ΑρχικήForumΒοήθειαGalleryΑναζήτησηΣύνδεσηΕγγραφή

Καλώς ορίσατε, Επισκέπτης. Παρακαλούμε συνδεθείτε ή εγγραφείτε.
Χάσατε το email ενεργοποίησης;
Δεκέμβριος 11, 2017, 15:08:10 μμ

Σύνδεση με όνομα, κωδικό και διάρκεια σύνδεσης
Αναζήτηση

News
Επισκεφθείτε την Φωτογραφική Gallery. Δείτε φωτογραφίες μελών, ψηφίστε και σχολιάστε. Ανεβάστε φωτογραφίες από τα ταξίδια σας!!

Stats
77925 μηνύματα σε 3494 θέματα από 2359 μέλη
Τελευταίο μέλος: Anana
+  TravelChat - Ταξιδιωτικό Forum
|-+  Ταξιδιωτικές Ιστορίες Μελών
| |-+  Ιστορίες από ταξίδια στο Εξωτερικό
| | |-+  Ασία
| | | |-+  Πέρ’απ’τη γέφυρα του Αδάμ...
« προηγούμενο επόμενο »
Σελίδες: [1] 2 Κάτω Εκτύπωση
Θέμα: Πέρ’απ’τη γέφυρα του Αδάμ...  (Αναγνώστηκε 9490 φορές)
Vicky
Newbie
*
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Μηνύματα: 25


« στις: Αύγουστος 09, 2011, 17:01:46 μμ »

Άρθρο: Πέρ’ απ’ τη γέφυρα του Αδάμ...



«Πέρ' απ' τη γέφυρα του Αδάμ, στη Νότιο Κίνα,
χιλιάδες παραλάβαινες τσουβάλια σόγια.
Μα ούτε στιγμή δεν ελησμόνησες τα λόγια
που σου 'πανε μια κούφια ώρα στην Αθήνα.»
Πάντα αναρωτιόμουν που είναι αυτή η γέφυρα του Αδάμ που αναφέρει ο Καββαδίας στο  Kuro Siwo. Φέτος το ανακάλυψα και το μοιράζομαι μαζί σας. Η Γέφυρα του Αδάμ, δεν πρόκειται για πραγματική γέφυρα αλλά μια στενή λωρίδα ξηράς, ισθμού, και αβαθών που δημιουργείται από μια σειρά από βραχονησίδες και αμμώδη αβαθή μεταξύ του νοτίου μέρους της Ιδίας και την Βορειοδυτική Σρι Λάνκα. Γεωλογικές μελέτες έχουν δείξει δε, πως η ζώνη αυτή στο παρελθόν αποτελούσε μια ενιαία λωρίδα γης που ένωνε τις δύο χώρες. Άρα ίσως η Σρι Λάνκα – που όπως ήδη καταλάβατε περί αυτής ο λόγος- ίσως παλαιότερα δεν ήταν νησί. Ενδιαφέρον.

Δυστυχώς η Σρι –Λάνκα βασανιζόταν επί πάνω από 25 χρόνια με εμφύλιο, μεταξύ των Ταμίλ (ή Τίγρεις) και των κυβερνητικών στρατευμάτων, ο οποίος είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο περισσότερων από 80.000 ψυχών. Οι Ταμίλ είναι ομάδα που είναι κυρίως συγκεντρωμένη στο Βόρειο κομμάτι του νησιού, αποτελείται από αυτόχθονες αλλά και από Ινδούς που μεταφέρθηκαν από την νότιο Ινδία επί αποικιοκρατίας και στόχος τους είναι να δημιουργήσουν ανεξάρτητο κράτος στις βορειοανατολικές περιοχές της Σρι-Λάνκα. *(1)
Σήμερα οι εχθροπραξίες έχουν τερματιστεί αλλά τρομοκρατικές ενέργειες γίνονται ακόμα. Δυστυχώς η κάθε χώρα έχει τις αιματοβαμμένες σελίδες της ιστορίας της που αφήνουν πληγές που δεν κλείνουν εύκολα.
Μετά από άπειρες ώρες στο Internet & διαβάζοντας το Lonely planet εγώ και ο καλός μου –που από εδώ και πέρα θα αναφέρεται ως Σ. -προσπαθούμε να φτιάξουμε το πρόγραμμα του ταξιδιού. Το βόρειο μέρος το αποκλείουμε γιατί δεν είναι 100% ασφαλές λόγω Ταμίλ αλλά και γιατί τα ποσοστά ελονοσίας είναι πιο αυξημένα από ότι στον Νότο και στην ενδοχώρα (φέτος δεν θέλουμε να πάρουμε χάπια). Έχουμε στη διάθεση μας μόνο 8 ημέρες αλλά θέλουμε να τα δούμε όλα. Αλλάζουμε το πρόγραμμα άπειρες φορές, ψάχνουμε για δρομολόγια λεωφορείων, τραίνων, διαθεσιμότητα καταλυμάτων  και προσπαθούμε να δούμε πως θα τα προλάβουμε όλα. Θα πάμε και Νότο και ενδοχώρα. Μετά από πολύ σκέψη καταλήγουμε  στην παρακάτω διαδρομή: Colombo- Galle- Mirissa-Tangalle- Yala national Park-Ella-Kandy-Sigiriya-Colombo. Στο τρέξιμο δηλαδή αλλά χαλάλι. Μπορεί σε αυτές τις διακοπές να μην ξεκουραστεί το σώμα αλλά θα ξεκουραστεί το μυαλό και η ψυχή και αυτό έχει περισσότερη σημασία.
Γεμίζουμε τα backpacks μόνο με καλοκαιρινά (τι ωραίο συναίσθημα μέσα στα κρύα του Μαρτίου) επιλέγουμε  μόνο τα απολύτως απαραίτητα (αποφασίσαμε αυτή τη φορά  τα backpacks να είναι πανάλαφρα – για εξοικονόμηση δυνάμεων) και έτσι ανάλαφροι εγκαταλείπουμε τους 5 βαθμούς κελσίου για να πάμε στους 30.

*(1) "‘Όπως συμβαίνει σε όλες τις περιπτώσεις συγκρούσεων κυρίαρχο στοιχείο είναι πάντοτε ο υποκειμενισμός. Οι αντιθέσεις τρομοκρατία – νόμιμη τάξη και αντίσταση – κρατική βία χωρίζονται με πολύ δυσδιάκριτα όρια και η όψη των πραγμάτων είναι ανάλογη του φακού που εφαρμόζει ο καθένας στα δικά του μάτια. Η ιστορία, πάντως, έχει χρεώσει τους Ταμίλ με πολλές δολοφονίες, με σημαντικότερη εκείνη του ινδού πρωθυπουργού Ρατζίβ Γκάντι το 1991, και με μια σειρά άλλων εκτελέσεων «προδοτών» του αντάρτικου στη Σρι Λάνκα ή στο εξωτερικό. Το «χέρι» των Τίγρεων φημολογείται ότι είναι αρκετά μακρύ για να φτάνει στο εξωτερικό, συλλέγοντας με εκβιαστικές μεθόδους οικονομικές ενισχύσεις από τους Ταμίλ της διασποράς. Από την άλλη η νόμιμη αρχή κατηγορείται ότι ευθύνεται για δολοφονίες, εξαφανίσεις και οι απαγωγές ακόμα και μετριοπαθών Ταμίλ όπως ο βουλευτής και αντιπολεμικός συγγραφέας Νανταράτζα Ραβιράτζ, που δολοφονήθηκε έξω από το σπίτι του.» “marambou.blogspot.com - ΣΡΙ-ΛΑΝΚΑ: Το τέλος ενός αιματηρού εμφυλίου
(Αύγουστος 2009)"


Κακή αρχή

Δυστυχώς το ταξίδι ξεκινά απίστευτα άσχημα. Στην δεύτερη πτήση ο Σ. λιποθυμάει 2 φορές. Γίνεται αναγγελία γιατρού στο αεροπλάνο και ο γιατρός συμβουλεύει να συνεχίσει την πτήση με τα πόδια πάνω και το κεφάλι πιο κάτω. Ταξιδεύει ξαπλωτός στις 3 θέσεις με τα πόδια του πάνω μου.  Τα αναφέρω όλα αυτά γιατί σε αυτό το σημείο θέλω να εκφράσω τα παράπονα μου προς την Qatar airways. Επί σχεδόν 3 ώρες ο Σ. κουλουριάστηκε για να χωρέσει ξαπλωμένος, δεν μπόρεσε να φορέσει καθόλου ζώνη ασφαλείας και εγώ έφτασα με μουδιασμένα τα πόδια στο Colombo μιας και ταξίδεψα στο υπόλοιπο της πτήσης έχοντας τα πόδια του καλού μου πάνω στα δικά μου χωρίς να κουνιέμαι για να μην τον ξυπνήσω. Δεν ξέρω άλλες αεροπορικές τι θα είχαν κάνει σε παρόμοια περίπτωση αλλά κατά την γνώμη μου αυτό είναι απαράδεκτο. Οι οδηγίες του γιατρού ήταν σαφείς: το υπόλοιπο ταξίδι ξάπλα, και η λύση που έδωσε η Qatar ήταν αυτή? Δεν μπορώ να καταλάβω ποιο θα ήταν το πρόβλημα να τον μεταφέρουν μπροστά (για μόνο 3 ώρες από το σύνολο του ταξιδιού), από τη στιγμή που υπήρχαν κενές θέσεις. Δεν ζητήσαμε ούτε φαγητό ούτε extra περιποίηση απλώς να ξαπλώσει για να μην ξανά λιποθυμήσει. Ποιο το extra κόστος για την εταιρεία? Τραγικοί! Ποτέ ξανά με Qatar.
Κακήν κακώς φτάνουμε Colombo και εγώ έχω περάσει 3 ώρες με το βλέμμα κολλημένο στον χάρτη της πτήσης και σε ένα ρολόι που μετράει ανάποδα. Destination Colombo: 2 hours & 45 min, 2 hours & 44 min, 2 hours & 43 min……
Αν δεν φοβόμουν την πτήση θα είχα προτείνει να γυρίσουμε πίσω με το που φτάσαμε (με τέτοια ψυχολογία κάτω από το μηδέν έφτασα) αλλά ο Σ. με διαβεβαιώνει ότι αισθάνεται τέλεια και ο Σινχαλέζος γιατρός μας καθησυχάζει για άλλη μια φορά και έτσι ηρεμώ. ΟΚ τώρα μπορώ να λιποθυμήσω εγώ!
« Τελευταία τροποποίηση: Αύγουστος 16, 2011, 15:39:25 μμ από elina » Καταγράφηκε
Vicky
Newbie
*
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Μηνύματα: 25


« Απάντηση #1 στις: Αύγουστος 09, 2011, 17:05:00 μμ »

Ημέρα 1 (Galle)









Σιγά-σιγά η ψυχολογία φτιάχνει και προσπαθούμε να μπούμε ξανά σε “travel mood”. Είναι 9 η ώρα το πρωί και το πρόγραμμα που έχουμε φτιάξει έχει άμεση μεταφορά από Colombo σε Galle. Το Colombo θα το δούμε στο τέλος του ταξιδιού και έτσι επιβιβαζόμαστε σε ΙΧ (ευτυχώς επειδή ξέραμε ότι μετά από τόσες ώρες βραδινή πτήση θα φτάναμε κομμάτια είχαμε φροντίσει αυτό το πρώτο  transfer να μην το κάνουμε με λεωφορεία, ευτυχώς και πάλι ευτυχώς!) και οδεύουμε προς Galle όπου φτάνουμε μετά από 3:30 ώρες.
5 min πριν φτάσουμε κάνουμε μια στάση για να ρωτήσει ο οδηγός που είναι το ξενοδοχείο και βγαίνω από το πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου να ξεμουδιάσω. Προσπαθώντας να ξαναφορέσω τα παπούτσια μου που είχα βγάλει κατά την διάρκεια της διαδρομής βλέπω με φρίκη κατσαρίδα, αρκετά μεγάλη, μέσα στο αυτοκίνητο να τρέχει δίπλα στα καλσάκια μου. Η σκέψη ότι ταξιδεύαμε τόσες ώρες με την κατσαρίδα στα πόδια με κάνει να ανατριχιάζω, μα ο οδηγός ατάραχος την πιάνει με το χέρι και την ρίχνει στον δρόμο όπου και την σκοτώνει. Ο Σ. γελάει με το συμβάν αλλά έχουμε πάρει ήδη το μήνυμα. Θα έρθουμε σε επαφή πολλές φορές με το τρισκατάρατο έντομο σε αυτό το ταξίδι το οποίο έσπευσε να δηλώσει παρουσία λίγες ώρες από την στιγμή που πατήσαμε το πόδι μας.
Φτάνουμε στο ξενοδοχείο μας που είναι Super και μετά από όλα αυτά χαρίζουμε στον εαυτό μας ένα ζεστό μπάνιο και έναν υπέροχο πολύωρο ύπνο. 
Σε αυτό το ταξίδι χαρίσαμε στον εαυτό μας την πολυτέλεια κάποιων πολύ ακριβών καταλυμάτων σε λίγες περιπτώσεις φροντίζοντας όμως overall (κάνοντας οικονομία από άλλα) να μην ξεπεράσουμε το budget μας. Ένα από αυτά τα πολύ όμορφα είναι και το Fort printers στο Galle http://www.thefortprinters.com στο οποίο κλείσαμε μέσω Agoda.com με περίπου 160 Ευρώ το βράδυ. Δεν θα δίναμε ποτέ τόσα χρήματα για να πάμε σε τεράστιο 5-στερο hotel γιατί δεν μας αρέσει κάτι τέτοιο αλλά για μικρά boutique hotels με στυλ που προσδίδουν έναν τοπικό χαρακτήρα και σε μεταφέρουν σε άλλες εποχές ΝΑΙ. Το συγκεκριμένο είναι ένα αποικιακό κτήριο του 18 αιώνα που εκτελούσε χρέη τυπογραφείου το οποίο το μετατρέψανε σε stylish small hotel.
 
Ξυπνάμε και ετοιμαζόμαστε να εξορμήσουμε στο Galle και λίγο πριν εγκαταλείψουμε το δωμάτιο ερχόμαστε σε επαφή με την δεύτερη κατσαρίδα του ταξιδίου που τρέχει στο ξύλινο πάτωμα. Ο ήρωας μου την σκοτώνει και φροντίζουμε φεύγοντας να κλείσουμε καλά την κουνουπιέρα του κρεβατιού μην αφήνοντας ίχνος υποτιθέμενης εισόδου στο κρεβάτι. Η ώρα είναι ήδη 8 το βράδυ και η πόλη ήδη έχει πάει για ύπνο. Περπατάμε στα σοκάκια της παλιάς πόλης αλλά δεν μπορούμε να δούμε και πολλά πράγματα στα σκοτάδια. Άσε που εγώ κοιτάζω συνέχεια γύρω-γύρω για το σιχαμένο έντομο (θεωρώ πλέον ότι υπάρχουν παντού)! Έτσι λοιπόν πίνουμε μια μπυρίτσα και καταλήγουμε το βράδυ στο υπέροχο ξενοδοχείο μας που μας περιμένει ειδυλλιακό δείπνο κάτω από το φως του φεγγαριού, των αστεριών και των κεριών. Συνήθως αποφεύγουμε να τρώμε σε ξενοδοχεία γιατί προτιμούμε να βρίσκουμε μόνοι μας τις μικρές τρυπούλες/εστιατόρια που έχει να προσφέρει κάθε πόλη σε τέτοια ταξίδια. Είναι κάτι ξενοδοχεία όμως… πως να αντισταθείς. Η διάθεση πλέον είναι πολύ ανεβασμένη και ανυπομονούμε και οι δύο για την επόμενη ημέρα. Ο διευθυντής του ξενοδοχείου υπέροχος πιάνουμε κουβεντούλα και του αναφέρουμε το περιστατικό με την κατσαρίδα στο δωμάτιο. Συμπεριφέρεται όπως θα έπρεπε να συμπεριφερθεί κάποιος που εργάζεται σε πολυτελές κατάλυμα. Συγκλονίζεται από το γεγονός, ζητάει απανωτά συγνώμη, διαβεβαιώνει ότι έχει γίνει πολλές φορές απολύμανση, στέλνει κάποιον άμεσα πάνω να καθαρίσει να επιθεωρήσει για οποιοδήποτε άλλο έντομο και μας κάνει να αισθανθούμε τουλάχιστον σαν βασιλιάδες. Εγώ ησυχάζω από τον φόβο μην έχουμε απρόσκλητες επισκέψεις το βράδυ και σκέφτομαι ότι τέτοια αντιμετώπιση θα έπρεπε να είχε το ζήτημα κάπου που πληρώνεις τόσα. Μπράβο  τους. Το φαγητό και το κρασί εξαιρετικό και έτσι η πολυβασανισμένη πρώτη ημέρα τελειώνει όμορφα.
Καταγράφηκε
Vicky
Newbie
*
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Μηνύματα: 25


« Απάντηση #2 στις: Αύγουστος 09, 2011, 17:11:20 μμ »

Ημέρα 2 (Galle & Mirissa beach)









Πρωί-πρωί ξυπνώντας από ήχους που σε κάνουν να συνειδητοποιείς ότι είσαι σε εξωτικό ταξίδι, όπως διάφοροι ήχοι πουλιών και η φωνή του Ιμάμη (η Σρι- Λάνκα εκτός από Βουδιστές και Ινδουιστές  έχει και Ισλαμιστές) και με ηθικόν πλέον ακμαιότατον εξερευνούμε την πόλη. Η παλιά πόλη μέσα στα τείχη είναι πολύ όμορφη. Στενά σοκάκια πλακόστρωτα με πολύ γραφικά σπίτια, εκκλησίες, μουσεία και γραφικά μαγαζάκια & Café. Εικόνες υπέροχες . Κάποια ντόπια ναυτάκια να περνούν από τα τείχη να διασταυρώνονται και να αναμιγνύονται με γυναίκες παραδοσιακά ντυμένες. Ισλαμιστές έξω από τζαμί με τα  χιτώνια και χαρακτηριστικά καπέλα τους κουβεντιάζουν. Τους βγάζω Φώτο και με χαιρετάνε. Μία νύφη παραδοσιακά ντυμένη- ως είθισται -ποζάρει στον φακό του φωτογράφου της και δεν έχει αντίρρηση να ποζάρει και για τον δικό μας. Φοίνικες παντού και ο Ινδικός ωκεανός  γαλήνιος σε κάποιους κόλπους κάτω από το τείχος με διάφανα νερά μας τραβούν να βουτήξουμε. Είναι Σάββατο και πολλές ντόπιες οικογένειες κάνουν το μπάνιο τους. Αν δεν είχαμε τόσα να κάνουμε και να δούμε  θα βουτούσα .Αφήνουμε όμως  το μπάνιο για τις επόμενες ημέρες . Τα παιδάκια παίζουν με το νερό και οι γυναίκες βουτούν ντυμένες. Πιο κάτω σε άλλα στενά παιδάκια παίζουν Cricket (το αγαπημένο της Sri lanka που έχει πάρει και πολλές διακρίσεις). Το ίδιο κάνουν και μεγαλύτερα παιδιά που εξασκούν το άθλημα στην πλατεία της παλιάς πόλης ανάμεσα στα τεράστια δέντρα και στα σπίτια αποικιοκρατικού χαρακτήρα. Η Sri lanka είναι σε Cricket mood. Φιλοξενεί παγκόσμιο πρωτάθλημα Cricket αυτή την εποχή, η τοπική ομάδα είναι από τα φαβορί και τα πάντα γύρω κινούνται στους ρυθμούς του δημοφιλούς για αυτόν τον τόπο σπορ. Και η περιπλάνηση στη Galle συνεχίζεται. Πότε με τα πόδια , πότε με τουκ-τούκ. Τρελό γέλιο με τους οδηγούς. Αγοράζουμε δώρα από τέλειο μαγαζάκι με αντικείμενα και ρούχα που τα φτιάχνουν στο χέρι ντόπιες γυναίκες και τα χρήματα πάνε για την βοήθεια ανεξαρτητοποίησης της Σινχαλέζας. Θα ψωνίσουμε τα πάντα από εδώ και ας είναι μόλις πρώτη ημέρα και ας τα κουβαλάμε σε όλο το ταξίδι. Αξίζει τον κόπο. Οι ωραίες εικόνες συνεχίζονται και εκτός των τειχών (παρόλο που η καινούρια πόλη δεν λέει και πολλά). Τσαγκάρηδες στους δρόμους, ψαράδες να πουλούν το εμπόρευμά τους σε ξύλινες κουκλίστικες παράγκες και δίπλα τους κάτι πολύ περίεργα πλεούμενα που δεν είχα ξαναδεί. Η πόλη κινείται και σε ρυθμούς Σαββατοκύριακου. Οι νέοι από το Galle πάνε Σάββατο πρωί για μπάνιο στις διπλανές μεγάλες παραλίες και στα beach bars. Έτσι βλέπεις τίγκα λεωφορεία με ντόπιο νεαρόκοσμο να πηγαινοέρχεται στις παραλίες με διάθεση για πάρτι. Δίπλα μας σταματάει το λεωφορείο της γραμμής ασφυχτικά γεμάτο και με τσίτα μουσικές. Όλες οι παρέες μέσα χορεύουν, χορεύουμε και εμείς στο δρόμο και με το που το βλέπουν αυτό γίνετε χαμός. Όλοι έξω από τα παράθυρα να μας καλούν  να μπούμε και εμείς μέσα στο λεωφορείο. Κάποιος παίζει και κρουστά μαζί με τη μουσική και η πρόταση είναι πολύ δελεαστική αλλά πρέπει δυστυχώς να εγκαταλείψουμε την πόλη σε λίγες ώρες. Μας έχει κάνει ήδη εντύπωση ο λαός αυτός. Πολύ μα πολύ φιλικοί μαζί μας, έξω καρδιά και χαμογελαστοί. Θα περάσουμε ωραία στα σίγουρα.









Ψάχνουμε να βρούμε τον σταθμό των λεωφορείων για Mirissa και η συνεννόηση από ελάχιστη μέχρι ανύπαρκτη είναι. Καταφέρνουμε να μπούμε σε ένα λεωφορείο παρακαλώντας να είναι το σωστό και μετά από περίπου 1 με 1 & ½ /ώρες αφού έχουμε γίνει το θέμα συζήτησης του λεωφορείου και αφού επαναλαμβάνουμε συνέχεια την λέξη Mirissa (μήπως και καταλάβει κανείς) καταφέρνουμε και κατεβαίνουμε στην σωστή στάση που όμως είναι στη μέση του πουθενά. Σε όλη τη διαδρομή μας προκαλούν μεγάλη θλίψη κάποια ερειπωμένα κτίσματα που συναντάμε, απομεινάρια που άφησε το τσουνάμι που έπληξε τη χώρα το 2004. Στο Galle δεν το καταλαβαίνεις γιατί τα τείχη εμπόδισαν την καταστροφή  αλλά στα υπόλοιπα παράλια τα σημάδια είναι ακόμα και μετά από τόσα χρόνια εμφανή. Διαβάζουμε στο lonely planet για το καταστροφικό κύμα. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι μόνο στη Σρι-Λάνκα οι νεκροί ήταν πάνω από 35.000 και οι άστεγοι πάνω από 500.000. Θεέ μου! Σφίγγεται η καρδιά.
Φτάνουμε Mirissa και παίρνουμε τουκ-τουκ μέχρι την παραλία. Οι οδηγοί τουκ-τουκ στη Σρι-Λανκα είναι διατεθειμένοι να κάνουν τεράστιες αποστάσεις. Σχεδόν όλοι μας είπαν να μας πάνε μέχρι την Mirissa αντί του λεωφορείου αλλά φυσικά αρνηθήκαμε (αν κινδυνεύεις μια φορά με λεωφορείο για τροχαίο κινδυνεύεις 2 με το τουκ-τουκ γιατί είσαι από παντού εκτεθειμένος και οι συμπαθέστατοι κατά τα άλλα επαγγελματίες δεν οδηγούν και με τον καλύτερο τρόπο). Έτσι όταν το λεωφορείο μας αφήνει στην άκρη του δρόμου δεν περνάει ώρα που σταματάει κάποιο τρίκυκλο δίπλα μας. Το συγκεκριμένο που μας τυχαίνει είναι cult. Γεμάτο (μα γεμάτο) πλαστικό λουλούδι (η αποθέωση του κιτς) με 2 τεραστίων διαστάσεων Subwoofer στο πίσω μέρος και με οδηγό τον Ari. Έτσι κυριολεκτικά χωμένοι στην πλαστική πρασινάδα , με τοπικές μουσικές στη διαπασών δίπλα από τα αυτιά μας, με τα Backpacks αγκαλιά γιατί που χώρος για αποσκευές λόγω τεραστίων ηχείων, και με απίστευτα γέλια φτάνουμε στην παραλία μας.
Κάνοντας check in στο ξενοδοχείο μας βλέπω μια κίνηση στο τοίχο και κοιτάζοντας έντρομη φωνάζω: «κατσαρίδα». Ο Σ. βιάζεται να πει ότι αποκλείεται να είναι κατσαρίδα αυτό που βλέπω γιατί δεν υπάρχουν τόοοσο μεγάλες κατσαρίδες. Πηγαίνοντας πιο κοντά όμως διαπιστώνουμε με φρίκη ότι ναι ναι κι’ όμως υπάρχουν!
Ο υπάλληλος του ξενοδοχείου δείχνει και εκείνος εντυπωσιασμένος με το μέγεθος, την ψεκάζει και αυτή πέφτει απ΄τον τοίχο. Εγώ ήδη έχω φύγει από τον χώρο και παρακαλάω τον υπάλληλο να μας δώσει το σπρέι για να το πάρουμε στο δωμάτιο. Έτσι εξοπλισμένοι αισθανόμαστε πιο σίγουροι (πως αλλιώς να το σκοτώσεις το τέρας εύκολα). Το δωμάτιο μας είναι μια στρογγυλή καλυβούλα (περίπου €50 το βράδυ). Δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο, όμως έχει υπέροχη ξύλινη σκεπή ζωγραφισμένη με πολύχρωμα χρώματα και παραδοσιακά σχέδια και ένα καταπληκτικό ξύλινο μπαλκονάκι  που κρέμεται σε ένα βράχο πάνω από τον Ινδικό. Τέλεια θέα! Επιθεωρούμε δωμάτιο και μπάνιο, ασφαλίζουμε κουνουπιέρα, ψεκάζουμε πόρτες και παράθυρα (για καλό και για κακό) και αναχωρούμε για την παραλία.  Γύρω από το ξενοδοχείο υπάρχουν πάρα πολλά σκιουράκια. Πολύ πλάκα να τα παρακολουθείς ειδικά όταν τρώνε. Η παραλία είναι πολύ ωραία, τεράστια με πολλά beach bars και εστιατόρια.









Το μέρος είναι τουριστικό αλλά δεν με χαλάει γιατί τα περισσότερα από αυτά είναι φτιαγμένα με φυσικά υλικά και είναι εναρμονισμένα με τον χώρο. Γενικά δεν με εντυπωσιάζουν οι εξωτικές παραλίες, και για αυτό δεν είχα και υπερβολικές απαιτήσεις, όμως οφείλω να ομολογήσω ότι η Mirissa είναι εντυπωσιακή και το όλο vibe που πλανάται στην ατμόσφαιρα πολύ θετικό. Ωραίες reggae (κατά κύριο λόγω) μουσικούλες, ωραίος κόσμος (χύμα Ευρωπαίοι backpackers & νέοι Σινχαλέζοι) και πολύ θετικό το γεγονός το ότι η παραλία είναι τεράστια και κατά συνέπεια ο κόσμος δείχνει πολύ λίγος παρότι πρόκειται για High Season. Σε κάποια σημεία της παραλίας στέκονται τα ειδικά ξύλα που ανεβαίνουν οι ψαράδες για να ψαρέψουν με τον παραδοσιακό τρόπο (μπορείς να τους δεις σε πολλά σημεία στα παράλια να ψαρεύουν σκαρφαλωμένοι πάνω σε αυτά).  Τώρα όμως είναι ώρα για μπανάκι, μπυρίτσα και μαύρισμα (άντε να φύγει λίγο ή ασπρίλα του χειμώνα).
Γνωρίζουμε μια Σουηδέζα που ταξιδεύει μόνη της για κάνα μήνα στη Σρι Λάνκα. Είναι ομιλητικότατη και μας λέει διάφορες ιστορίες από τις περιπέτειές της. Δεν ξέρω τι απ’όλα αυτά είναι αλήθεια και τι ψέματα γιατί δείχνει ελαφρώς «καμένη» (και δεν εννοώ από τον ήλιο..), όμως μας διασκεδάζει και γελάμε με όλα αυτά.
Τέλος καταλήγουμε για καβούρια και γαρίδες ακριβώς πάνω στην άμμο την ώρα που ο ήλιος δύει και όλα τα μαγαζιά φωτίζονται μόνο από κεράκια.









Την επόμενη ημέρα θα πρέπει να ξυπνήσουμε πολύ νωρίς γιατί έχουμε κλείσει εκδρομή για να δούμε από κοντά στο φυσικό του περιβάλλον το μεγαλύτερο πλάσμα στον κόσμο, την μπλε φάλαινα.
Καταγράφηκε
Vicky
Newbie
*
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Μηνύματα: 25


« Απάντηση #3 στις: Αύγουστος 09, 2011, 17:30:56 μμ »

Ημέρα 3 (ψάχνοντας τον Mobby Dick & Tangalle beach)







Συμβουλή μου για όποιον ενδιαφέρεται να κάνει κάτι τέτοιο είναι να ψάξει και να διαβάσει πριν για το πώς πρέπει όλο αυτό να γίνει. Η εταιρεία που θα το οργανώσει θα πρέπει να είναι πάνω απ’ όλα μια εταιρεία που να σέβεται τα ζώα και με βαθιά γνώση για αυτά. Η όλη διαδικασία στη Σρι-Λάνκα έχει γίνει επιχείρηση από πολλούς που νομίζουν πως επειδή έχουν ένα βαρκάκι μπορούν και να προσφέρουν τέτοιες υπηρεσίες. Μην έχοντας ιδέα από φάλαινες αυτοί οι άνθρωποι υπόσχονται στον «πλούσιο τουρίστα» ωραίες κοντινές φωτογραφίες και ξεχνούν ή λίγο νοιάζονται για το αν τα ζώα νιώσουν απειλημένα. Η φάλαινα πρέπει να επιλέξει αν θα θελήσει να εμφανιστεί δίπλα σου και όχι εσύ. Αυτό δεν είναι μόνο κακό για το ζώο αλλά και επικίνδυνο για τον άνθρωπο. Συνιστώ ανεπιφύλαχτα την εταιρεία “Jetwing eco”(http://www.jetwingeco.com/index.cfm?section=page&id=1081) που κάνει επιστημονική  έρευνα για τις φάλαινες καθώς διοργανώνει τις εκδρομές για τους τουρίστες. Έχει απόλυτο σεβασμό και αγάπη για τα ογκώδη θηλαστικά και βαθιά γνώση των συνηθειών τους.
Το όλο tour διήρκησε 5 ώρες. Για περίπου 2,5 ώρες ξανοιγόμασταν στο πουθενά  χωρίς να βλέπουμε καθόλου στεριά γύρω-γύρω και από φάλαινα τίποτα. Ο ωκεανός δεν δείχνει άσπρος από τα κύματα παρά μόνο έχει ένα πολύ μικρό σπάσιμο του νερού που λίγο αφρίζει στην άκρη, όμως εσωτερικά από αυτό έχει μεγάλα κύματα που δεν σκάνε αλλά κάνουν το καραβάκι μας να κουνιέται αρκετά. Μία κοπέλα στο σκάφος είναι σε μαύρα χάλια καθώς και 2 οικογένειες Σκανδιναβών που κάνουν συνέχεια εμετό. Προσπαθώ να μην κοιτάζω για να μην με επηρεάσει και το Breakfast box που μας προσφέρουν μένει ανέγγιχτο. Το ψάξιμο συνεχίζεται και ιδού ο πρώτος πίδακας.
Είναι μπλε φάλαινα μας λένε. Όλοι όρθιοι κρεμασμένοι από τα κάγκελα με τα μάτια γουρλωμένα. Το υπέροχο ζώο αναδύεται 3,4 φορές και στο τέλος βυθίζεται και δεν ξαναβγαίνει. Συναντάμε κι άλλες φάλαινες και κάθε φορά κλείνουμε τις μηχανές του σκάφους και απλά περιμένουμε την φάλαινα να μας εμφανιστεί. Αααχχχχ τι ωραία. Είναι τεράστιες. Μπορούν να φτάσουν τα 30 μέτρα μήκος και σε βάρος μπορεί να φτάσουν και τους 180 τόνους!  Φανταστείτε ότι η καρδιά της έχει το μέγεθος ενός μικρού αυτοκινήτου και μέσα από τις φλέβες της θα μπορούσε να περάσει και άνθρωπος! Είναι πολύ εντυπωσιακό να βλέπεις ένα θαλάσσιο όν το οποίο να είναι μεγαλύτερο από το πλοίο που βρίσκεσαι! Όρθιοι προσπαθούμε να βγάλουμε φωτογραφίες όσο αυτό είναι δυνατόν σε ένα καράβι που κουνάει, και εκεί που δεν βλέπουμε πλέον άλλους πίδακες στο νερό ξαφνικά η μεγάλη κυρία μας κάνει την τιμή να αναδυθεί ακριβώς δίπλα μας χαρίζοντας μας την απόλυτη θέα της ουράς της. Μία και μοναδική φορά και ακριβώς δίπλα μας! Ουαααου! Καμία φωτογραφία, κανένα πλάνο από αυτό το υπέροχο θέαμα αλλά τι σημασία έχει αυτό. Αρκεί που το είδα αρκεί που το έζησα. Συνεχίζοντας να πλέουμε στον Ινδικό είδαμε και άλλα 2 είδη φάλαινας (sperm whale & fin whale) μία θαλάσσια χελώνα καθώς και πολλά δελφίνια δίπλα από το καραβάκι μας. Υπέροχα όλα, αλλά μετά από εκείνη την ουρά….
Εξαντλημένοι μετά από το πολύωρο κούνημα κάτω από τον ήλιο γυρίσαμε στο λιμάνι της Mirrisa και το μόνο που θέλω τώρα να κάνω είναι μπάνιο στον ωκεανό και ξάπλα στην άμμο. Για να γίνει όμως αυτό πρέπει να φτάσουμε στο επόμενο κατάλυμα μας που είναι στην Tangalle. Αυτό σημαίνει 2 λεωφορεία και ένα τουκ-τουκ. Ευτυχώς είναι μόνο 12 το μεσημέρι και έχουμε όλη την ημέρα μπροστά μας.  Άσε που το λεωφορείο από μόνο του είναι Super εμπειρία!





Τα περισσότερα είναι λίγο διαλυμένα και πολύ παλιά αλλά όλα έχουν τεράστια ηχεία στις πίσω θέσεις των αποσκευών από τα οποία ακούγεται Σινχαλέζικη ποπ! Πολύ αστείο. Ο κόσμος κάθε λογής. Παιδάκια που γυρνούν από το σχολείο με τις στολές τους (κάθε σχολείο και άλλη στολή), γυναίκες με σάρι αλλά και με τζιν, άντρες με το παραδοσιακό outfit από την μέση και κάτω που είναι κάτι ανάμεσα σε παρέο και τραπεζομάντιλο, διάφοροι πλανόδιοι με καλάθια που πουλούν λιχουδιές. Εμείς, οι μόνοι ξένοι στο λεωφορείο, στριμωγμένοι με τα Backpacks αγκαλιά (το δίχτυ στο πάνω μέρος του λεωφορείου δεν χωράει και πολλά πράγματα) αντιμετωπίζουμε ξανά ένα θεματάκι με την γλώσσα αλλά είναι όλοι τόσο πρόθυμοι να μας βοηθήσουν! Καταλαβαίνουμε ότι όσο εντύπωση μας κάνουν αυτοί, άλλη τόσο εντύπωση τους κάνουμε και εμείς. Ο Σ. έχει μακριά μαλλιά και γένια και προκαλεί μια περιέργεια αλλά ο χαμός γίνεται με τα δικά μου τα μαλλιά τα οποία είναι βαμμένα πολύ έντονο κόκκινο. Έχει πολύ πλάκα γιατί με κοιτάνε εκστασιασμένοι, σκουντιούνται για να με δείξουν και γελάνε. Καταλαβαίνω ότι πρέπει να με βλέπουν τουλάχιστον σαν κλόουν και γελάω και εγώ μαζί τους δείχνοντας τους τα μαλλιά μου. Όσοι μιλούν Αγγλικά σπεύδουν να πουν “Nice hair” και ξέρω ότι οι περισσότεροι με θεωρούν τρελή που έκανα αυτό το έγκλημα στα μαλλιά μου (ξέρω πάντως κάποιους και στην Ελλάδα που το ίδιο σκέφτονται χα χα). Τα σχόλια πάντως και τα γέλια περί μαλλιού θα συνεχιστούν σε όλο το ταξίδι.  Και με τα πολλά φτάνουμε στη Tangalle. Μένουμε σε καλυβούλες πάνω στην άμμο και με το που φτάνουμε εκστασιαζόμαστε με το μέρος. Είπαμε δεν εντυπωσιάζομαι από εξωτικές παραλίες αλλά κάτι τέτοιο δεν το έχουμε ξαναδεί στα ταξίδια μας. Θα προσπαθήσω να το περιγράψω αλλά θεωρώ ότι δεν θα το κάνω με επιτυχία. Ούτε οι εικόνες απεικονίζουν την ομορφιά του τοπίου και του μικρού Lodge.  5 καλύβες όλες και όλες αποκλειστικά από Mangrove (είδος φυτού που το βρίσκεις παντού στην περιοχή) φτιαγμένες κουκλίστικες στην κυριολεξία με το μπροστινό μέρος τους ανοιχτό να βλέπεις έξω (σίγουρα θα έχει έντομα στο δωμάτιο αλλά τουλάχιστον εδώ είμαι προετοιμασμένη) . Το μπάνιο και η τουαλέτα δεν χαλάει αισθητικά την εικόνα γιατί δεν φαίνεται καθόλου. Είναι στο υπόγειο της καλυβούλας και φτάνεις εκεί ανοίγοντας μια καταπακτή στο δωμάτιο και κατεβαίνοντας σκαλιά.







Τα πάντα είναι από φυσικά υλικά. Τα πάντα (ακόμα και η σκούπα για να σκουπίζουμε την άμμο από το δωμάτιο είναι έτσι). Το Bar και εστιατόριο του lodge είναι ένα στέγαστρο πάλι από ξύλα mangrove με τραπέζια & καθίσματα από κορμούς γεμάτο μαξιλάρες, αιώρες, επιτραπέζια παιχνίδια και αγγλικά βιβλία. Η παραλία είναι τεράστια, υπέροχη και όλη δικιά μας. Από μακριά που την βλέπω νομίζω ότι έχει μικρά βοτσαλάκια αλλά πλησιάζοντας καταλαβαίνω ότι δεν έχει ούτε ένα βότσαλο αλλά είναι γεμάτη κοχύλια. Μόνο φρέσκια άμμος κα κοχύλια. Τίποτα άλλο! Δεν έχω λόγια! Με τον Σ. βάζουμε μαγιό, βγάζουμε παπούτσια και δεν τα ξαναχρησιμοποιούμε για όσο είμαστε εκεί. Μπανάκι, ηλιοθεραπεία , ένα σνακ για να τσιμπήσουμε κάτι το μεσημέρι και extra full δείπνο το βράδυ με το κρασάκι μας ακόμα και με το γλυκό μας. Απλά τέλεια. Αισθάνομαι Ροβινσώνας και το απολαμβάνω. Δεν έχω τι άλλο να πω εκτός από το όνομα του lodge: “Mangrove Cabanas”  http://www.beachcabana.lk/
και η τιμή €35 το βράδυ. (Οι ίδιοι έχουν και το Mangrove Chalet – άλλο στυλ αλλά εξίσου ωραίο – στο site τους δείχνει και τα 2.)





« Τελευταία τροποποίηση: Αύγουστος 09, 2011, 17:55:55 μμ από elina » Καταγράφηκε
Vicky
Newbie
*
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Μηνύματα: 25


« Απάντηση #4 στις: Αύγουστος 09, 2011, 17:32:04 μμ »

Ημέρα 4 (από την καλύβα στην άμμο στην σκηνή στη ζούγκλα)

Επειδή όπως ήδη έχω αναφέρει το μέρος είναι καταπληκτικό, παίρνουμε την απόφαση να μην φύγουμε με λεωφορείο, όπως αρχικά, είχαμε προγραμματίσει αλλά να καλέσουμε ταξί να μας πάει στον επόμενο προορισμό μας που είναι η πύλη του εθνικού πάρκου Yalla. Έτσι κερδίζουμε αρκετό χρόνο που θα τον περάσουμε στην παραλία κάνοντας το πρωινό μας μπανάκι στον ωκεανό (αντί να το κάνουμε από τον ιδρώτα αλλάζοντας λεωφορεία) και απολαμβάνοντας με την ησυχία μας το πρωινό μας. Να πω σε αυτό το σημείο ότι οι αποστάσεις στη Σρι-Λάνκα μπορεί να είναι μικρές και σε κάνουν εξ-αρχής να πιστέψεις ότι δεν είναι τίποτα (ειδικά αν έχεις ταξιδέψει τις τεράστιες εκτάσεις τις Ινδίας) αλλά τελικά η ώρα που κάνεις να φτάσεις στον προορισμό σου είναι πολύ περισσότερη από αυτή που φανταζόσουν λαμβάνοντας υπόψη σου μόνο τα χιλιόμετρα. Ιδιαίτερα αν αυτές τις αποστάσεις τις κάνεις με λεωφορείο. Αυτό γιατί οι δρόμοι είναι κακοί, το λεωφορείο κάνει πολλές στάσεις και πηγαίνει σιγά (ευτυχώς). Έτσι αποφασίζοντας να αυξήσουμε €30 το budget μας (αυτή ήταν η τιμή που όρισε ο ταξιτζής μέσω του Lodge) για μια 2,5 ωρη απόσταση κερδίζουμε κάποιες πρωινές ώρες ακόμα στον παράδεισο. Χαλάλι.
Τα ταξί μας είναι βαν και full κυριλέ με aircon (ξανά χαλάλι τα €30).Φτάνοντας στην πύλη του πάρκου οι δρόμοι είναι πλημμυρισμένοι και ο οδηγός μας με θάρρος περισσό αποφασίζει να ρίξει το όχημα του στο νερό όταν εμείς του λέμε ότι αποκλείεται να καταφέρει να περάσει. Το τελευταίο που θέλουμε είναι να κολλήσουμε στα νερά και τις λάσπες. Ως εκ’ θαύματος όμως το βανάκι , που εκτελεί και χρέη τζιπ, καταφέρνει να περάσει τα υδάτινα μονοπάτια και μια και δυό και τρείς φορές! Ο οδηγός μας αστέρι, ανεβάζει ταχύτητα κάθε φορά και περνάει βυθίζοντας το βαν μέχρι την μέση στα νερά, χωρίς να βλέπει ουσιαστικά που είναι το μονοπάτι. Φανταστείτε μπροστά σου να απλώνεται κάτι σαν λίμνη με κάποια σημεία προσπελάσιμα και άλλα πολύ βαθιά και να καταφέρνει να βρίσκει τον σωστό πέρασμα. Είναι γνώστης μπράβο του.



Και έτσι καταφέρνουμε να είμαστε στην ώρα μας στο ραντεβού μας στην πύλη του Yalla National Park με το ανοιχτό τζιπ που μας περιμένει για σαφάρι. To Yalla έχει έκταση κάτι λιγότερο από 1000 τετραγωνικά χιλιόμετρα και φιλοξενεί μεγάλους πληθυσμούς από άγρια ζώα μεταξύ αυτών ελέφαντες, αρκούδες, βουβάλια, αγριόχοιρους, ελάφια, κροκόδειλους και λεοπαρδάλεις. Θα μείνουμε σε σκηνή μέσα στο πάρκο και θα έχουμε την ευκαιρία να κάνουμε σαφάρι το βράδυ όπως και πολύ νωρίς το πρωί όπου υπάρχει πιθανότητα να δούμε περισσότερα ζώα. Αυτό βέβαια που η ψυχή μου λαχταράει να δει είναι η μεγάλη γάτα. Έχω ξανασυναντηθεί  με λεοπάρδαλη πριν μερικά χρόνια στην Αφρική και ανυπομονώ να ξανανιώσω την εμπειρία αυτή βλέποντας αυτό υπέροχο ακριβοθώρητο αιλουροειδές στο φυσικό του περιβάλλον ξανά. Το σαφάρι ξεκινά, αλλά καταμεσήμερο μέσα στη ντάλα τα ζώα βρίσκουν καταφύγιο στην βαθιά ζούγκλα. Συναντάμε μόνο μαϊμούδες, παγώνια και κάνα βουβάλι χωμένο μέχρι τα μάτια στις λίμνες.









Μετά από μια διαδρομή για τετρακίνητο και προς το τέλος έκτος μονοπατιού και ανάμεσα από δέντρα που στο τσακ χωρούσε να περάσει το όχημα μας, φτάνουμε στον καταυλισμό μας. Η σκηνή μας δίπλα ακριβώς από ένα ποταμάκι, τριγύρω μεγάλα δέντρα που φιλοξενούν μαϊμουδάκια και ένα τραπέζι δίπλα από τις όχθες να μας περιμένει. Το μέλη του καταυλισμού εκτός από τα περίπου 10 άτομα staff, αποτελούν μια Αγγλίδα δημοσιογράφος γύρω στα 50-55 , που κάνει έρευνα για τα ζώα, με την παρέα της (άλλα 5 άτομα ιδίας ηλικίας), ένα Λονδρέζικο ζευγαράκι γύρω στα 25 και οι υποφαινόμενοι. Εμείς μοιραζόμαστε όχημα αλλά και τραπέζι με το ζεύγος το οποίο είναι πολύ καλή παρέα. Μετά από εξαιρετικό τοπικό φαγητό και λίγη χαλάρωση ξεκινάμε για το απογευματινό/βραδινό σαφάρι μας. Και συναντάμε τον πρώτο μας ελέφαντα να περπατάει στο μονοπάτι μπροστά μας. Κάνουμε πολύ ησυχία και το μόνο που ακούγεται είναι τα κλικ των φωτογραφικών μηχανών. Μετά από ώρα ο ελέφαντας χάνεται στην πυκνή βλάστηση παρασέρνοντας ότι βρει μπροστά του. Επιβλητικό ζώο. Μετά από περιπλάνηση στα διάφορα μονοπάτια του πάρκου έχουμε ήδη καταλάβει πόσο καλός είναι ο Ranger μας που ακούει στο όνομα Stewart. Έχοντας περάσει την μισή του ζωή με τα ζώα αλλά και πολύ μορφωμένος, με πολλές γνώσεις για την πανίδα και τη χλωρίδα του τόπου είναι πάντα έτοιμος να απαντήσει σε οτιδήποτε. Πάνω από όλα όμως είναι ένας άνθρωπος που έχει πάθος με αυτό που κάνει, έχει βαθιά αγάπη για τα ζώα και την φύση και δείχνει απόλυτο σεβασμό για αυτήν. Μετά από αρκετές συναντήσεις με διάφορους ελέφαντες συναντάμε μια μητέρα με το παιδί της το οποίο είναι τραυματισμένο στο πόδι από φάκα (καμιά φορά οι ελέφαντες ξεφεύγουν από τα όρια του πάρκου και πλησιάζουν καλλιέργειες και κάποιοι αγρότες τοποθετούν φάκες στα σύνορα του χωραφιού τους).  Η μητέρα είναι πολύ ανήσυχη και επιθετική λόγω του τραυματισμού του μικρού της αλλά δεν φεύγει από το μονοπάτι γιατί δεν θέλει να το πάει στη βαθιά ζούγκλα  σε αυτή την κατάσταση. Είναι σαν να ζητάει βοήθεια. Και αυτό κάνουμε. Τηλεφωνούμε σε γιατρούς και ακολουθούμε τα 2 ζώα για να μην τα χάσουμε. Ο Stewart μας ρωτάει αν συμφωνούμε να μην εγκαταλείψουμε τα ζώα μέχρι να έρθει η βοήθεια για να είναι σίγουρο ότι θα εντοπιστούν και φυσικά συμφωνούμε. Περνάει  αρκετή ώρα αλλά καταφέρνουμε και δεν χάνουμε από τα μάτια μας τον τραυματία έτσι  η βοήθεια έρχεται και παρόλο που το τραύμα στο πόδι είναι βαθύ όλοι θεωρούν ότι ο μικρός θα την σκαπουλάρει. Αίσιο τέλος λοιπόν. Η αλήθεια όμως είναι ότι σε κάποια φάση «τα χρειάστηκα» όταν είδα την μάνα κουνώντας τα αυτιά της και φωνάζοντας να τρέχει προς το ανοιχτό τζιπ μας. Ευτυχώς ήταν μόνο μια κίνηση εντυπωσιασμού. Και το σαφάρι συνεχίζεται συναντώντας έναν κροκόδειλο που έχει βγει στις όχθες το ποταμού μπροστά μας, μια αρκούδα με τα παιδάκια της στην πλάτη που είναι όμως μακριά και  την θαυμάζουμε μέσα από τα κιάλια και τέλος μια λεοπάρδαλη καθισμένη περήφανα σε έναν βράχο σε μακρινή απόσταση και αυτή δυστυχώς. Δεν μου φτάνει. Θέλω να την δω από κοντά. Είστε ήδη πολύ τυχεροί μας λένε. Υπάρχουν άλλοι που με πολλές ημέρες σαφάρι δεν βλέπουν λεοπάρδαλη. Τελειώνοντας  το σαφάρι και όντας πλέον βράδυ, γυρνώντας στις σκηνές μας βλέπουμε μια κίνηση στο πλάι, ο Stewart μας λέει να κάνουμε ησυχία και να σου εμφανίζεται το πολυπόθητο θηλαστικό. Δίπλα στο τζιπ μας κοιτάζει και τα μάτια της γυαλίζουν στο σκοτάδι.





Ακροβατώ ανάμεσα στον ενθουσιασμό που νιώθω βλέποντας την και στον φόβο μην δώσει κανένα σάλτο και βρεθεί πάνω μας. Κερδίζει το πρώτο και πάνω που θέλω να την χορτάσω μας γυρίζει την πλάτη και εξαφανίζεται. Ουαου! Τι ωραίο τελείωμα για σήμερα!
 Γυρνώντας πίσω μας περιμένουν έτοιμα τζιν τόνικ μέχρι να ετοιμαστεί το φαγητό, που είναι barbeque αυτή τη φορά. Στο φαγητό έχουμε πιάσει κουβέντα και με το διπλανό τραπέζι της παρέας των δημοσιογράφων και το κέφι είναι πολύ ανεβασμένο. Ο Σ. είναι ενθουσιασμένος με το Set up του καταυλισμού με τους πυρσούς γύρω-γύρω και με το γεγονός ότι θα μείνουμε σε σκηνές στη ζούγκλα. Κάνει τον καλύτερο του ύπνο. Εγώ κοιμάμαι σαν πουλάκι στην αρχή (μετά από τα τζιν και τα κρασιά) αλλά στην μέση της νύχτας θέλω να πάω τουαλέτα. Υπάρχει χημική τουαλέτα ακριβώς δίπλα αλλά μου είναι δύσκολο να εγκαταλείψω την ασφάλεια της σκηνούλας μας. Οπλίζομαι με έναν φακό και θάρρος, ξυπνάω και τον Σ. (έτσι για να μου μιλάει και να νιώθω ασφάλεια) και βγαίνω. Τρέχοντας φτάνω την τουαλέτα και κάνω όσο πιο γρήγορα μπορώ ακούγοντας διάφορους θορύβους γύρω μου. Μας έχουν πει ότι το βράδυ οι μαϊμούδες κάνουν πάρτυ γύρω από τις σκηνές και θέλω να πιστεύω ότι είναι μόνο αυτές που ακούω! Αλήθεια τόσο γρήγορο κατούρημα δεν έχω ξανακάνει στην ζωή μου. Ο ύπνος που έπεται είναι άστατος μιας και συνεχίζω να ακούω διάφορα ακριβώς έξω από την σκηνή που είμαι σίγουρη ότι δεν είναι μαϊμούδες. Την επόμενη μέρα πρέπει να σηκωθούμε στις 5 το πρωί.
« Τελευταία τροποποίηση: Αύγουστος 09, 2011, 18:12:23 μμ από elina » Καταγράφηκε
Vicky
Newbie
*
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Μηνύματα: 25


« Απάντηση #5 στις: Αύγουστος 09, 2011, 17:33:02 μμ »

Ημέρα 5 (σαφάρι και Ella)









Έχει φτάσει 5 και μόλις έχουμε ξυπνήσει όταν ακούμε & βλέπουμε κάποιον με έναν πυρσό που πλησιάζει να μας φωνάζει: “There is a bear! Quickly there is a bear in the camp!” Προς στιγμή δεν καταλαβαίνω τι πρέπει να κάνουμε και προσπαθώντας να καταλάβω ακούω τον Σ. να ρωτάει: “Ok there is a bear so, what should we do?” Και η απάντηση: “Run”. Συνεχίζω να μην καταλαβαίνω και μες τον ύπνο μου αναρωτιέμαι αν εννοεί “Run for your life” αλλά σύντομα καταλαβαίνω ότι θέλει να τρέξουμε μαζί του μέσα στην ζούγκλα για να δούμε την αρκούδα. Δεν μου αρέσει η ιδέα αλλά σε καμία περίπτωση δεν μένω πίσω  μόνη μου, οπότε αρχίζω και τρέχω πίσω από τον Σ. που ακολουθεί τον τύπο με τον πυρσό μέσα στα δέντρα. Ακούμε και άλλους να φωνάζουν “there” “there”  και μου είναι αδύνατον να μην αναρωτηθώ τι δουλειά έχω στα μαύρα σκοτάδια φορώντας τις πιζαμούλες μου και σαγιονάρα να κυνηγάω μια αρκούδα μέσα στη ζούγκλα! Οι πρώτοι, μαζί με τον Stewart, γυρνάνε πίσω λέγοντας μας πως η αρκούδα δυστυχώς έφυγε. Δεν πειράζει σκέφτομαι ας την δω όταν είμαι ανεβασμένη στο τζιπ και όχι πεζή. Γυρνώντας στις σκηνές έχει βγει και η Αγγλίδα δημοσιογράφος από την σκηνή της με ροζ μακρύ νυχτικό και κορδελάκια στα μαλλιά φωνάζοντας με την Αγγλική προφορά της: “Where is the bear?” Σουρεάλ κατάσταση.
Έτσι λοιπόν κάπως ξεκινάει το πρωινό μας σαφάρι. Το καλό όταν κοιμάσαι στη ζούγκλα είναι ότι για κάποιες ώρες τα μονοπάτια δεν έχουν άλλο όχημα (δεν υπάρχουν ξενοδοχεία μέσα στο πάρκο και κάποια που είναι ακριβώς απέξω τους παίρνει ώρα για να φτάσουν) και έτσι η φύση είναι όλη δικιά σου. Προσπαθώντας να περάσουμε ένα βαθύ ρέμα  το τζιπ κολλάει. Βγαίνουμε όλοι έξω και άμεσα δένεται μηχάνημα ρυμούλκησης σε ένα δέντρο που βγάζει το τζιπ από τις λάσπες μέσα σε λίγα λεπτά. Μπράβο οργάνωση! Και η τύχη μας χαμογελάει για  μια ακόμα φορά. Μόλις ξημερώνει και η φύση έχει αυτό το όμορφο φως του πρωινού και με το που στρίβουμε σε ένα μονοπάτι συναντάμε και τρίτη λεοπάρδαλη να κάθεται φαρδιά πλατιά στη μέση του μονοπατιού. Πιο κοντά δεν θα μπορούσε να είναι. Ο Stewart δεν πιστεύει ότι είμαστε τόσο τυχεροί (εκτός των άλλων είδαμε πάνω από 10 ελέφαντες, μία αρκούδα με τα παιδιά της και 3 λεοπαρδάλεις) αλλά ίσως αν θέλεις κάτι πολύ να το έλκεις. Τελειώνουμε το σαφάρι μας και γυρνάμε στο camp να φάμε πρωινό και να ετοιμαστούμε για να φύγουμε. Οι μαϊμούδες έχουν πλάκα. Από ψηλά μας πετάνε καρπούς. Η Αγγλίδα δημοσιογράφος μας λέει πως το προηγούμενο βράδυ όταν πήγαμε εμείς για ύπνο άκουσαν έναν ελέφαντα να περνάει κοντά στη σκηνή μας ο οποίος έκανε φοβερό θόρυβο. Εμείς χαμπάρι! Για καλή μου τύχη κοιμόμουν εκείνη την ώρα αλλιώς δεν ξέρω αν θα είχα καταφέρει να κοιμηθώ μετά. Ήρθε η ώρα λοιπόν να εγκαταλείψουμε το πάρκο και το συμπέρασμα: Είδαμε και απολαύσαμε ότι καλύτερο είχε να μας προσφέρει το Yalla. Δεν θα το συγκρίνω με σαφάρι στο Serengeti γιατί δεν συγκρίνεται. Άλλο το ένα άλλο το άλλο. Δεν παύει όμως να είναι μια συγκλονιστική εμπειρία. Φιλιά και αγκαλιές με όλους και ώρα να αφήσουμε τον Νότο και να κατευθυνθούμε στα υψίπεδα της ενδοχώρας και στους δρόμους του τσαγιού.
Μη θέλοντας για άλλη μια φορά να χάσουμε ώρα με μετακινήσεις («καλόμαθε η γριά στα σύκα») ξανακαλούμε ταξί. Το έχουμε κανονίσει από την προηγούμενη ημέρα και μας περιμένει στην είσοδο με προορισμό την κωμόπολη Ella. Πάλι το ταξί είναι βαν με air-condition και έτσι πιάνοντας από μια σειρά ο καθένας γίνονται τρελές ξάπλες στη διαδρομή (εεε 5 το πρωί ξυπνήσαμε). Έχει πολύ ενδιαφέρον να αναφέρω ότι στα περισσότερα ταξί που έχω μπει καθώς και τουκ-τουκ υπάρχουν φωτογραφίες από Θεότητες. Πάρα πολλές φορές δε, υπάρχουν φωτογραφίες από Θεότητες διαφόρων θρησκευμάτων μπλεγμένες. Για παράδειγμα φωτογραφία του Βούδα μαζί με τον Γκανέσσα που είναι Ινδουιστική Θεότητα κάτι ανάμεσα σε ελέφαντα και άνθρωπο. Μας κάνει εντύπωση και ρωτάμε. Από όλες τις απαντήσεις καταλαβαίνουμε ότι οι περισσότεροι το παίζουν σε διπλό ταμπλό. Είναι Βουδιστές αλλά δεν βλάπτει να δείχνουν και τις δέουσες τιμές και στον Γκανέσσα ή το ανάποδο.. έτσι για καλό και για κακό! Έτσι έχουν βγει στην αγορά πολλές φωτογραφίες/εικόνες που συνυπάρχουν οι 2 Θεότητες.
Ανανεωμένοι φτάνουμε Ella αφού πριν έχουμε κάνει μια στάση ακριβώς μπροστά  από έναν υπέροχο καταρράκτη σε πλανόδιο που πουλάει καλαμπόκια. Μας πλησιάζουν πολλά μαϊμούδια με αστεία μαλλιά με χωρίστρα στην μέση που μοιάζουν σαν να φορούν περουκίνι και ζητούν και αυτά μερίδιο από το καλαμπόκι. Δεν φοβούνται καθόλου και απλώνουν χέρι να πιάσουν το καλαμπόκι μέσα από τα χέρια μας. Τους προσφέρουμε το μισό και αναχωρούμε.



Φτάνουμε στο ξενοδοχείο μας που είναι σχεδόν δίπλα από τις γραμμές του τρένου. Το ξενοδοχείο είναι budget hotel και τίποτα το ιδιαίτερο άλλα έχει μια θέα αριστούργημα!



Μπροστά μας απλώνονται επιβλητικά λόφοι και πεδιάδες με πράσινο μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι. Ακολουθώντας τις γραμμές του τρένου, ξύλινες και παλιές σαν από ταινία και μέσα στην πυκνή βλάστηση φτάνουμε στο κέντρο της Ella που περισσότερο μοιάζει με χωριό παρά με κωμόπολη. Για άλλη μια φορά μας κάνει εντύπωση το πόσο φιλόξενοι είναι οι άνθρωποι. Δεν υπάρχει κάποιος που να έχουν διασταυρωθεί οι δρόμοι μας και να μην μας χαιρετήσει εγκάρδια. Οι γραμμές του τρένου μονοπάτι για όλους που πατούν στα ξύλα για να αποφύγουν τις λάσπες. Άλλωστε τρένο δεν θα περάσει άλλο για απόψε παρά αύριο στις 10 που είναι και αυτό που θα πάρουμε και εμείς για να πάμε Kandy. Ο καιρός είναι διαφορετικός από τον νότο (πιο κρύος και πιο υγρός) και μετά από την περιήγηση στο κέντρο μας πιάνει βροχή και έτσι αφήνουμε την βόλτα που είχαμε σκοπό να κάνουμε στις γύρω φυτείες τσαγιού για αύριο το πρωί και αράζουμε στο ένα και μοναδικό μπαράκι για μπύρες και χαλάρωση. Θα ακολουθήσει παραδοσιακό φαγητό που αποτελείται από πολλά μικρά πιάτα με διάφορα εδέσματα. Η Εlla θεωρείται από τα κορυφαία γαστρονομικά spot της χώρας και το value for money ασύγκριτο. Φάγαμε του σκασμού από τουλάχιστον 10 πιάτα και πληρώσαμε €7. Και οι δύο!
« Τελευταία τροποποίηση: Αύγουστος 09, 2011, 18:28:11 μμ από elina » Καταγράφηκε
Vicky
Newbie
*
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Μηνύματα: 25


« Απάντηση #6 στις: Αύγουστος 09, 2011, 17:35:12 μμ »

Ημέρα 6 (τα μονοπάτια του τσαγιού & Kandy)







Αρκετές ώρες ύπνος , ξύπνημα και πρωινός περίπατος μέχρι τις φυτείες τσαγιού λίγο έξω από την Ella. Είναι τόσο ωραία να χάνεσαι μέσα στα πολύ μικρά δαιδαλώδη  μονοπάτια των φυτειών του τσαγιού. Και γύρω σου αυτή η μαγική θέα των βουνών! Υπέροχο ξύπνημα. Αμέσως μετά τρώμε πρωινό σε τοπικό café , αγοράζουμε ψωμάκια και διάφορες λιχουδιές από έναν φούρνο τόσο δα μικρό και φύγαμε για ξενοδοχείο να πάρουμε τα backpacks και να περιμένουμε το τρένο μας στον σταθμό.









Ο σταθμός της Ella κουκλίστικος μας μεταφέρει νοητικά σε άλλες εποχές. Ανάμεσα στην άγρια βλάστηση, παντού γλαστράκια με λουλούδια, σταθμάρχες με τις ωραίες στολές τους, γυναίκες με σάρι, παιδάκια με σχολικές στολές. Ταξιδεύω προτού επιβιβαστώ στο τρένο.









Μας είχαν πει ότι το καλύτερο δώρο που μπορείς να κάνεις στα παιδάκια στη Σρι-Λάνκα είναι στυλό (το ποσοστό αλφαβητισμού στη Σρι-Λάνκα φτάνει το 92% το μεγαλύτερο ποσοστό σε όλη τη νότιο Ασία- μορφωμένη χώρα) και έτσι είχαμε γεμίσει μια τσάντα με στυλό που μέχρι στιγμής είχαμε ξεχάσει να την έχουμε πρόχειρη. Τώρα βγαίνει στην επιφάνεια και ξεκινάμε από τον σταθμό να μοιράζουμε. Πιάνουμε και κουβέντα με οικογένεια που περιμένει και αυτή το τρένο. Καλοί άνθρωποι. Τα παιδάκια μας λένε χίλια ευχαριστώ για τα στυλό. Επιβιβαζόμαστε πρώτη θέση στο τρένο που είναι το τελευταίο βαγόνι και έχει το προνόμιο να ανοίγουν τα μεγάλα παράθυρα του αλλά και όλο το πίσω μέρος του βαγονιού είναι ένα τεράστιο παράθυρο. Όλα αυτά για να απολαύσουμε το 6-ωρο ταξίδι που είναι από τις ωραιότερες διαδρομές με τρένο που μπορεί να κάνει κανείς. Και όντος είναι.









Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν αυτή την διαδρομή μέσα από τις φυτείες τσαγιού, τους γραφικούς σταθμούς, την απίστευτη φύση, τους καταρράκτες, τα ποταμάκια, τα παιδάκια που ακολουθούν το τρένο και χαιρετάνε (εμείς κρεμασμένοι από τα παράθυρα μοιράζουμε στυλό και γίνεται ο χαμός- παντού γέλια και χαμόγελα), τα διάφορα χωριά που περνάμε και βλέπουμε τους ανθρώπους στα χωράφια τους ή κάποιους νέους να παίζουν cricket , τις γυναίκες να πλένουν στα ποτάμια, τους μικροπωλητές στους σταθμούς και όλοι να χαιρετούν το τρένο. Για αυτά και για άλλα τόσα αξίζει να ταξιδεύεις!









Φτάνουμε Kandy και ξαμολιόμαστε να δούμε την πόλη και τα αξιοθέατα. Βόλτες στους δρόμους τις πόλης, στη λίμνη και τέλος στο ναό του Ιερού δοντιού του Βούδα (Temple of the Tooth). Η πόλη έχει πολύ έντονο το θρησκευτικό στοιχείο (Βουδιστική ως επί τω πλείστο) και οι γιορτές που γίνονται κάποιες συγκεκριμένες εποχές του χρόνου είναι φαντασμαγορικές με στολισμούς, ελέφαντες και τους γνωστούς Kandyan dancers & Kandyan drummers.
Ο ναός φαντασμαγορικός με έντονο το θρησκευτικό συναίσθημα να πλανάται στον αέρα. Στο πάνω μέρος ο κόσμος προσφέρει λουλούδια στον Βούδα και γονατιστός τραγουδάει. Συμμετέχουμε και εμείς και οφείλω να ομολογήσω ότι είναι κατανυκτικά. Στο κάτω μέρος στεκόμαστε να παρακολουθήσουμε τους Kandyan drummers που κάνουν την εμφάνιση τους ενώ έξω βουδιστές μοναχοί ανάβουν κεράκια στο γρασίδι σχηματίζοντας το σχήμα του ΟΜ ενώ σουρουπώνει.











Μπαίνουμε σε μπαρ για ποτά (πολύ όμορφο μπαράκι σε βεράντα με Stools με θέα την πολύβουη πόλη) πριν καταλήξουμε στο ξενοδοχείο μας για δείπνο που είναι λίγο έξω από την πόλη και θα χρειαστούμε τουκ-τουκ για να φύγουμε.











Ας φτάσω λοιπόν στο ξενοδοχείο  που είναι από τα πιο περίεργα που έχω πάει ποτέ μου. Το όνομα του είναι Helgas Folly και άντε να βρω λέξεις να το περιγράψω. Ας  ξεκινήσω με την Helga η οποία είναι απίστευτη φυσιογνωμία και πολύ γοητευτική γυναίκα. Απόγονος μεγάλης δυναστείας πολιτικών στη Σρι-Λάνκα με μεγάλη ιστορία και μεγαλωμένη στην Ευρώπη επέστρεψε στο πατρικό της και το μετέτρεψε σε ξενοδοχείο το οποίο ακόμα ψάχνω τις λέξεις για να το χαρακτηρίσω. Αν ήταν ταινία θα ήταν το Adams family, αν ήταν μουσικό συγκρότημα θα ήταν οι Tiger Lillies, αν ήταν παραμύθι θα ήταν το η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων, αν ήταν είδος τέχνης θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως Artistic kitsch. Δεν υπάρχει εκατοστό του τοίχου που να μην είναι κρεμασμένο κάτι από το ταβάνι μέχρι και τους διαδρόμους. Καθρέφτες, τεράστια κηροπήγια και μανουάλια με κεριά σταγμένα, ταπετσαρίες, ζωγραφιές στους τοίχους, πούλιες και πολύχρωμες μπάλες, εφημερίδες και φωτογραφίες της οικογενείας με διάφορες διασημότητες πολιτικών, καλλιτεχνών, διανοούμενων, παλιά γραμμόφωνα, ξύλινα παλιά έπιπλα αλλά και πλαστικές καρέκλες, πολυέλαιοι και περίεργα φωτιστικά, καναπέδες με πολύχρωμα μαξιλάρια, μπαούλα, κρεμασμένα πιάτα και πίνακες ζωγραφικής, τραπέζια στρωμένα με ασημένια δισκοπότηρα, παιδικά κρεβατάκια /κούνιες, δωμάτια διαφορετικά το ένα από το άλλο αλλά στο ίδιο στυλ. Το δικό μας με μαύρη δαντελωτή κουνουπιέρα, χαλιά, λεκάνη τουαλέτας όλη καλυμμένη με περιοδικά, ζωγραφιές στον τοίχο (σαν τη γνωστή rock ζωγραφιά σε παραλλαγή με μαϊμούδες) που έγραφε “Helga’s Folly is for lovers”και συμπληρώνει με μικρότερα γράμματα “and monkeys”.









Γύρω από το ξενοδοχείο πυκνή βλάστηση και αληθινές μαϊμούδες αυτή τη φορά να ακροβατούν στα συρματόσκοινα. Κάποιες γωνίες του ξενοδοχείου θα μπορούσαν να είναι και εγκατάσταση σε Biennale. Τι άλλο να πω και πώς να το χαρακτηρίσω. Το μόνο που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι είτε το μισείς είτε το λατρεύεις. Εγώ το λάτρεψα αλλά δεν μπορώ να πω με σιγουριά ότι το συστήνω σε όλους. Στα σίγουρα πάντως το μέρος έχει χαρακτήρα. Με τον Σ. σε αυτό το ξενοδοχείο περάσαμε την ωραιότερη βραδιά μας στη Σρι-Λάνκα. Μας περίμεναν για φαγητό και αισθάνθηκα ότι με είχε καλεσμένη σε επίσημο δείπνο η Queen of Hearts (στο Alice in wonderland). Το φαγητό ήταν εξαιρετικό και το κρασί συμπαθέστατο (για Ασία) και τόσο μα τόσο ρομαντικά. Μεταφερθήκαμε σε άλλη εποχή με μουσικές άλλων δεκαετιών να μας ταξιδεύουν.









Τέλος καταλήξαμε στα παχιά μαξιλάρια του καναπέ με κρασί ακούγοντας Εdith Piaf να κουβεντιάζουμε, να ονειροπολούμε και να μη θέλουμε να τελειώσει η νύχτα. Η μόνη παραφωνία σε όλο αυτό, το μισητό έντομο που ξαναδήλωσε την παρουσία του για μια ακόμα φορά. Το πιστεύω πλέον, δεν φταίνε τα ξενοδοχεία η απίστευτα πυκνή βλάστηση σαν ζούγκλα που έχει το νησί, φταίει! Η συμβουλή μου αν ποτέ βρεθείτε εκεί, ασφαλίστε σιφώνια (από εκεί περνάνε) κλείστε παράθυρα και ασφαλίστε κουνουπιέρες.  Εγώ αισθάνθηκα ασφαλής κάτω από την τεράστια κουνουπιέρα από μαύρη δαντέλα του κρεβατιού μας που την κλείσαμε προσεκτικά και από πριν αλλά και όταν μπήκαμε από κάτω. Τελειώνοντας για το Helga’s folly θα πω ότι σε καμία περίπτωση δεν έχει ανέσεις 5-στερου, έχει όμως τόσα άλλα και τόσο πιο σημαντικά!
« Τελευταία τροποποίηση: Αύγουστος 09, 2011, 19:40:01 μμ από elina » Καταγράφηκε
Vicky
Newbie
*
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Μηνύματα: 25


« Απάντηση #7 στις: Αύγουστος 09, 2011, 17:36:48 μμ »

Ημέρα 7 (Kandy & Sigiriya)

Το επόμενο πρωινό είναι αφιερωμένο στο Kandy και στα περίχωρα. Ξεκινάμε από το μουσείο τσαγιού λίγο έξω από την πόλη και φορτώνουμε τα σακίδια μας με πολλά κουτιά τσάι από το μαγαζάκι του μουσείου. Καθώς πληρώνουμε έρχομαι τετ-α τετ με τεράστια κατσαρίδα στον τοίχο. Ουφ βαρέθηκα πια!







Τριγυρνάμε στους δρόμους του Kandy και πέφτει πολύ γέλιο με τους περαστικούς και τα μαλλιά μου για άλλη μια φορά. Πάμε στο ταχυδρομείο να στείλουμε card postal. Είναι παράδοση πια να στέλνουμε κάρτες σφραγισμένες από όλα μέρη που ταξιδεύουμε στα ανίψια μας & στα βαφτιστήρια μας ( η τρίχρονη ανιψιά μου θα έχει από την ημέρα που γεννήθηκε 5 λόγια αφιερωμένα σε εκείνη από κάθε μέρος που έχει ταξιδέψει η Θεία της- τέτοια μόνο προικιά έχω να τις αφήσω). Η κυρία με το σάρι, υπάλληλος του ταχυδρομείου που κάθεται πίσω από το τζάμι όταν νομίζει ότι δεν κοιτάμε σκουντάει την διπλανή της και της δείχνει με το βλέμμα το μαλλί μου. Ο Σ. σπεύδει να γελάσει και να πει “nice hair eee?” και η γλυκούλα μου γελάει ντροπαλά βάζοντας το χέρι της μπροστά κουνώντας  το κεφάλι της δεξιά αριστερά (έντονη συνήθεια των Ινδών του Νότου και των Σινχαλέζων). Γεμίζουμε το στομάχι μας με το τόσο αγαπημένο μας “street food” και επιβιβαζόμαστε στο λεωφορείο της γραμμής με προορισμό τη Sigiriya.



Πολύ στριμωγμένα τα πράγματα στο λεωφορείο και με το ζόρι καταφέρνουμε να βρούμε 2 ξέχωρες θέσεις. Φυσικά και δεν υπάρχει χώρος για αποσκευές, φυσικά και ταξιδεύουμε με τις αποσκευές αγκαλιά (αχχχ και έχουν φουσκώσει κατά τη διάρκεια του ταξιδιού). Ξέρουμε όμως ότι στο τέλος της διαδρομής μας περιμένει το καλύτερο ξενοδοχείο από όλα που έχουμε επιλέξει στη χώρα. Φτάνουμε Sigiriya,παίρνουμε το κλασικό τουκ-τουκ και μας πάει στο ξενοδοχείο λίγο έξω από το χωριό, ανάμεσα στους ορυζώνες, στις λίμνες και πολύ κοντά στο αξιοθέατο της περιοχής, τον βράχο της Sigiriya, που θα επισκεφτούμε αύριο το πρωί. Για τώρα θα χαρίσουμε στον εαυτό μας λίγες ώρες πολυτέλειας στο Jetwing Vil Uyana Hotel (http://www.jetwinghotels.com/jetwingviluyana/) που το κλείσαμε μέσω Agoda.com στην τιμή των €190. Ακριβό? Ναι, αλλά ακόμα και από τις φωτογραφίες καταλαβαίνεις ότι αξίζει και με το παραπάνω τα λεφτά του.







Το ξενοδοχείο αποτελείται από σπιτάκια φτιαγμένα με την παραδοσιακή αρχιτεκτονική του τόπου, σούπερ ευρύχωρα, σούπερ καλόγουστα και πολυτελή, με τεράστια μπανιέρα δίπλα από το κρεβάτι, με προσωπική πισίνα, υπέροχο κρεβάτι το οποίο βλέπει σε ένα τοίχο από τζάμι και όλα αυτά ανάμεσα στην φύση, τις λίμνες και τους ορυζώνες. Πολλές φορές έχουν θεαθεί άγριοι ελέφαντες έξω από τα σπιτάκια , η λιμνούλα που είναι ακριβώς δίπλα από την υπερχειλισμένη κεντρική πισίνα φιλοξενεί και έναν κροκόδειλο και τεράστιες σαύρες (συγγενείς του Komodo dragon μεν, ακίνδυνες δε) σουλατσάρουν στο χώμα. Τι μέρος Χριστέ μου! Μας υποδέχονται σαν βασιλιάδες, παραγγέλνουμε σνακ και κρασί στο δωμάτιο, κάνουμε μυρωδάτα αφρόλουτρα στην τεράστια μπανιέρα, αράζουμε στην κεντρική πισίνα μέχρι το βράδυ και προετοιμαζόμαστε για ένα ακόμη ειδυλλιακό δείπνο. Το φιλέτο ψήνεται μπροστά μας, το κρασί επιλέγεται από το κελάρι και όλα αυτά συνοδεύονται από live τραγούδι με παραδοσιακό έγχορδο όργανο. Το κλου τις βραδιάς: μας ρωτάνε από ποια χώρα είμαστε και προς το τέλος του φαγητού ακούμε με έκπληξη τον συμπαθέστατο μουσικό  να παίζει τα παιδιά του Πειραιά, προς τιμήν μας!
Η νύχτα θα τελειώσει κάπως έτσι: Κοιμόμαστε και κατά τις 3 χτυπάει το τηλ., ανοίγω φως, το σηκώνω και καταλαβαίνω ότι έχει γίνει λάθος γιατί μου λένε κάτι για ταξί που έχουμε παραγείλει για να μας πάει στο αεροδρόμιο. Τους λέω ότι έχει γίνει κάποιο λάθος και εκεί που τους μιλάω βλέπω κατσαρίδα στο πάτωμα, με το χέρι την δείχνω στον Σ. που την σκοτώνει επιτόπου. Μα ακόμα και εδώ! Ε όχι! Και έπρεπε να χτυπήσει το τηλ. 3 η ώρα το βράδυ για να την δω! Δεν το πιστεύω!





« Τελευταία τροποποίηση: Αύγουστος 10, 2011, 15:47:05 μμ από elina » Καταγράφηκε
Vicky
Newbie
*
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Μηνύματα: 25


« Απάντηση #8 στις: Αύγουστος 09, 2011, 17:37:57 μμ »

Ημέρα 8 (Sigiriya Rock & Colombo)









O αρχαιολογικός χώρος της Sigiriya είναι ένας τεράστιος βράχος/ φρούριο το οποίο δεν είναι εξακριβωμένο αν ήταν παλάτι ή χώρος θρησκευτικός. Ο βράχος υψώνεται ανάμεσα σε εντυπωσιακούς κήπους & έντονη βλάστηση. Ξεκινάς να τον ανεβαίνεις και περίπου στα μισά βρίσκεσαι σε ένα από τα highlights του αρχαιολογικού χώρου. Υπέροχες αρχαίες τοιχογραφίες μέσα σε μια σπηλιά που απεικονίζουν γυμνόστηθες χορεύτριες. Περνώντας από το τελευταίο στάδιο της ανάβασης περνάς μέσα από ένα λιοντάρι σκαλισμένο στο βράχο και φτάνεις στη κορυφή που σε αποζημιώνει για τον ιδρώτα που έχεις ρίξει με μια καταπληκτική θέα. Συμβουλή μου να πάτε νωρίς το πρωί ή αργά το απόγευμα που η ζέστη παλεύεται.







Για κάποιον που έχει χρόνο, must στη Σρι-Λάνκα είναι και η επίσκεψη στην αρχαία πόλη Polonnaruwa & τον αρχαιολογικό χώρο της Anuradhapura.
Η Polonnaruwa είναι κοντά στη Sigiriya και θα μπορούσαμε να πάμε αμέσως μετά αλλά επιλέξαμε να μην το κάνουμε γιατί και ο χρόνος μας ήταν πιεσμένος αλλά και γιατί μπαίναμε πλέον σε περιοχή με πιο έντονο malaria risk (αυτό βέβαια αλλάζει χρόνο με τον χρόνο).
Παίρνοντας τον δρόμο της επιστροφής για Colombo σκεφτόμασταν να κάνουμε μια στάση στο ορφανοτροφείο ελεφάντων που έχεις την ευκαιρία να ταΐσεις ελεφαντάκι με μπιμπερό, όμως διαβάζοντας αυτά που έλεγε το Lonely Planet για την τουριστική εκμετάλλευση των μικρών ελεφάντων και για τον αμφίβολο ρόλο του ορφανοτροφείου αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε την προτροπή του οδηγού και να μην πάμε.









Έτσι φτάσαμε νωρίς στην πρωτεύουσα και περάσαμε την τελευταία μας ημέρα στην πολύβουη πόλη. Σαν πόλη το Colombo δεν έχει και πολλά να πει εκτός από λίγα σημεία με κάποιο ενδιαφέρον. Εμείς πετύχαμε Poya day που σημαίνει πανσέληνος που σημαίνει μεγάλη θρησκευτική γιορτή. Το καλό ήταν ότι εξαιτίας της ημέρας ο παραλιακός δρόμος ήταν τίγκα στον κόσμο, και η βόλτα μας εμπλουτίστηκε με πολύ ωραίες εικόνες. Το κακό ήταν ότι την Poya day απαγορεύεται το αλκοόλ παντού.
Ούτε στο 5-στερο τουριστικό Galle Face Hotel που καθίσαμε να ξαποστάσουμε και να απολαύσουμε το ωκεανό μας σέρβιραν αλκοόλ και έτσι αρκεστήκαμε σε μια ginger beer.





To Ταξίδι τελειώνει βρίσκοντας μας σε έναν υπέροχο κήπο εστιατορίου (το Colombo έχει πολλές και καλές επιλογές για φαγητό) να απολαμβάνουμε τοπικά εδέσματα με την πανσέληνο πάνω από το κεφάλι μας και μια Virgin margarita στο χέρι .

Τι μου έλειψε σε αυτό το ταξίδι

-Το να κοιμηθώ χωρίς το φόβο των εντόμων
-Το να κινηθώ περισσότερο σε πόλεις και χωριά. Σε αρκετές περιπτώσεις βρεθήκαμε στη μέση του πουθενά  και έτσι δεν μπορέσαμε να τριγυρίσουμε βράδυ, να φάμε και να πιούμε εκεί που συχνάζουν ντόπιοι. Σε 8 ημέρες όμως τι να πρώτο-κάνεις και αυτά που κάναμε στα σίγουρα δεν θα τα άλλαζα.
-Το ότι ήταν τόσο μικρής διάρκειας το ταξίδι. Δεν προλαβαίνεις να αισθανθείς την ανεμελιά του μεγάλου ταξιδιού.
-Καλομαθημένη από Ινδία περίμενα πάνω-κάτω τις ίδιες τιμές. Δεν ισχύει αυτό. Είναι πιο ακριβή χώρα.

Τι θα θυμάμαι για πάντα

-Εκείνη τη τεράστια ουρά της μπλε φάλαινας να αναδύεται δίπλα μας  
-Την λεοπάρδαλη να με κοιτάζει στα λίγα μέτρα
-Τις διαδρομές με τρένα και λεωφορεία
-Το να περπατάω πάνω στις ξύλινες γραμμές του τρένου στον σταθμό στην Ella
-Το να κάθομαι γονατιστή και να ακούω τους πιστούς και τα τύμπανα στον ναό του ιερού δοντιού του Βούδα στο Kandy
-Το να κουνιέμαι σχεδόν ολομόναχη σε μια αιώρα στο πουθενά το βράδυ ακούγοντας τα κύματα του Ινδικού ωκεανού και τα τζιτζίκια
-Το να πίνω το κρασί μου χωμένη σε άπειρες έθνικ μαξιλάρες και να μεταφέρομαι νοητικά σε άλλη εποχή ακούγοντας από γραμμόφωνο Edith Piaf, στο Helga follies στο Kandy.
-Tο κολύμπι σε μία πισίνα που σχεδόν ενώνεται με μια λίμνη και γύρω μου Ασιατικοί ορυζώνες & το ειδυλλιακό αφρόλουτρο μαζί με τον καλό μου σε ένα ασύγκριτο περιβάλλον στο στο Jetwing Vil Uyana Hotel  στη Sigiriya
-Το να κυνηγάω μια αρκούδια στα σκοτάδια μέσα στα δέντρα και να κοιμάμαι σε μια σκηνή στη μέση της ζούγκλας
-Το περπάτημα στην παλιά πόλη του Galle και στα σοκάκια στο Kandy
-Τα μαγικά frescos μέσα σε σπηλιά στον βράχο της Sigiriya
- Το βλέμμα ενός κοριτσιού μέσα στις φυτείες τσαγιού λίγο έξω από την Ella
-Το απίστευτο γέλιο του ξενοδόχου μας στην Ella
-Όλα αυτά τα συναισθήματα που σου γεννά ένα ταξίδι και που έχω την τύχη να τα μοιράζομαι με κάποιον

…άντε και στο επόμενο

Τελειώνοντας δεν ντρέπομαι ομολογήσω ότι και σε αυτό το ταξίδι, όπως και σε πολλά άλλα, ήρθα αντιμέτωπη με πολλές από τις φοβίες μου, όπως τα αεροπλάνα, ο ωκεανός, τα έντομα, τα άγρια ζώα (ναι ναι δυστυχώς έχω πολλές). Κάπου όμως διάβασα ότι γενναίος δεν είναι αυτός που δεν φοβάται αλλά αυτός που φοβάται και παρόλα αυτά το κάνει. Με συμφέρει να πιστεύω ότι έτσι είναι. Το σίγουρο είναι πάντως, ότι δεν θα με αποτρέψουν κάποιες προσωπικές ανασφάλειες  να ζήσω τις συγκινήσεις που μου προσφέρουν όλα αυτά. Καλά μας ταξίδια.
« Τελευταία τροποποίηση: Αύγουστος 10, 2011, 16:07:34 μμ από elina » Καταγράφηκε
panpan
Hero Member
*****
Συνδεδεμένος Συνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 2643



« Απάντηση #9 στις: Αύγουστος 09, 2011, 17:55:19 μμ »

Σε ευχαριστουμε για την πολυ ωραια περιγραφη και τις υπεροχες εικονες.
Παντα τετοια.
Καταγράφηκε
Σελίδες: [1] 2 Πάνω Εκτύπωση 
« προηγούμενο επόμενο »
Μεταπήδηση σε:  

Powered by SMF 1.1.15 | SMF © 2006-2008, Simple Machines
Amber design by Bloc | XHTML | CSS