεν είναι όμως μόνο τεράστιο. Είναι και εξαιρετικά εντυπωσιακό. Άξιζε και με το παραπάνω και η ζέστη αλλά και η ταλαιπωρία μέχρι να το βρούμε.
Ξανά στο αυτοκίνητο και μετά από περίπου 65 χμ, πάντα προς νότο φτάνουμε στον τελικό μας προορισμό, την πόλη Khaskovo. Το GPS μας έφερε αυτή τη φορά με ακρίβεια στο ξενοδοχείο που βρίσκεται έξω από την πόλη, δίπλα σε μια πίστα KOKART για επαγγελματικούς αγώνες, απ’ ότι έδειχνε η υποδομή της. Ευτυχώς τις μέρες που μείναμε δεν είχε κάποιον αγώνα. Το ξενοδοχείο μικρό, με συμπαθητικά δωμάτια, καθαρά με το μπάνιο και το κλιματιστικό τους, κόστιζαν μόνο 15 ΕΥΡΩ τη βραδιά, χωρίς πρωινό (!!!!!). Μια χαρά ήταν!
Ξεκουραστήκαμε λιγάκι και το απόγευμα φύγαμε για την πόλη.

Πρόκειται για μεγάλη και μοντέρνα πόλη, αν και η ιστορία της είναι χιλιόχρονη. Υπήρξε κατά το μεσαίωνα εμπορικό κέντρο της περιοχής και ανέπτυξε την παραγωγή υφασμάτων και χαλιών. Στα μετέπειτα χρόνια αναπτύχθηκε η βιομηχανία επεξεργασίας καπνού. Παράγει την μπύρα Άστικα, όνομα που πήρε από το όνομα Άστι της Θρακικής φυλής που κατοικούσε κάποτε σε εκείνα τα μέρη. Στην ευρύτερη περιοχή υπάρχουν μνημεία και χώροι από τα αρχαία και τα μεσαιωνικά χρόνια.
Το κέντρο της πόλης είναι ευχάριστο για περπάτημα, με αρκετό πράσινο και πολλά καταστήματα στους πεζόδρομους. Νότια του κέντρου, πάνω σε λόφο είναι το τεράστιο πάρκο Γιαμάτσα. Από εκεί πάνω έχεις θέα σε όλη την πόλη αλλά και μεγάλο μέρος πέρα απ’ αυτήν.

Στην είσοδο του πάρκου έχουν φτιάξει το άγαλμα της προστάτιδας της πόλης, της Παναγίας. Με ύψος 33 μ. είναι (κατά τα λεγόμενα των ντόπιων) το ψηλότερο άγαλμα Παναγίας στον κόσμο. Εκτός από τεράστιο είναι, κατά τη γνώμη μου, εξαιρετικά κακόγουστο. Όχι μόνο δεν με εντυπωσίασε αλλά δεν μου άρεσε καθόλου!

Πολύ καλύτερος είναι ο πύργος-καμπαναριό που είναι δίπλα. Βγάλαμε βέβαια μερικές φωτογραφίες και στη συνέχεια κάναμε μια βόλτα με το αυτοκίνητο σε κάποιους από τους χώρους του πάρκου που μπορούσαμε να μπούμε. Είναι πραγματικά απέραντο. Έχει μέσα και αρκετά γήπεδα και έτσι είχε αρκετό κόσμο που έκανε βόλτα, έτρεχε ή απλά χαλάρωνε. Καταλήξαμε να κάτσουμε σε ένα εστιατόριο λίγο πιο πάνω από την Παναγία. Το φαγητό ήταν πολύ καλό και το χρειαζόμασταν μετά από την κούραση της μέρας.

Η μέρα έκλεισε με παγωτό μετά από βόλτα στο κέντρο του νυχτερινού Khaskovo.
Γυρίσαμε για ύπνο, μιας και την άλλη μέρα θα περνάγαμε σύνορα, στα πλαίσια ημερήσιας εκδρομής. Είχε έρθει η ώρα της ΑνατολικήςΘράκης!

(το ταξίδι συνεχίζεται…)

[dimosf]

Αδριανύπολη ή Edirne, η πύλη της Τουρκίας προς την Ευρώπη!!
(31 Ιουλίου 2012)
Τελευταία μέρα του Ιουλίου. Μέρα πολύ ζεστή και πάλι, και είχαμε αποφασίσει να την αφιερώσουμε στην Τουρκία! Στην όμορφη Αδριανούπολη, την πόλη που στέκει στο σημείο που οι τρεις χώρες «ακουμπάν» η μια την άλλη!
Ο δρόμος από το Khaskovo κινείται ανατολικά για 33χμ μέχρι το Harmanli. Από εκεί υπάρχουν δύο εναλλακτικές, αν και οι χάρτες στο GPS δεν είχαν την πρώτη και πιο γρήγορη. Αυτοκινητόδρομος (όχι καλός, αλλά αυτοκινητόδρομος) για 35χμ νοτιοανατολικά μέχρι το Svilengrad, στη συνέχεια 10χμ μέχρι τα σύνορα με την Τουρκία (όχι αυτοκινητόδρομος) και μετά 18χμ αυτοκινητόδρομος μέσα στην Τουρκία. Σύνολο κάτι λιγότερο από 100χμ. Η δεύτερη λύση ήταν από το Harmanli να πάρουμε την παράλληλη διαδρομή (αυτή έδινε και το GPS) με τα ίδια περίπου χιλιόμετρα μέχρι το Svilengrad. Από εκεί και μετά όπως και στην πρώτη. Εμείς όμως, για λόγους που δεν είναι του παρόντος, αποφασίσαμε μια Τρίτη. Μέσω Ελλάδας, με τα ίδια περίπου χιλιόμετρα. Έτσι φτάσαμε στα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα στο σταθμό του Ορμενίου. Περάσαμε γρήγορα και μπήκαμε σε υπέροχο δρόμο σε Ελληνικό έδαφος (όχι αυτοκινητόδρομο). Επιτέλους δρόμος της προκοπής. Πόσο θα απογοητευόμασταν τις επόμενες μέρες!! Περίπου 20χμ μέχρι τις Καστανιές και το σταθμό εισόδου στην Τουρκία. Είχαμε μια μικρή καθυστέρηση μέχρι να περάσουν όλα τα στοιχεία από τις ταυτότητες και την πράσινη κάρτα στον υπολογιστή τους και νάμαστε να οδηγούμε για 7χμ σε Τούρκικο δρόμο. Το πόσες διαφημιστικές πινακίδες στα ελληνικά είδαμε, δε λέγεται!

Από μακριά ακόμα φάνταζαν στον ορίζοντα οι μιναρέδες της όμορφης αυτής πόλης της Ανατολικής Θράκης. Περάσαμε μια από τις όμορφες πετρόχτιστες και με πολλές καμάρες γέφυρες του Έβρου και μπήκαμε στην πολύβουη πόλη με την έντονη κίνηση. Παρκάραμε στο κέντρο, απέναντι από την είσοδο της υπόγειας αγοράς του Τζαμιού Selimiye

και φτάσαμε στο Τζαμί από την αντίθετη πλευρά της κυρίας εισόδου. Βγάλαμε παπούτσια, οι γυναίκες ρίξανε στο κεφάλι ένα μαντήλι (δίνουν εκεί αν δεν έχεις δικό σου) και μπήκαμε. Θεέ και Κύριε, ή μάλλον Ις Αλλάχ!!

Τι αριστούργημα είναι αυτό!! Είναι έργο του σπουδαιότερου, ίσως, αρχιτέκτονα όλης της Οθωμανικής ιστορίας, του Σινάν (1489-1588) (ναι, αυτός έφτιαξε και το υπέροχο Τζαμί στα Τρίκαλα!!).
Μάλιστα το συγκεκριμένο Τζαμί (κτίστηκε μεταξύ 1569-1575) το θεωρούσε ο ίδιος (αλλά και πολλοί μελετητές του) το αριστούργημά του. Τεράστιο, με τέσσερεις μιναρέδες και καταπληκτική διακόσμηση. Τι να πρωτοθαυμάσεις!

Τα θέματα; Τα χρώματα; Τους πολυέλαιους; Τα αρχιτεκτονικά στοιχεία;

Τις κολώνες, τα φατνώματα, τις αψίδες, τον τρούλο;

Την υπέροχη, εξωτερικά, κεντρική είσοδο

ή τη σκαλιστή μαρμάρινη κρήνη στην αυλή; Είμαστε τυχεροί που δεν απαγορεύεται η φωτογράφιση και έτσι μεγάλο μέρος της ομορφιάς αυτής το αποτύπωσα στη μνήμη της μηχανής μου. Η ομορφιά όμως και η ατμόσφαιρα σε όλο της το μεγαλείο, μόνο στη δική μου μνήμη αποθηκεύτηκε και δεν μπορεί να περιγραφεί!

Έξω από τον περίβολο του Τζαμιού, από τη πίσω μεριά (από εκεί που μπήκαμε κι εμείς), υπάρχει μια υπαίθρια έκθεση με Οθωμανικές επιτύμβιες στήλες. Όσο τις είδα είναι πολύ ενδιαφέρουσες. Αν έχει κανείς καιρό να ασχοληθεί, πιστεύω ότι θα βρει μεγάλο ενδιαφέρον!

Βγαίνοντας από την κεντρική είσοδο βρίσκεσαι στην πιάτσα με τις ιππήλατες άμαξες. Λίγα σκαλάκια σε αυτό το σημείο και μπαίνεις στην αγορά.

Ένας ημιυπόγειος διάδρομος κάτω από την αυλή του Τζαμιού, με πολλά χρώματα, και πραμάτειες, κυρίως ρούχα, κάποια φαγώσιμα και αναμνηστικά. Δυστυχώς όμως της λείπει κάτι πολύ βασικό. Το άρωμα της ανατολής. Τα μπαχαρικά, τα τρόφιμα με τις έντονες μυρωδιές και η γραφική φασαρία των πωλητών που διαλαλούν και παζαρεύουν την πραμάτεια τους. Πολύ ήσυχη, πολύ τακτοποιημένη, πολύ Ευρωπαϊκή! Τι να γίνει; Στο Ευρωπαϊκό έδαφος της Τουρκίας βρισκόμασταν άλλωστε!

(το ταξίδι συνεχίζεται…)

[dimosf]

Ήξερα από φίλους που είχαν επισκεφτεί της πόλη για το Μουσείο Ιατρικής. Ένας μικροπωλητής που πούλαγε κάρτες προθυμοποιήθηκε να μας βοηθήσει να το βρούμε, μιας και είναι έξω από το κέντρο. Ο άνθρωπος ήταν πολύ φιλόξενος, μίλαγε και αρκετά ελληνικά και μας έδειξε σε ένα χάρτη που και πώς να πάμε. Τότε μόνο αγοράσαμε τις κάρτες που πουλούσε!

Μπήκαμε στο αυτοκίνητο και στο δρόμο έκανα μια μικρή στάση να βγάλω μερικές φωτογραφίες ένα ακόμα Τζαμί (Παλιό Τζαμί).
Η αλήθεια είναι πως ταλαιπωρηθήκαμε μέχρι να το βρούμε, και αυτό γιατί γίνονταν έργα στη γέφυρα από όπου πήγαινε και αναγκαστήκαμε να πάμε περισσότερο με το ένστικτό από άλλη γέφυρα και φυσικά εκτός της διαδρομής του GPS. Φτάσαμε κάποτε και κατεβήκαμε.

Πρόκειται για ένα μεγάλο συγκρότημα κτιρίων, το συγκρότημα Bayezid. Περιλαμβάνει ένα Εντυπωσιακότατο Τζαμί και το Μουσείο.

Στο συγκρότημα αυτό, τον 16ο αι., λειτουργούσε Ιατρική Σχολή (Medrese-I Etibba) και Νοσοκομείο (!!!).

Σήμερα στους χώρους εκείνους έχουν φτιάξει, με κούκλες σε φυσικό μέγεθος, μια αναπαράσταση όλων των χώρων της εποχής εκείνης

αλλά και μια σειρά από δωμάτια, όπου αναπαριστούν διάφορες θεραπείες, κυρίως σε ψυχικά ασθενείς (!!). Εντυπωσιακές, ιδιαίτερα για μένα,

είναι οι αίθουσες με τα μουσικά όργανα και την ορχήστρα, που δεν είχε σκοπό τη διασκέδαση, αλλά τη Μουσικοθεραπεία (!!). Υπάρχουν και αίθουσες με κείμενα και φωτογραφίες, γενικά για την Ιατρική και Νοσηλευτική της Οθωμανικής περιόδου. Εξαιρετικά ενδιαφέρον Μουσείο. Σε ένα δωματιάκι, μια νεαρή κοπέλα δούλευε φτιάχνοντας διακοσμημένο χαρτί με την τεχνική Εμπρού. Πολύ εντυπωσιακά τα έργα της. Παρακολουθήσαμε τη δουλειά της και στο τέλος αγοράσαμε ένα φύλλο και δύο μεταξωτά μαντήλια, φτιαγμένα με την ίδια τεχνική.
Μετά την επίσκεψη περάσαμε δίπλα που είναι το Τζαμί.

Εκείνη την ώρα υπήρχε κάτι σα λειτουργία. Ο Ιμάμης καθισμένος οκλαδόν μπροστά στο Μιχράμπ (ας πούμε το Ιερό), «έψελνε» και κάποιοι πιστοί καθισμένοι ένα γύρω σε αναπαυτική στάση «αραχτός», παρακολουθούσαν τα λόγια του. Η στιγμή ήταν «ιερή» για τους πιστούς και γι αυτό δεν προχώρησα μέσα. Από την πόρτα όμως έβγαλα μερικές φωτογραφίες στο εσωτερικό και τα τεκταινόμενα! 
Φεύγοντας, μπλέξαμε και πάλι στα έργα και βρεθήκαμε έξω από τις φυλακές (!!!). Αρκετοί περίμεναν για επισκεπτήριο. Τι δουλειά είχαμε εμείς εκεί; Γρήγορα-γρήγορα κάναμε στροφή και πίσω. Τελικά βρήκαμε το δρόμο και νάμαστε πάλι στο κέντρο. Είχε έρθει η ώρα για φαΐ. Βρήκαμε ένα μαγέρικο με σκιά και σχετική δροσιά και φάγαμε, τι άλλο; Τζιέρια.

Συκωτάκια τηγανιτά και καυτερές πιπεριές και σαλάτα με καυτερή πιπεριά και ένα αριάνι να τονωθεί το μέσα μας!
Για καφέ κάτσαμε λίγο πιο κάτω. Έτσι πέρασε η ώρα και πήγε 5 το απόγευμα όταν πια ήρθε η ώρα για την επιστροφή. Η ζέστη, ζέστη. Στα σύνορα, περάσαμε γρήγορα από τους Τούρκους και κολλήσαμε στους Βούλγαρους. Ουρά ατελείωτη. Τελευταία μέρα του μήνα και οι Τούρκοι της Γερμανίας και του Βελγίου γύρναγαν στις δουλείες τους. Δεν ξέρω την αιτία αλλά τους «ξετίναζαν». Υπήρχαν αυτοκίνητα που τα άδειαζαν τελείως. Πάνω από μιάμιση ώρα αναμονή. Τα αυτοκίνητα δούλευαν για να δουλεύει το κλιματιστικό και τα πράγματα ήταν αρκετά ζόρικα. Περνώντας τελικά με τα πολλά, νομίζαμε πως τελειώσαμε, αλλά 100μ παρακάτω άλλο φυλάκιο για βινιέτα. Αν και είχαμε, μας ζήτησαν 3 ΕΥΡΩ για φόρο (!!!!) Μάλιστα τα 2 ΕΥΡΩ ρέστα από το τάλιρο που έπρεπε να μου δώσει ήταν 1 λέβα (ίδιο οπτικά). Ευτυχώς που το είδα και μου το αντικατέστησε. Δεν ξέρω αν έγινε από λάθος ή σκόπιμα, αλλά έτσι καχύποπτοι που έχουμε γίνει…….!
Σε ένα βενζινάδικο (στη Βουλγαρία, γιατί στην Τουρκία το λίτρο ήταν περίπου 2,10 ΕΥΡΩ!!!) βάλαμε βενζίνη και πήραμε και σάντουιτς για να τσιμπήσουμε αργότερα. Βράδυ πια φτάσαμε και κάτσαμε να ξεκουραστούμε από τη γεμάτη αλλά κουραστική μέρα. Άλλη μια μέρα στη Βουλγαρία και μετά γυρνάμε στην Ελλάδα.

Περισσότερες φωτογραφίες:
https://picasaweb.google.com/116213570543368398574/TURKEYEdirne3172012

(το ταξίδι συνεχίζεται…)

[dimosf]

Ο Τάφος στο Μουσείο και το Μουσείο της Ανατολικής Ροδόπης!!
(1 Αυγούστου 2012)
Τελευταία μέρα στη Βουλγαρία και είχαμε να επισκεφτούμε αξιοθέατα, κοντά ή μακριά από το Khaskovo.
Ο οδηγός μου μίλαγε για άλλον ένα τάφο Θράκα άρχοντα στην περιοχή κοντά μας. Πιο συγκεκριμένα το 2000 μια ομάδα αρχαιολόγων με επικεφαλής το καθηγητή Γκ. Κίτοβ, ανασκάψανε ένα επιτάφιο τεχνητό τύμβο, τον οποίο ήδη είχαν «χτυπήσει» αρχαιοκάπηλοι. Η ευρύτερη περιοχή βρίθει αρχαιολογικών χώρων και τύμβων, διαφόρων εποχών. Η πλειοψηφία τους έχει υποστεί από μικρές μέχρι ανεπανόρθωτες ζημιές από τη δράση αρχαιοκαπήλων όλων των εποχών αλλά και από τις γεωργικές δραστηριότητες των κατοίκων της περιοχής. Μερικοί έχουν καταστραφεί τελείως. Ο συγκεκριμένος τύμβος βρίσκεται λίγο έξω από το χωριό Alexandrovo (περίπου 25χμ βορειοανατολικά του Khaskovo) και αν και οι τυμβωρύχοι είχαν φτάσει πριν τους αρχαιολόγους, δεν είχαν μπορέσει να πάρουν το πολυτιμότερο. Τις υπέροχες τοιχογραφίες του! Υπέροχες σκηνές κυνηγιού, όπου πεζοί και ιππείς (ανάμεσα τους πιθανά και ο άρχοντας που είχε ενταφιαστεί εκεί), με τη βοήθεια σκύλων κυνηγούν αγριόχοιρους και ελάφια, αλλά και σκηνές ταφικής εστίασης. Τα απίστευτα χρώματα και οι λεπτομέρειες στην απεικόνιση προσώπων και ζώων κάνουν τον συγκεκριμένο τάφο μοναδικό και από το 2004 βρίσκεται στις λίστες με τα μνημεία υπό δοκιμή της UNESCO (http://whc.unesco.org/en/tentativelists/1949/ & http://www.culturalrealms.com/the-thracian-tomb-of-alexandrovo-unesco-tentative-list.html ). Φυσικά για λόγους προστασίας είναι κι αυτός κλειστός και εκεί κοντά έχει φτιαχτεί ένα μοντέρνο, εντυπωσιακό μουσείο, με μία μεγάλη αίθουσα, στο κέντρο της οποίας δεσπόζει το ακριβές αντίγραφό του. Γύρω του σε μικρές προθήκες υπάρχουν ευρήματα από όλη τη περιοχή και στους τοίχους μεγάλες φωτογραφίες από τους αντίστοιχους αρχαιολογικούς χώρους. Μία κυρία μας ξενάγησε στα αγγλικά και έτσι καταλάβαμε και μάθαμε πολλά για την ιστορία της περιοχής. Εξαιρετικά ενδιαφέρον μουσείο, μόνο που και σ’ αυτό απαγορεύεται η φωτογράφιση. Στο πωλητήριο όμως βρήκαμε ένα κατατοπιστικότατο έγχρωμο βιβλιαράκι 32 σελίδων με πολλές φωτογραφίες. Το είχε σε διάφορες γλώσσες, και στα Ελληνικά (!!).
Πήραμε το δρόμο προς το Khaskovo και κάναμε μια μικρή στάση στο χωριό Uzundzovo

για να φωτογραφίσω την εκκλησία που ήταν κάποτε τζαμί, γι αυτό και έχει ιδιαίτερο σχέδιο.
Στο χωριό αυτό, το μεσαίωνα γινόταν μεγάλο διεθνές (!!!) παζάρι με εμπόρους και επισκέπτες από άλλες Ευρωπαϊκές και Ασιατικές περιοχές. Το παζάρι εκείνο στάθηκε αφορμή να δημιουργηθεί και να αναπτυχθεί η πόλη του Khaskovo.
Περάσαμε έξω από την πόλη και πήραμε νοτιοδυτική κατεύθυνση.

Στο δρόμο είδαμε μια βρύση και κάναμε μια στάση να κολατσίσουμε και να πιούμε λίγο φρέσκο νερό. Εκτός από δροσιά σε ανθρώπους, δροσίζονται εκεί και τα ζωντανά των κοπαδιών της περιοχής. Σε μια «λούμπα» δεκάδες βατραχάκια έκαναν μακροβούτια, σαν πέρασα πλάϊ τους.
Συνεχίσαμε και μετά από μια ώρα περίπου μπήκαμε στην πόλη Kardzhali, κάτι περισσότερο από 50χμ από το Khaskovo. Η πόλη είναι βιομηχανικό κέντρο και είναι χτισμένη πάνω στον Άρδα ποταμό. Οι κάτοικοί της την αποκαλούν «αποθήκη καπνού» της Ανατολικής Ροδόπης, λόγω της μεγάλης δραστηριότητας στον τομέα επεξεργασίας του καπνού. Έχουν φτιάξει φράγμα στο ποτάμι και έτσι η πόλη αναπτύσσεται γύρω από την ομώνυμη τεχνητή λίμνη. Οι κάτοικοί της είναι περίπου μισοί-μισοί χριστιανοί και μουσουλμάνοι.
Το GPS μας έφερε ακριβώς έξω από το Ιστορικό Μουσείο της πόλης.

Στεγάζεται σε υπέροχο κτίριο ανατολικού ρυθμού του 1920, το οποίο έχει ανακηρυχτεί Αρχιτεκτονικό Μνημείο Πολιτισμού.

Έχει ωραίους και μεγάλους κήπους και 30 αίθουσες μοιρασμένες σε τρεις ορόφους με πολλά, πολλά εκθέματα. Ξεκινήσαμε από τον τελευταίο όροφο όπου έχει κυρίως γεωλογικά εκθέματα και κατεβήκαμε στους άλλους δύο ορόφους με εθνογραφικά και αρχαιολογικά ευρήματα. Για άλλη μια φορά δεν επιτρεπόταν η φωτογράφιση. Μια κυρία μιλούσε λίγα αγγλικά και μπόρεσε να μας δώσει κάποιες πληροφορίες. Δεν είχαν και κάποιο φυλλάδιο στα αγγλικά και έτσι στο μυαλό μου έχουν μείνει ότι μπόρεσα να συγκρατήσω από εκείνες τις εικόνες.
Κάναμε μια βόλτα μέχρι το ποτάμι, αλλά το έχουν εντελώς αναξιοποίητο.

Καταλήξαμε στο κέντρο όπου υπάρχει ένα πολύ ωραίο και μεγάλο πάρκο, με κάποια μαγαζιά για καφέ και φαΐ. Ένας γύρος και μια κρύα μπύρα ήταν το καλύτερο γεύμα. Ο καφές σε παρακείμενο μαγαζί, ολοκλήρωσε τη μεσημεριανή μας ανάπαυλα. Μια βόλτα μέσα στο πάρκο για φωτογραφίες επιβάλλονταν.

Στη μια μεριά του είναι το κυβερνητικό μέγαρο. Ο ένας τοίχος του καλύπτεται από ένα εξαιρετικά εντυπωσιακό ψηφιδωτό που μοιάζει να αναπαριστά στιγμές από την ιστορία της περιοχής. Φαίνεται να είναι της εποχής του σοσιαλισμού, αλλά πάλι ποιος ξέρει;
Η ραστώνη του απομεσήμερου μας είχε καταβάλλει και δεν λέγαμε να σηκωθούμε να φύγουμε. Τελικά το πήραμε απόφαση και σούρουπο πια φτάσαμε στο Khaskovo. Θέλαμε να πάμε σε κάποιο σούπερ μάρκετ να ψωνίσουμε, κυρίως μπύρες και κρασιά, αλλά το GPS, μας έδινε το πλησιέστερο στην πόλη Dimitrovgrad, 13χμ βόρεια. Φτάσαμε λοιπόν και αφού κάναμε τα ψώνια μας είπαμε να κάνουμε μια βόλτα, να δούμε λίγο από την πόλη και αν βρίσκαμε να καθόμασταν για το τελευταίο μας δείπνο εκεί. Ένα περίεργο σύστημα υποχρεωτικής πορείας προς τα δεξιά σε όλες σχεδόν τις διασταυρώσεις μας ταλαιπώρησε μέχρι να μπορέσουμε να φτάσουμε στο κέντρο

και να παρκάρουμε μπροστά σε ένα μεγάλο και πολύ ωραίο πάρκο. Κάναμε μια βόλτα, αλλά μη βρίσκοντας κάπου να φάμε, αποφασίσαμε να γυρίσουμε στο Khaskovo και να πάμε για φαΐ εκεί που είχαμε κάτσει και το πρώτο βράδυ.
Έτσι τέλειωσε η μέρα μας και μαζί το ταξίδι στη Βόρεια και την Ανατολική πλευρά της Θράκης.
Η περιοχή της Ροδόπης ήταν μια μεγάλη έκπληξη για μένα. Ανεπανάληπτα τοπία. Οι πόλεις και τα χωριά που είχαμε επιλέξει να δούμε είναι όμορφα και αξίζουν μια επίσκεψη. Αυτό που με κούρασε ήταν οι άσχημοι δρόμοι. Ήρθε και η αφόρητη ζέστη για να με εξοντώσει. Γι αυτό, για άλλη μια φορά, άνοιξη και πάλι άνοιξη! Η καλύτερη εποχή για ΠΑΝΤΟΥ!!!
Την επόμενη γυρνάγαμε στην πατρίδα. Όσον αφορά το οικονομικό μέρος, είναι σίγουρο πως θα μας κακοφαινόταν. Η Βουλγαρία, αλλά και η Τουρκία (όσο μπορέσαμε να καταλάβουμε, με εξαίρεση τα καύσιμα) είναι φτηνές χώρες. Ειδικά οι τιμές στο φαγητό ήταν στο μισό!! Τι να γίνει όμως; Πίσω λοιπόν στην πατρίδα.  

Περισσότερες φωτογραφίες:
https://picasaweb.google.com/116213570543368398574/BULGARIA21307182012

Αναδημοσίευση από το http://disaki.blogspot.gr/

(το ταξίδι συνεχίζεται στο http://www.travelchat.gr/forum/index.php/topic,7115.new.html#new)

[dk]

Σ' ευχαριστουμε πολυ Δημο!!!

[McElk]

Ενδιαφέρον οδοιπορικό. Από τα μέρη που περιγράφεις μερικά μου είναι γνώριμα. Το μνημείο με καμπάνες που αναφέρεις στο κάστρο Tsarevets είναι μία συστοιχία από τις πολλές αυτοματοποιημένες καμπάνες που υπάρχουν στο μέρος. Μερικές βραδιές το χρόνο υπάρχει ένα θέαμα «Ήχος και Φώς» με θέμα το Tsarevets όπου οι καμπάνες συμμετέχουν με κωδωνοκρουσίες. Έτυχε να το παρακολουθήσω από το ξενοδοχείο Yantra.

[McElk]

Δήμο, αν σου είναι εύκολο, συμπληρωματικά με την ιστορία να σκανάρεις ένα χάρτη με τις διαδρομές σημειώνοντας και τις στάσεις για να έχουμε καλύτερη εποπτεία του ταξιδιού σου.

[dimosf]

Ημέρες 1-2

Ημέρες 4-5

[dimosf]

Ημέρες 6-8

Ημέρες 9-10

Ημέρα 12

[dimosf]

Ελπίζω να βοηθάνε. Δεν βάζω τη διαδρομή Χάσκοβο-Ορμένιο-Καστανιά-Αδριανούπολη-Χάσκοβο μιας και δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο. Απλά ακολουθήσαμε τις πινακίδες και το GPS αν και το τελευταίο μας έκανε αρκετά νερά στη Βουλγαρία λόγω κακής χαρτογράφισης